Bölümler 53Şu an: XLII
- 1 Yazarın Önsözü (1832)5.510 kelime
- 2 Yazarın Önsözü — Bir Trajedi Üzerine Komedi1.762 kelime
- 3 I277 kelime
- 4 II1.118 kelime
- 5 III156 kelime
- 6 IV91 kelime
- 7 V316 kelime
- 8 VI423 kelime
- 9 VII108 kelime
- 10 VIII181 kelime
- 11 IX172 kelime
- 12 X246 kelime
- 13 XI273 kelime
- 14 XII360 kelime
- 15 XIII1.626 kelime
- 16 XIV502 kelime
- 17 XV205 kelime
- 18 XVI520 kelime
- 19 XVII126 kelime
- 20 XVIII50 kelime
- 21 XIX43 kelime
- 22 XX119 kelime
- 23 XXI410 kelime
- 24 XXII1.257 kelime
- 25 XXIII1.240 kelime
- 26 XXIV68 kelime
- 27 XXV71 kelime
- 28 XXVI286 kelime
- 29 XXVII106 kelime
- 30 XXVIII103 kelime
- 31 XXIX49 kelime
- 32 XXX683 kelime
- 33 XXXI152 kelime
- 34 XXXII478 kelime
- 35 XXXIII460 kelime
- 36 XXXIV163 kelime
- 37 XXXV40 kelime
- 38 XXXVI185 kelime
- 39 XXXVII70 kelime
- 40 XXXVIII60 kelime
- 41 XXXIX176 kelime
- 42 XL181 kelime
- 43 XLI331 kelime
- 44 XLII475 kelime · Okuduğun bölüm
- 45 XLIII511 kelime
- 46 XLIV60 kelime
- 47 XLV75 kelime
- 48 XLVI49 kelime
- 49 XLVII — Hikâyem.30 kelime
- 50 XLVIII1.313 kelime
- 51 XLIX148 kelime
- 52 Notlar101 kelime
- 53 Bir Mahkûmun Son Günü’ne Notlar38 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XLII
Bırakıp uyumama izin vermesi için ona yalvardım ve kendimi yatağa attım.
Gerçekten de başıma hücum eden kan beni uyuttu. Bu, bu türden son uykum.
Bir düş gördüm.
Gece olduğunu düşledim. İki üç arkadaşımla çalışma odamdaymışım gibi geliyordu; artık hangileri olduklarını hatırlamıyorum.
Karım yan odadaki yatak odasında yatıyor, çocuğuyla birlikte uyuyordu.
Arkadaşlarımla alçak sesle konuşuyorduk; söylediklerimiz bizi korkutuyordu.
Birden, dairenin öteki odalarından birinde bir ses duyar gibi oldum; hafif, tuhaf, ne olduğu anlaşılmayan bir ses.
Arkadaşlarım da benim gibi duymuştu. Kulak kesildik; sanki biri kilidi sessizce açıyor, sürgüyü ağır ağır kesiyordu.
İçimizi donduran bir şey vardı; korkuyorduk. Gecenin bu geç saatinde eve hırsızların girmiş olabileceğini düşündük.
Gidip bakmaya karar verdik. Kalkıp mumu aldım. Arkadaşlarım birer birer peşimden geldi.
Yan taraftaki yatak odasından geçtik. Karım çocuğuyla birlikte uyuyordu.
Sonra salona vardık. Hiçbir şey yoktu. Kırmızı duvar kaplamasının üzerindeki altın çerçeveli portreler kıpırtısızdı. Salondan yemek odasına açılan kapı sanki alışılmış yerinde değildi.
Yemek odasına girdik, etrafı dolaştık. En önde ben yürüyordum. Merdivene açılan kapı iyice kapalıydı, pencereler de. Sobanın yanına geldiğimde çamaşır dolabının açık olduğunu, dolabın kapağının da duvarın köşesini gizler gibi o köşeye doğru çekilmiş durduğunu gördüm.
Bu beni şaşırttı. Kapının arkasında birinin olduğunu düşündük.
Dolabı kapatmak için elimi kapıya uzattım; kapı direndi. Şaşırıp daha kuvvetli çektim, kapı birden açıldı. Duvarın köşesine dikilmiş, elleri sarkık, gözleri kapalı, kıpırtısız, sanki oraya yapışmış gibi duran küçücük yaşlı bir kadın gördük.
Bunda korkunç bir şey vardı; aklıma geldikçe saçlarım diken diken oluyor.
Yaşlı kadına sordum:
— Burada ne yapıyorsunuz?
Yanıt vermedi.
Ona sordum:
— Siz kimsiniz?
Yanıt vermedi, kımıldamadı; gözleri kapalı kaldı.
Arkadaşlarım şöyle dedi:
— Belli ki kötü niyetle içeri girenlerin suç ortağı; bizi duyunca kaçmışlar. O kaçamamış, buraya saklanmış.
Onu yeniden sorguladım; sesi çıkmadı, kımıldamadı, bakmadı.
İçimizden biri onu yere itti, kadın düştü.
Bir odun parçası gibi, ölü bir şey gibi kaskatı düştü.
Ayağımızla dürttük; sonra içimizden ikisi onu kaldırıp yeniden duvara dayadı. Yaşadığına dair hiçbir işaret vermedi. Kulağına bağırdık; sağırmış gibi sessiz kaldı.
Bu sırada sabrımız tükeniyordu; dehşetimizin içinde öfke de vardı. İçimizden biri bana şöyle dedi:
— Mumu çenesinin altına tutun.
Yanan fitili çenesinin altına tuttum. O zaman gözlerinden birini yarım açtı; boş, donuk, korkunç bir gözdü, hiçbir yere bakmıyordu.
Alevi çektim ve şöyle dedim:
— Ah, nihayet! Cevap verecek misin, yaşlı cadı? Sen kimsin?
Göz, kendiliğinden kapanır gibi kapandı.
— Bu artık fazla, dediler ötekiler. Mumu yine tutun! Bir daha! Konuşmak zorunda kalacak.
Mumu yeniden yaşlı kadının çenesinin altına tuttum.
Bu kez iki gözünü yavaşça açtı, hepimize birer birer baktı; sonra birden eğilip buz gibi bir soluğu üfleyerek mumu söndürdü. Tam o anda karanlıkta elime üç sivri dişin battığını hissettim.
Titreyerek, soğuk terler içinde uyandım.
İyi yürekli hapishane papazı yatağımın ayakucunda oturmuş dua okuyordu.
— Uzun süre mi uyudum? diye sordum.
— Oğlum, bir saat uyudun, dedi. Çocuğunu getirdiler. Seni bekliyor, yan odada. Uyandırmalarına izin vermedim.
— Ah! diye haykırdım. Kızım! Kızımı getirin bana!
Bölüm etkileşimi
