Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 53Şu an: VI

VI
Kendi kendime şöyle dedim:

— Yazma olanağım varken neden yazmayayım? Ama ne yazacağım? Dört çıplak, soğuk taş duvarın arasında; adımlarım özgür değil, gözlerimin ufku yok. Tek eğlencem, kapımdaki gözetleme deliğinin karşı duvarda çizdiği o beyazımsı dörtgenin yavaş hareketini bütün gün düşünmeden izlemek. Az önce dediğim gibi, bir düşünceyle, suç ve ceza, cinayet ve ölüm düşüncesiyle baş başayım! Artık bu dünyada yapacak hiçbir şeyi kalmamış ben, söyleyecek bir şey bulabilir miyim? Solup boşalmış bu beynimde yazmaya değecek ne bulabilirim?

Neden olmasın? Çevremdeki her şey tekdüze ve renksizse, içimde bir fırtına, bir mücadele, bir trajedi yok mu? Bana musallat olan bu saplantılı düşünce, her saat, her an yeni bir biçimde, son yaklaştıkça hep daha korkunç ve daha kanlı bir kılıkla çıkmıyor mu karşıma? Şu terk edilmiş durumumda yaşadığım şiddetli ve bilinmedik her şeyi kendime anlatmayı neden denemeyeyim? Doğrusu, malzeme bol; ömrüm ne kadar kısalmış olursa olsun, bu saatten son ana dek içimi dolduracak kaygılar, dehşetler ve işkenceler bu kalemi yıpratmaya, hokka kurutmaya yeter. — Üstelik bu kaygılardan daha az acı çekmenin tek yolu onları gözlemlemek; onları resmetmek de beni oyalar.

Üstelik böyle yazacaklarım belki de boşa gitmez. Acılarımı saat saat, dakika dakika, işkence işkence kaydeden bu günlük; fiziksel olarak sürdürmem imkânsız hale gelene kadar yazma gücüm kalırsa, zorunlu olarak yarım kalacak ama olabildiğince tamamlanmış bu duyumlar öyküsü, büyük ve derin bir ders taşımayacak mı? Can çekişen bir düşüncenin bu tutanağında, giderek artan acılar dizisinde, bir mahkûmun bu çeşit zihinsel otopsisinde, hüküm verenlere yönelik birden fazla ders yok mu? Belki bu metni okumak, bir gün yeniden, düşünen bir başı, bir insan başını, onların “adaletin terazisi” dedikleri şeye atarken ellerini daha az hafif tutmalarını sağlar. Zavallılar, bir ölüm hükmünün kısa formülünün içerdiği bu yavaş işkence silsilesini hiç düşündüler mi acaba? Aralarından çıkardıkları o insanın bir zekâsı, hayata bel bağlamış bir zekâsı, ölüme hazırlanmış olmayan bir ruhu bulunduğu hiç yüreklerini sızlattı mı? Hayır. Bütün bunlarda yalnızca üçgen biçimli bıçağın dikey inişini görüyor, mahkûm için öncesinde de sonrasında da hiçbir şey olmadığını sanıyorlar herhalde.

Bu sayfalar onları yanılgılarından çıkaracak. Belki bir gün yayımlanırlar ve birkaç anlığına da olsa zihinlerini, ruhun çektiği acılara çevirirler; çünkü kuşkulanmadıkları acılar bunlar. Bedene neredeyse hiç acı çektirmeden öldürebildikleri için zafer kazanıyorlar. Ah, mesele tam da bu! Bedensel acı da manevi acının yanında ne ki! Dehşet ve acıma uyandırıyor, böyle yasalar! Bir gün gelecek; belki de bir zavallının son sırdaşları olan bu anılar, o günün gelmesine katkıda bulunmuş olacak…

Ya da ben öldükten sonra rüzgâr bu çamura bulanmış kâğıt parçalarını avluda savurur; yahut kâğıtlar bir kapı nöbetçisinin kırık camına yıldız biçiminde yapışıp yağmurda çürür.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…