Bölüm 4

Nehir’in gözünden.

Sabah gözlerimi açtığımda ilk gördüğüm şey tavandı.

Bir süre öylece baktım.

Neredeydim?

Sonra dün yaşananlar yavaş yavaş aklıma geldi.

Aras’ın evi.

Aras.

Ve o sinir bozucu sırıtışı.

Yastığı yüzüme bastırdım.

"Of ya."

Dün gece yanağıma kondurduğu öpücük aklıma gelince yüzümün ısındığını hissettim.

Ne olmuştu yani?

Alt tarafı yanağımdan öpmüştü.

Ama neden hâlâ bunu düşünüyordum?

Yataktan kalkıp üzerimi düzelttim. Kapıyı açtığımda koridorun diğer ucundan bir ses geldi.

"Günaydın, yabancı."

Gözlerimi devirdim.

"Senin başka lafın yok mu?"

Aras duvara yaslanmış, elinde telefonuyla bana bakıyordu.

"Var. Günaydın, hafıza kaybı yaşayan sinir bozucu kız."

"ARAS!"

Kahkaha attı.

İşte bu çocuk…

Beni çıldırtmak için özel olarak yaratılmış olmalıydı.

---

Okula vardığımızda Aras her zamanki gibi benden birkaç adım önde yürüyordu.

"Biraz yavaşlasana!"

"Gel o zaman."

"Yürüme hızın insanlık dışı!"

Tam ona cevap verecektim ki bir kız önümüzde durdu.

Uzun, koyu kahverengi saçları vardı. Üzerindeki okul üniforması kusursuzdu. Yüzünde de insanın sinirini bozacak kadar kendinden emin bir gülümseme…

"Aras?"

Aras durdu.

"Lal?"

Kızın yüzü aydınlandı.

"İnanamıyorum, gerçekten sen misin?"

Birbirlerine sarıldılar.

Ben de olduğum yerde kaldım.

Lal.

Demek adı Lal'di.

"Ne zamandır görüşmüyoruz!" dedi Lal.

"Öyle oldu."

Lal'in bakışları bana kaydı.

"Bu kim?"

Aras cevap verecekken ben araya girdim.

"Nehir."

Lal gülümsedi.

"Memnun oldum."

"Ben de."

Ama nedense hiç memnun olmamıştım.

---

Ders boyunca Aras'ın yanındaki sıraya oturmuş, defterime anlamsız çizgiler çiziyordum.

Lal birkaç sıra önümüzdeydi.

Ve sürekli arkasına dönüyordu.

Aras'a.

Bir kere.

İki kere.

Üç kere.

Dördüncüde kalemimi masaya bıraktım.

"Ne var?" diye fısıldadı Aras.

"Hiç."

"Yüzün hiç demiyor."

"Yüzümle konuşma."

Güldü.

"Sen bugün daha da çekilmezsin."

"Sen de bugün daha da sinir bozucusun."

"Özlemişim seni."

Kalemim elimden kaydı.

Ne?

Aras hiçbir şey olmamış gibi önüne döndü.

Ben ise bütün ders boyunca tek bir kelime bile yazamadım.

---

Öğle arasında bahçeye çıktığımda Aras'ı göremedim.

Tam kantine gidecektim ki uzaktan gelen bir ses duydum.

"Lal, bekle."

Aras.

İstemeden durdum.

Lal ona dönüp gülümsedi.

"Ne oldu?"

"Bir şey mi söyleyecektin?"

Lal birkaç saniye sustu.

Sonra gözlerini Aras'tan ayırmadan konuştu.

"Aslında evet."

Benim orada ne işim vardı?

Hiçbir fikrim yoktu.

Ama ayaklarım da gitmiyordu.

Lal hafifçe gülümsedi.

"Aras, senden hoşlanıyorum."

Bir an etrafımdaki bütün sesler kesildi.

Aras cevap vermedi.

Lal ona biraz daha yaklaştı.

Ve…

Onu öptü.

Olduğum yerde kaldım.

Kalbimin neden böyle hissettirdiğini anlamıyordum.

Aras'ın onu itip itmediğini bile doğru düzgün göremedim.

Tek gördüğüm şey…

Lal'in Aras'ı öpmesiydi.

Gözlerim doldu.

Hayır.

Hayır, ağlamayacaktım.

Neden ağlayacaktım ki?

Aras benim neyimdi?

Hiçbir şeyim.

Belki de eskiden bir şeyimdi.

Ama ben onu bile hatırlamıyordum.

Arkamı döndüm.

Koşmaya başladım.

---

Eve gitmedim.

Sahile yakın, kasabayı tepeden gören o sakin yere gittim. Kenardan uzakta duran eski banka oturdum.

Rüzgâr saçlarımı yüzüme savuruyordu.

Gözlerimi kapattım.

Sonra içimde biriken her şeyi tutamadım.

"ULAN BODRUM!"

Sesim boşlukta yankılandı.

"NİYE ALIYORSUN BENDEN SEVDİKLERİMİ?!"

Sesim titredi.

Başımı ellerimin arasına aldım.

Aras'ı neden kıskanıyordum?

Neden onun başka birine gülümsemesi canımı yakıyordu?

Neden onu kaybetmekten korkuyordum?

Ben onu zaten tanımıyordum ki.

Ya da…

Belki de tanıyordum.

Sadece hatırlayamıyordum.

Bankta geriye yaslandım ve gökyüzüne baktım.

Bir damla yaş yanağımdan süzüldü.

"Keşke hatırlayabilsem…"

---

Telefonum titredi.

Ekranda Aras'ın adı belirdi.

Aras arıyor…

Açmadım.

Telefon sustu.

Bir mesaj geldi.

Aras: Nehir, neredesin?

Ardından bir tane daha.

Aras: Lütfen cevap ver.

Ekrana baktım.

Parmaklarım klavyenin üzerinde durdu.

Tam yazacaktım ki yeni bir mesaj geldi.

Aras: Sana anlatmam gereken bir şey var.

Gözlerimi kapattım.

Ama artık çok geçti.

Çünkü o an tek düşündüğüm şey şuydu:

Ya Aras da beni hiç hatırlamadığım bir geçmişin içinde bırakıp giderse?

Bölüm sonu. 💔