İlk Adım

BÖLÜM 4

Asena uzun süre pencerenin önünde durdu. Dışarıdaki manzaraya baktıkça bunun bir rüya olduğuna inanmak daha da zorlaşıyordu. Taş yapılar, atlar, ahşap arabalar… Hiçbiri ona ait değildi. Hiçbiri 2026'ya ait değildi.

1451.

Bu sayı artık yalnızca bir tarih değildi. İçinde bulunduğu dünyanın kendisiydi.

Arkasından Umay'ın sesi duyuldu.

“Hanımım…”

Asena cevap vermedi.

“İyi misiniz?”

Asena yavaşça pencerenin önünden ayrılıp yatağın kenarına oturdu. Ellerine baktı. Birkaç saniye boyunca sessiz kaldı.

“Hayır.”

Sesi ilk kez bu kadar yorgun çıkmıştı.

Umay karşısında sessizce bekledi.

Asena derin bir nefes aldı. “Ben buraya nasıl geldim?”

Umay'ın verecek bir cevabı yoktu.

“Gerçekten bilmiyorum. Hatırladığım son şey yağmurdu. Bisikletimle gidiyordum. Bir araba önüme çıktı. Sonra düştüm… Suya düştüm.”

Umay'ın yüzünde yine şaşkın bir ifade belirdi.

“Bisiklet?”

Asena gözlerini kapattı. Burada bu kelimenin bile hiçbir anlamı yoktu.

“Evet. Sonra gözlerimi açtığımda buradaydım.”

Umay bir süre onu izledi. “Belki başınızı çok sert çarptığınız için bazı şeyleri karıştırıyorsunuzdur.”

Asena acı bir gülümsemeyle başını salladı.

“Keşke öyle olsa.”

Odanın içinde yeniden sessizlik oluştu. Asena düşüncelerini toparlamaya çalıştı. Eğer gerçekten 1451'deyse, buraya gelişinin bir sebebi olmalıydı. Belki nasıl geldiğini anlarsa geri dönmenin yolunu da bulabilirdi.

Birden başını kaldırdı.

“Umay.”

“Buyurun, hanımım.”

“Ben… burada daha önce nasıldım?”

Umay'ın yüzünde küçük bir tebessüm oluştu.

“Her zamanki gibi.”

“Asıl bunu soruyorum. Nasıl biriydim?”

Umay biraz düşündü. “Meraklıydınız. Sözünüzü esirgemezdiniz. At binmeyi severdiniz. Bir şeyi kafanıza koyduğunuzda vazgeçmezdiniz.”

Asena dikkatle dinliyordu.

“Başka?”

Umay'ın tebessümü biraz daha belirginleşti.

“Bazen de çok çabuk sinirlenirdiniz.”

Asena kaşını kaldırdı.

“Ben mi?”

“Bazen.”

Asena istemeden gülümsedi. Fakat gülümsemesi kısa sürdü. Aklına yeniden bu hayatın içindeki insanlar geldi.

“Peki ailem?”

Umay'ın yüzündeki ifade değişti.

“Büyükbabanız Zağanos Paşa.”

Asena başını salladı. “Onu biliyorum.”

“Size çok düşkündür.”

Asena sustu. Bir süre sonra başka bir soru sordu.

“Beni seven biri var mı?”

Umay'ın bakışları yumuşadı.

“Beni saymazsanız…”

Asena ona baktı.

“Büyükbabanız.”

Asena'nın içinde tuhaf bir his oluştu. Bu insanların gözünde o, gerçekten Asena'ydı. Onların tanıdığı, sevdiği ve kaybetmekten korktuğu biriydi. Oysa Asena için hepsi yabancıydı.

Ama artık onların dünyasının içinde yaşamak zorundaydı.

Bir süre daha düşündükten sonra ayağa kalktı.

“Dışarı çıkmak istiyorum.”

Umay hemen karşısına geçti.

“Hanımım, başınız hâlâ ağrıyor. Biraz istirahat etmeniz gerek.”

“Burada oturup düşünmekten başka bir şey yapamıyorum. Biraz hava almam lazım.”

Umay onun kararlı olduğunu görünce daha fazla itiraz etmedi.

“Peki…”

Asena kapıya yöneldi.

Tam çıkacakken Umay onu baştan aşağı süzdü.

“Hanımım, bu kılıkla dışarı çıkmanız münasip değil.”

Asena durup kıyafetlerine baktı.

“Ne var?”

“Önce sizi giydirelim. Sonra çıkarsınız.”

Asena birkaç saniye düşündü.

“Peki. Ama sonra dışarı çıkıyoruz.”

Umay hafifçe gülümsedi.

“Emriniz olur.”