Bir İdam Mahkûmunun Son Günü kitap kapağı

44. bölüm / 53

XLII

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 53Şu an: XLII

XLII
Bırakıp uyumama izin vermesi için ona yalvardım ve kendimi yatağa attım.

Gerçekten de başıma hücum eden kan beni uyuttu. Bu, bu türden son uykum.

Bir düş gördüm.

Gece olduğunu düşledim. İki üç arkadaşımla çalışma odamdaymışım gibi geliyordu; artık hangileri olduklarını hatırlamıyorum.

Karım yan odadaki yatak odasında yatıyor, çocuğuyla birlikte uyuyordu.

Arkadaşlarımla alçak sesle konuşuyorduk; söylediklerimiz bizi korkutuyordu.

Birden, dairenin öteki odalarından birinde bir ses duyar gibi oldum; hafif, tuhaf, ne olduğu anlaşılmayan bir ses.

Arkadaşlarım da benim gibi duymuştu. Kulak kesildik; sanki biri kilidi sessizce açıyor, sürgüyü ağır ağır kesiyordu.

İçimizi donduran bir şey vardı; korkuyorduk. Gecenin bu geç saatinde eve hırsızların girmiş olabileceğini düşündük.

Gidip bakmaya karar verdik. Kalkıp mumu aldım. Arkadaşlarım birer birer peşimden geldi.

Yan taraftaki yatak odasından geçtik. Karım çocuğuyla birlikte uyuyordu.

Sonra salona vardık. Hiçbir şey yoktu. Kırmızı duvar kaplamasının üzerindeki altın çerçeveli portreler kıpırtısızdı. Salondan yemek odasına açılan kapı sanki alışılmış yerinde değildi.

Yemek odasına girdik, etrafı dolaştık. En önde ben yürüyordum. Merdivene açılan kapı iyice kapalıydı, pencereler de. Sobanın yanına geldiğimde çamaşır dolabının açık olduğunu, dolabın kapağının da duvarın köşesini gizler gibi o köşeye doğru çekilmiş durduğunu gördüm.

Bu beni şaşırttı. Kapının arkasında birinin olduğunu düşündük.

Dolabı kapatmak için elimi kapıya uzattım; kapı direndi. Şaşırıp daha kuvvetli çektim, kapı birden açıldı. Duvarın köşesine dikilmiş, elleri sarkık, gözleri kapalı, kıpırtısız, sanki oraya yapışmış gibi duran küçücük yaşlı bir kadın gördük.

Bunda korkunç bir şey vardı; aklıma geldikçe saçlarım diken diken oluyor.

Yaşlı kadına sordum:

— Burada ne yapıyorsunuz?

Yanıt vermedi.

Ona sordum:

— Siz kimsiniz?

Yanıt vermedi, kımıldamadı; gözleri kapalı kaldı.

Arkadaşlarım şöyle dedi:

— Belli ki kötü niyetle içeri girenlerin suç ortağı; bizi duyunca kaçmışlar. O kaçamamış, buraya saklanmış.

Onu yeniden sorguladım; sesi çıkmadı, kımıldamadı, bakmadı.

İçimizden biri onu yere itti, kadın düştü.

Bir odun parçası gibi, ölü bir şey gibi kaskatı düştü.

Ayağımızla dürttük; sonra içimizden ikisi onu kaldırıp yeniden duvara dayadı. Yaşadığına dair hiçbir işaret vermedi. Kulağına bağırdık; sağırmış gibi sessiz kaldı.

Bu sırada sabrımız tükeniyordu; dehşetimizin içinde öfke de vardı. İçimizden biri bana şöyle dedi:

— Mumu çenesinin altına tutun.

Yanan fitili çenesinin altına tuttum. O zaman gözlerinden birini yarım açtı; boş, donuk, korkunç bir gözdü, hiçbir yere bakmıyordu.

Alevi çektim ve şöyle dedim:

— Ah, nihayet! Cevap verecek misin, yaşlı cadı? Sen kimsin?

Göz, kendiliğinden kapanır gibi kapandı.

— Bu artık fazla, dediler ötekiler. Mumu yine tutun! Bir daha! Konuşmak zorunda kalacak.

Mumu yeniden yaşlı kadının çenesinin altına tuttum.

Bu kez iki gözünü yavaşça açtı, hepimize birer birer baktı; sonra birden eğilip buz gibi bir soluğu üfleyerek mumu söndürdü. Tam o anda karanlıkta elime üç sivri dişin battığını hissettim.

Titreyerek, soğuk terler içinde uyandım.

İyi yürekli hapishane papazı yatağımın ayakucunda oturmuş dua okuyordu.

— Uzun süre mi uyudum? diye sordum.

— Oğlum, bir saat uyudun, dedi. Çocuğunu getirdiler. Seni bekliyor, yan odada. Uyandırmalarına izin vermedim.

— Ah! diye haykırdım. Kızım! Kızımı getirin bana!

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…