Bölüm 1

Nehir uyandığında ailesi dışında hiçbir şeyi hatırlamıyordu.

Annesi Neriman buna rağmen Nehir'i çok seviyordu. Nehir'in babası annesini aldatmış, aynı zamanda Neriman'ı ve Nehir'i öldürmeye çalışmıştı. Bu yüzden taşınmak zorunda kalmışlardı.

Ve babalarından bir daha hiç haber alamamışlardı.

Nehir'in gözünden

Uyandım.

Sabah saat 06:15.

Ve bugün... Sanırım okulun ilk günü. Tam hatırlayamıyorum.

Neyse.

10 dakika sonra...

Hazırım. Çantamı alıp evden çıkabilirim.

45 dakika sonra...

Okula geldim.

Burayı tanımıyor gibiyim...

Her neyse. Sınıfımı bulsam iyi olur.

Nehir elinde kahvesiyle koridorda sınıfını ararken önüne bakmadan yürüdü.

Tam o sırada biriyle çarpıştı.

Elindeki kahve karşısındaki çocuğun tişörtünün üzerine döküldü.

— B-ben özür dilerim! — dedi Nehir telaşla.

Çocuk tişörtüne baktı.

— Harika... — diye mırıldandı.

Sonra başını kaldırdı.

Nehir'i görünce bir an durdu.

Yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

Nehir ise onun neden kendisine öyle baktığını anlayamadı.

Çocuk üzerindeki kahveyi temizlemek için tişörtünü çıkardı.

Nehir'in gözleri büyüdü.

Hemen başını başka tarafa çevirdi.

Çocuk ona baktı.

— Ne oluyor?

— Bir şey yok...

— Utanıyor musun sen?

— Hayır!

Çocuk sırıttı.

— Peki, utangaç mısın?

Nehir ne diyeceğini bilemedi.

— Evet?

Çocuk gülümseyerek ona baktı.

— Yüzündeki o utangaçlığı görmek istiyorum.

Nehir sustu.

— Ne demek istiyorsun?

Çocuk ellerini kaldırdı.

— Hiç.

Nehir kaşlarını çattı.

Çocuk birkaç saniye ona baktıktan sonra:

— Dur, önce tanışalım. Ben Aras.

— Ben Nehir.

— Memnun...

Nehir ona kısa bir bakış attı ve oradan uzaklaştı.

Aras ise arkasından bakakaldı.

Sanki yıllardır görmediği birini yeniden görmüş gibiydi.

---

Birkaç saat sonra...

Nehir eve varmıştı.

Tam kapıyı açacakken arkasından bir ses duydu.

— Nehir!

Nehir arkasını döndü.

— Hm?

— Komşuyuz demek.

Nehir gözlerini devirdi.

Tam kapıyı açacakken yukarıdan başka bir ses geldi.

— Nehir! Kızım!

Nehir başını kaldırdı.

Bu, Aras'ın annesi Sinem'di.

— Kızım, annen birkaç gün burada olamayacak. Sen gel bize.

Nehir istemeyerek de olsa kabul etti.

— Tamam?

Nehir Aras'a baktı ve gözlerini devirdi.

Çok geçmeden Sinem'in evine girdiler.

— Aras! Sen Nehir'e odasını göster.

Aras Nehir'e baktı.

— Gel Nehir.

Aras ona odasını gösterdi.

— Burası senin odan.

— Teşekkürler.

Nehir içeri girdi.

---

Nehir'in o zamanlar bir sevgilisi vardı.

Emre.

Şansına aynı okulda okuyorlardı.

Emre, Nehir'e karşı oldukça takıntılı davranıyordu.

Nehir telefonunu çıkarıp WhatsApp'a girdi.

Emre 🤍

Emre:
Bugün size gelebilir miyim?

Nehir:
Bilmem, sorarım. Yani ev sahibine sorarım.

Emre:
Şimdi sorsana.

Nehir:
Tamam.

1 dakika sonra...

Nehir:
Emre, gelebilirsin.

Emre:
Konum at, geliyorum.

Nehir:
Konum atıldı ✔️

---

15 dakika sonra...

Kapı çaldı.

— Ben açarım! — dedi Nehir.

Nehir kapıya yaklaştı ve kapıyı açtı.

— Ben geldim. — dedi Emre.

— Hoş geldin.

— Hadi odaya geçelim.

Nehir ve Emre odaya geçtiler.

Emre odanın içinde bir yere dalmıştı.

Nehir tam olarak nereye baktığını anlamaya çalışırken Emre ona yaklaştı ve yanağına kısa bir öpücük kondurdu.

Nehir utanarak yüzünü çevirdi.

Sonra odasının şeffaf kapısını kapattı.

Kapının şeffaflığını kapatmak için özel bir düğme vardı.

Emre Nehir'e baktı.

Nehir ise onun davranışlarından biraz rahatsız olmuştu.

— Yeter.

— Tamam, tamam. — dedi Emre.

Tam o sırada Emre'nin telefonuna bir mesaj geldi.

Ekranda bir isim göründü:

NİSAM 🤍

Nehir bunu görmemiş gibi yaptı.

Ama içinden bir şeylerin ters gittiğini anlamıştı.

Emre telefonu hemen eline aldı.

— Ben eve gidiyorum. Yarın görüşürüz.

— Tamam.

Emre çıktı.

Nehir kapının kapanmasını izledi.

Sonra derin bir nefes aldı.

Tam odasına dönecekken koridorda birinin durduğunu fark etti.

Aras.

Nehir durdu.

— Ne?

Aras hiçbir şey söylemeden ona baktı.

Nehir'in kaşları çatıldı.

— Bana neden öyle bakıyorsun?

Aras'ın yüzündeki sırıtış yavaşça kayboldu.

— Çünkü sen bana yabancıymışım gibi bakıyorsun.

Nehir şaşırdı.

— Çünkü seni tanımıyorum.

Aras birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra hafifçe gülümsedi.

— Biliyorum.

Nehir'in kafası daha da karıştı.

Aras gözlerini ondan ayırmadan konuştu:

— Ama Nehir...

Kısa bir sessizlik oldu.

— Bana öyle bakma. Ben senin yabancın değilim.

Nehir hiçbir şey söyleyemedi.

Çünkü Aras'ın sözleri, anlamını bilmediği bir anıyı kalbinin derinliklerinde uyandırmıştı.

BÖLÜM SONU....