Bölüm 3

O el yazısı....

-Bir şeyleri hatırlattım mı?

-...

-Sonsuza kadar arkadaşız,Nehir.Söz vermiştik..

-Keşke hatırlaya bilsem...

-Hatırlatacağım..-Dedi Aras ve odadan çıktı.

Üzüntüyle Arasın odadan çıkmasını izledim.Keşke hatırlaya bilsem,ama hatırlayamıyorum suçlu benmiyim?

Kısa süre sonra arabanın sesini duydum.Hemen pencereye koştum,ve Arasın arabaya bindipini gördüm.

-Hey!Beni bekle öküz!

Dedim ve dışarı çıktım.Arabaya yakınlaştım ve kapıyı açtım.

-Ne yapıyorsun?

-Arabaya biniyorum gördüğün gibi?

-Neden koşuyordun?

-Arabaya binip beni bıraktığın için olabilir mi öküz?

Aras Nehire baktı ve o ateşli sırıtışını attı.

-Bana o sırıtışını atma!

-Hangi sırıtışımı?

-Sırıtışını işte!

-Bu sırıtışımı mı?-Dedi Aras

Aras bu sözünü bitirdikten sonra Nehirin dudaklarına yaklaştı.

-N-nr yapıyors-

-Şşşt,en güzel anımızı bozma.-Aras işaret parmağını Nehirin dudaklarına koyup susturdu.

Nehirin gözleri Arasın gözlerine kaydı.

-Yapma.-Dedi Nehir

-Yapacağım.

Aras Nehirin dudaklarına dudaklarını yaklaştırdı.Nehir gözlerini kapattı.

Tam o sırada....

Aras telefonunu çıkardı ve Nehirin fotoğrafını çekti.Nehir ne olduğunu anlamadan gözlerini açtı.

-Seni öküz ver telefonunu!

-Vermem ki

-Sil fotoğrafı!

-Silmem ki

-Napacaksın?

-Arkadaşlarıma atacağım

-Ne diyeceksin?

-Şu kız beni öpmeye çalıştı diyeceğim

-Sen görürsün!-Dedi Nehir

Nehir bu sözünden sonra Arasa yaklaştı.Kafasını tutup dudaklarına yapıştı.Çok geçmeden Nehir Arası bıraktı.

-Artık öyle diyemeyeceksin!

Biz Arasla eve girdik.Okula gitmekten vazgeçtik

Aras kapıyı kilitledi,perdeleri çekti klimayı açtı.

-Napıyorsun sen?

-Ne yapıyorum?

-Neden perdeleri kapattın?

-Güneş rahatsız ediyor.

-Aras saat sabah 09.00!

-Eee?

-Sen harbi sorunlusun.

Aras güldü ve koltuğa oturdu.

-Gel buraya.

-Neden?

-Bugün konuşacağız.

-Neyi konuşacağız?

Aras başını kaldırıp o sinir bozucu sırıtışını attı.

-Dün arabada yaptığın şeyi.

Bir anda olduğum yerde kaldım.

-Hangi şeyi?

-Beni öptüğün şeyi.

-ARAS!

Aras kahkaha attı.

-Ne var be?

-SUS!

-Yoksa utanıyor musun?

-Hayır!

-O zaman yanıma gel.

-Neden geleyim?

-Çünkü sana bir şey göstereceğim.

Şüpheyle ona baktım.

-Ne göstereceksin?

-Sürpriz.

-Senden korkulur.

-Yine de geliyorsun.

Gözlerimi devirip yanına oturdum.

Aras telefonunu çıkardı.

-Neye bakıyoruz?

-Bizim fotoğraflarımıza.

Bir anda ona döndüm.

-Bizim mi?

-Evet.

Aras galeriyi açtı ve bana bir fotoğraf gösterdi.

Fotoğrafta küçük bir kız ve küçük bir erkek vardı. Kızın saçları dağılmıştı,erkek ise kameraya dil çıkarıyordu.

-Bu ben miyim?

-Evet.

-Peki bu da sen misin?

-Hayır,komşunun oğlu.

-Aras!

Gülmeye başladı.

-Tamam benim.

Fotoğrafa biraz daha dikkatli baktım.

-Küçükken de böyle miydin?

-Nasıl?

-Sinir bozucu.

-Hatta daha kötüydüm.

İstemeden güldüm.

Aras bana baktı.

-Ne oldu?

-Hiç.

-Güldün.

-Eee?

-Özlemişim.

Bir an sustum.

-Neyi?

-Senin gülmeni.

Kalbim tuhaf bir şekilde hızlandı.

Hemen başka tarafa baktım.

-Başka fotoğraf var mı?

Aras galeride ilerledi.

Bir fotoğrafta ikimiz yan yana oturuyorduk. Benim elimde bir oyuncak ayı vardı,Aras ise başını omzuma yaslamıştı.

-Biz gerçekten yakın mıydık?

Aras bana döndü.

-Hem de çok.

-Nasıl yani?

-Sen benim en yakın arkadaşımdın Nehir.

-Başka arkadaşın yok muydu?

-Vardı ama sen başkaydın.

Nedenini bilmiyordum ama bu söz içimde garip bir his bırakmıştı.

-Peki şimdi?

Aras kaşını kaldırdı.

-Şimdi ne?

-Şimdi de arkadaşın mıyım?

Aras hafifçe gülümsedi.

-Olmak ister misin?

Başımı salladım.

-Olabilir.

-Olabilir mi?

-Evet.

Aras elini uzattı.

-O zaman yeniden tanışalım.

Elini tuttum.

-Memnun oldum,ben Nehir.

Aras elimi hafifçe sıktı.

-Ben de Aras. Ama sen zaten beni tanıyorsun.

Güldüm.

-Sen hiç değişmemişsin.

Aras bir anda durdu.

-Bunu nereden biliyorsun?

Gözlerim büyüdü.

-Bilmiyorum... Sadece öyle hissettim.

Aras'ın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

-Belki de bazı şeyler hiç değişmiyordur.

Tam cevap verecektim ki telefonum çaldı.

Ekrana baktım.

EMRE🤍

Aras'ın gözleri telefona kaydı.

-Açmayacak mısın?

-Açarım herhalde.

Telefonu açtım.

-Alo?

-Nehir,nerdesin?

-Araslardayım.

-Aras kim?

Gözlerimi devirdim.

-Aras işte,arkadaşım.

-Arkadaşın mı?

-Evet Emre,arkadaşım.

-Ne zaman geleceksin?

-Bilmiyorum.

-Ben seni görmek istiyorum.

-Bugün gelemem.

-Neden?

-Çünkü...

Aras'a baktım.

-Çünkü işim var.

Emre bir süre sustu.

-Peki. Sonra konuşacağız.

Telefon kapandı.

Derin bir nefes aldım.

Aras bana baktı.

-Erkek arkadaşın mı?

-Evet.

-Ne zamandır?

-Birkaç aydır.

Aras başını salladı.

-Anladım.

-Neyi anladın?

-Hiçbir şeyi.

-Aras!

Güldü.

-Tamam güzelim,tamam.

Yastığı alıp ona fırlattım.

-Bana güzelim deme!

-Neden?

-Çünkü...

Duraksadım.

Aras sırıtışını attı.

-Çünkü?

-Çünkü sinir oluyorum!

-Peki güzelim.

-ARASSS!

Aras bana bakıp sırıtışını attı.

-Ne gülüyorsun?

-Sana bakıyorum.

-Bakma o zaman!

-Bakamam mı?

-Hayır!

Aras biraz yaklaştı.

-Nehir?

-Ne?

-Bana bak.

Başımı çevirdim.

-Ne var?

Aras'ın yüzü yüzüme yaklaştı. Ne olduğunu anlamadan yanağıma küçük bir öpücük kondurdu.

Bir anda donakaldım.

-A-ARAS?!

-Ne oldu?

-SEN NE YAPTIN?!

-Yanağından öptüm?

-NEDEN?!

-Canım istedi.

Elimi yanağıma götürdüm.

-Sen gerçekten normal değilsin!

Aras kahkaha attı.

-Yüzün kızardı.

-KIZARMADI!

-Güzel olmuşsun ama.

Bir an sustum.

Bu çocuk neden böyle konuşuyordu?!

Aras bana biraz daha yaklaştı.

-Bir tane daha ister misin?

-İSTEMEM!

-Emin misin?

-EVET!

-Peki.

Aras geri çekildi.

Neden bilmiyorum ama biraz hayal kırıklığına uğramıştım.

NEHİR! KENDİNE GEL!

Ayağa kalktım.

-Ben mutfağa gidiyorum.

Aras arkamdan seslendi.

-Tamam güzelim!

-SANA GÜZELİM DEME DEDİM!

Ama Aras'ın kahkahası evin içinde yankılanırken ben de istemsizce gülümsüyordum.

BÖLÜM SONU....