Bir İdam Mahkûmunun Son Günü kitap kapağı

14. bölüm / 53

XII

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 53Şu an: XII

XII
Aceleyle saman yatağıma dönüp oturdum, başımı dizlerimin arasına aldım. Sonra çocukça korkum dağıldı; duvarımdaki yazıları okumayı sürdürmek için içimde tuhaf bir merak uyandı.

Papavoine adının yanındaki, duvarın köşesine gerilmiş, tozla iyice kalınlaşmış kocaman örümcek ağını kopardım. Ağın altında, duvarda yalnızca bir leke kalmış başka adların yanı sıra, dört beş ad da apaçık okunuyordu. — DAUTUN, 1815. — POULAIN, 1818. — JEAN MARTIN, 1821. — CASTAING, 1823. Bu adları okuyunca içime kasvetli anılar doldu. Kardeşini parçalara ayıran, geceleri Paris'te dolaşıp başını bir çeşmeye, gövdesini bir kanalizasyona atan Dautun; karısını öldüren Poulain; yaşlı babası pencereyi açarken ona tabancayla ateş eden Jean Martin; dostunu zehirleyen, kendi verdiği son hastalıkta onu tedavi ederken ilaç yerine yeniden zehir veren hekim Castaing; ve bunların yanında, çocukları başlarına bıçak darbeleri indirerek öldüren o korkunç deli Papavoine!

Demek, diyordum kendi kendime; ateşten bir ürperti belime yayılıyordu, demek benden önce bu hücrenin konukları bunlarmış. Benim bulunduğum aynı taş döşemenin üstünde, cinayet ve kan dökmüş bu adamlar son düşüncelerini düşünmüşler! Son adımları da tıpkı yırtıcı bir hayvanınkiler gibi, bu duvarın çevresindeki daracık alanda dönüp durmuş. Kısa aralıklarla birbirlerinin yerini almışlar; anlaşılan bu zindan hiç boş kalmıyor. Yeri hâlâ sıcakken bırakmışlar; bana bıraktıkları da bu yer. Ben de sıram gelince, otlar ne güzel büyüyor, Clamart Mezarlığı'nda onlara katılacağım!

Ne hayalperestim ne de batıl inançlı; bu düşüncelerin muhtemelen ateşimi yükselttiği bir nöbeti tetikledi. Ama böyle hayallere dalmışken birden, bu uğursuz adların kara duvara ateşle yazılmış gibi göründüğünü sandım; kulaklarımda gitgide hızlanan bir çınlama başladı; gözlerimi kızıl bir ışık doldurdu. Sonra zindan, başlarını sol ellerinde taşıyan tuhaf adamlarla dolmuş gibi geldi; saçları olmadığı için başlarını ağızlarından tutuyorlardı. Baba katili dışında hepsi yumruklarını bana gösteriyordu.

Dehşetle gözlerimi kapadım; o zaman her şeyi çok daha belirgin gördüm.

Rüya mıydı, görüm müydü, gerçek miydi, zamanında beni uyandıran ani bir duyum olmasa delirecektim.

Geriye doğru düşmek üzereydim ki çıplak ayağımın üzerinde soğuk bir karınla kıllı bacakların süründüğünü hissettim; rahatsız ettiğim örümcekti, kaçıyordu.

Beni kendimden etti. — Ah, ne korkunç hayaletler! — Hayır, boş ve sarsıntılı beynimin bir kuruntusu, bir hayaldi. Macbeth'inkine benzer bir vehim! Ölüler ölüdür; hele onlar. Mezarlarına iyice kilitlenmişlerdir. Orası insanın kaçıp kurtulacağı bir hapishane değil. Öyleyse neden böyle korktum?

Mezarın kapısı içeriden açılmaz.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…