Bölüm 2-Hatırlamadığım şeyler

Nehir'in gözünden

Aras'ın söyledikleri hâlâ aklımdaydı.

"Ben senin yabancın değilim."

Ne demek istiyordu bu çocuk?

Neyse.

Yatağıma uzandım ve telefonumu elime aldım.

Saat 22:47.

Tam uyuyacaktım ki kapım çaldı.

-Tık tık.

-Gel?

Kapı açıldı.

Aras.

-Sen?

-Ben.

-Ne istiyorsun?

-Sana iyi geceler demeye geldim.

-Git.

Aras sırıttı.

-Ne kadar da naziksin.

-Kapı orada.

-Tamam tamam, sinirlenme.

Kapıyı kapatmadan önce bana baktı.

-İyi geceler, Nehir.

-İyi geceler.

Kapı kapandı.

Ben de gözlerimi kapattım.

---

Sabah saat 07:00.

Alarmım çaldı.

Of...

Yataktan kalkıp üzerimi değiştirdim. Saçlarımı taradım ve çantamı aldım.

Tam odadan çıkacaktım ki Aras'la karşılaştım.

-Günaydın, yabancı.

Gözlerimi devirdim.

-Günaydın, sinir bozucu.

Aras güldü.

-Bana yabancı demeyi ne zaman bırakacaksın?

-Seni tanımaya başlayınca.

Aras'ın yüzündeki sırıtış bir anlığına kayboldu.

Sonra tekrar gülümsedi.

-Peki, Nehir.

---

Okula vardığımızda Aras kendi sınıfına doğru yürüdü.

Ben de sınıfımı bulmaya çalışıyordum.

Tam o sırada arkamdan biri seslendi.

-Nehir!

Döndüm.

Emre.

-Günaydın aşkım.

-Günaydın.

Emre yanıma gelip çantamı tuttu.

-Nasılsın?

-İyiyim.

-Dün neden erken gönderdin beni?

Bir an duraksadım.

-İşim vardı.

Emre yüzüme baktı.

-Peki.

Telefonum titredi.

WhatsApp.

NİSAM 🤍

Emre'nin gözleri telefonuma kaydı.

-Neye bakıyorsun?

-Hiçbir şeye.

Telefonumu cebime koydum.

Ama o isim aklımdan çıkmıyordu.

---

Öğle arası...

Kantinden bir kahve alıp bahçeye çıktım.

Bir banka oturdum.

Tam telefonuma bakacaktım ki karşıma biri oturdu.

Aras.

-Yine mi sen?

-Beni özledin mi?

-Hayır.

-Emin misin?

-Aras.

-Tamam, sustum.

Birkaç saniye sessizlik oldu.

Sonra Aras bana baktı.

-Nehir, çocukken de böyleydin.

Kaşlarımı çattım.

-Ne?

-Hiç.

-Aras, sen beni nereden tanıyorsun?

Aras'ın yüzündeki gülümseme silindi.

-Bunu gerçekten bilmiyor musun?

-Bilsem sana sorar mıyım?

Aras başını eğdi.

-Bir zamanlar en yakın arkadaşımdın.

Şaşırdım.

-Ne?

-Arkadaşımdın, Nehir.

-Ben seni hiç hatırlamıyorum.

-Biliyorum.

-Neden?

Aras bana baktı.

-Bir kaza geçirdin.

Kalbim bir an sıkıştı.

Kaza...

Evet. Annem bana bundan bahsetmişti.

Ama Aras?

Aras neden bu kadar üzgün görünüyordu?

Tam konuşacakken zil çaldı.

Aras ayağa kalktı.

-Görüşürüz, Nehir.

-Aras!

Durdu.

-Bana çocukluğumdan bahseder misin?

Aras arkasını döndü.

Yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

-Tabii ki.

Sonra ekledi:

-Ama önce sana bir şey göstereceğim.

---

Dersler bittiğinde eve döndüm.

Telefonumda Aras'tan bir mesaj vardı.

Aras 🖤

Aras:
Eski fotoğraflarımızı buldum.

Nehir:
Bizim mi?

Aras:
Evet.

Nehir:
At.

Aras:
Yarın gösteririm.

Nehir:
Neden şimdi değil?

Aras:
Çünkü bazı şeyleri yüz yüze görmen gerekiyor.

Telefonu yatağa bıraktım.

Bu çocuk gerçekten garipti.

---

Ertesi sabah...

Aras yanıma geldi.

-Elini uzat.

-Neden?

-Fotoğrafı vereceğim.

Elimi uzattım.

Aras telefonunu açtı ve bana bir fotoğraf gösterdi.

Fotoğrafta küçük bir kız ve küçük bir erkek vardı.

Kızın yüzü gülüyordu.

Erkek ise kızın omzuna kolunu atmıştı.

Fotoğrafın altında bir tarih vardı.

12 yıl önce.

Gözlerimi kırpıştırdım.

-Kız kim?

Aras bana baktı.

-Sen.

Şaşkınlıkla fotoğrafa tekrar baktım.

-Peki ya çocuk?

Aras'ın yüzünde buruk bir gülümseme oluştu.

-Ben.

Bir süre sessiz kaldım.

Sonra fotoğrafın arkasındaki yazıyı fark ettim.

Aras telefonu bana çevirdi.

Fotoğrafın arkasında çocuk el yazısıyla bir cümle vardı:

"Nehir ve Aras. Sonsuza kadar en yakın arkadaşlar."

Boğazım düğümlendi.

Çünkü o yazıyı tanımıyordum.

Ama nedense...

İçimde bir şeyler onu hatırlıyordu.