Bir İdam Mahkûmunun Son Günü kitap kapağı

16. bölüm / 53

XIV

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 53Şu an: XIV

XIV
Kendime geldiğimde gece olmuştu. Bir sedirde yatıyordum; tavanda sallanan bir fener, sedirimin iki yanında sıralanmış başka sedirleri gösterdi. Beni revire taşımış olduklarını anladım.

Bir süre uyanık kaldım; ama düşünmeden, hiçbir şey hatırlamadan, bütünüyle bir yatakta olmanın mutluluğuna kapılmıştım. Başka zamanlarda bu hastane ve hapishane yatağı beni tiksintiyle ve acımayla geri çekilmeye iterdi kuşkusuz; ama artık aynı insan değildim. Çarşaflar griydi, dokununca sertti; ince battaniye delik deşikti; yatağın içinden saman döşeğin hissi geliyordu; ne fark eder! Bu kaba çarşafların arasında uzuvlarımı rahatça gevşetebiliyordum; ne kadar ince olursa olsun bu battaniyenin altında, alıştığım o kemik iliğime kadar işleyen korkunç soğuğun yavaş yavaş dağıldığını hissediyordum. Yeniden uykuya daldım.

Büyük bir gürültü beni uyandırdı; ortalık daha yeni ağarıyordu. Gürültü dışarıdan geliyordu; yatağım pencerenin yanındaydı, ne olduğuna bakmak için doğruldum.

Pencere Bicêtre'nin büyük avlusuna bakıyordu. Avlu insanlarla doluydu; iki sıra veteran, bu kalabalığın ortasında avluyu boydan boya geçen dar bir yolu açık tutmakta zorlanıyordu. Askerlerin oluşturduğu bu çift sıranın arasından, her taşta sarsılarak, adamlarla dolu beş uzun araba ağır ağır ilerliyordu; yola çıkanlar kürek mahkûmlarıydı.

Arabaların üstü açıktı. Her birinde bir bölük vardı. Kürek mahkûmları, arabanın iki yanındaki kenarlara yanlamasına oturmuş, birbirlerine yaslanmışlardı; onları, arabanın boyunca uzanan ortak zincir ayırıyordu. Zincirin ucunda, dolu tüfeğiyle ayakta duran bir gardiyan ayağını zincirin üstünde tutuyordu. Demirlerinin şıngırtısı duyuluyor, araba her sarsıldığında başları sıçrıyor, sarkık bacakları sallanıyordu.

İnce, iliklere işleyen bir yağmur havayı donduruyor, keten pantolonlarını dizlerine yapıştırıyor, gri kumaşı karartıyordu. Uzun sakallarından, kısa saçlarından sular damlıyordu; yüzleri mora kesmişti; titredikleri görülüyor, öfkeden ve soğuktan dişleri takırdıyordu. Üstelik kıpırdayamıyorlardı. Zincire bir kez perçinlendin mi, artık “bölük” denen o korkunç bütünün bir parçasından ibaretsin; o bütün, tek bir insan gibi hareket eder. Akıl baş eğmek zorundadır; kürek mahkûmluğunun demir boyunduruğu onu ölüme mahkûm eder. İnsanın hayvani yanıysa artık yalnız belirli saatlerde ihtiyaç ve iştah duymalıdır. Böylece, kıpırtısız, çoğu yarı çıplak, başları açık, ayakları sarkmış halde, yirmi beş günlük yolculuklarına başlıyorlardı; aynı arabalara yüklenmiş, temmuzun tepeden vuran güneşine de kasımın soğuk yağmurlarına da aynı giysilerle hazırlanmışlardı. İnsanlar cellatlık görevlerinde göğü de ortak etmek istiyor sanki.

Kalabalıkla arabalar arasında nasıl bir korkunç konuşma başlamıştı bilmem; bir yandan hakaretler, öte yandan meydan okumalar, iki taraftan da beddualar… Ama kaptanın bir işaretiyle değnek darbelerinin arabalara, omuzlara ya da başlara gelişigüzel yağdığını gördüm; ardından, “düzen” denen o dış görünüşteki sükûnet yeniden sağlandı. Ama gözler öfkeyle doluydu, zavallıların yumrukları dizlerinin üzerinde sıkılıyordu.

Atlı jandarmaların ve yaya gardiyanların eşlik ettiği beş araba, Bicêtre'nin yüksek kemerli kapısından birer birer kayboldu; arkalarından, kazanların, bakır tasların ve yedek zincirlerin karmakarışık sallandığı altıncı bir araba geldi. Kantinde oyalanmış birkaç kürek mahkûmu gardiyanı, birliğine yetişmek için koşarak çıktı. Kalabalık dağıldı. Bütün bu manzara bir yanılsama gibi silinip gitti. Fontainebleau'nun taş döşeli yolunda tekerleklerin ve atların ayaklarının ağır gürültüsünün, kırbaç şaklamalarının, zincir şıngırtılarının ve kürek mahkûmlarının yolculuğuna uğursuzluk dileyen halkın haykırışlarının havada giderek uzaklaştığı duyuldu.

İşte onlar için başlangıç bu!

Avukat bana ne demişti? Kürek mahkûmluğu! Ah, evet; bin kez ölümü yeğlerim, idam sehpasını kürek mahkûmluğuna, hiçliği cehenneme yeğlerim; boynumu kürek mahkûmlarının demir boyunduruğuna değil, Mösyö Guillotin'in bıçağına teslim ederim! Kürek mahkûmluğu, aman Tanrım!

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…