Geçmişte Uyanmak

BÖLÜM 2

Gözlerini açtığında ilk hissettiği şey başındaki ağrı oldu.

Asena gözlerini tekrar kapattı.

Bir süre kıpırdamadan yattı.

Sonra gözlerini yeniden açtı.

Burası onun odası değildi.

Tavana baktı.

Yabancıydı.

Yavaşça doğrulmaya çalıştı ama başındaki ağrı yüzünden tekrar yastığa yaslandı.

Tam o sırada kapı açıldı.

İçeri genç bir kız girdi.

Asena onu tanımıyordu.

Kız, onu görünce olduğu yerde durdu.

“Hanımım…”

Asena kaşlarını çattı.

“Sen kimsin?”

Kızın yüzündeki şaşkınlık arttı.

“Ben… Umay.”

Asena etrafına baktı.

Oda yabancıydı.

Yatak yabancıydı.

Üzerindeki kıyafetler bile yabancıydı.

“Burası neresi?”

Umay birkaç saniye sustu.

“Odandasınız, hanımım.”

“Asıl sorum bu değil.”

Asena ayağa kalkmaya çalıştı.

Bu kez başı daha çok döndü.

Umay hemen yanına koştu.

“Yavaş olun. Hekim, başınızı fazla zorlamamanızı tembihledi.”

Asena elini başına götürdü.

“Ne oldu bana?”

Umay tereddüt etti.

“Atınız ürkmüş. Siz de yere düştünüz. Başınızı çarptınız.”

Asena donup kaldı.

“Atım mı?”

Umay başını salladı.

Asena cevap vermedi.

Bir süre odanın içini inceledi.

Pencereye yaklaştı.

Dışarı baktığında gördüğü manzara, kafasındaki bütün düşünceleri susturdu.

Ne arabalar vardı.

Ne elektrik direkleri.

Ne asfalt yollar.

Ne de bildiği şehir.

Taş yapılar, atlar ve eski kıyafetler…

Asena’nın kalbi hızlandı.

“Umay.”

“Buyurun, hanımım.”

“Bana bir şey söyle.”

Umay ona baktı.

“Şu an hangi yıldayız?”

Umay’ın yüzünde kısa bir şaşkınlık belirdi.

“1451.”

Asena’nın nefesi kesildi.

Bir an için odadaki her şey uzaklaştı.

1451.

Bu bir rüya olmalıydı.

Başını çarpmıştı.

Belki de hâlâ suyun altındaydı.

Belki birazdan gözlerini açacak ve kendini hastanede bulacaktı.

Ama içindeki bir ses, bunun bir rüya olmadığını söylüyordu.

Asena pencereye tekrar baktı.

Sonra kendi ellerine.

Ve ilk kez gerçekten korktu.

Çünkü artık nerede olduğunu biliyordu.

Ama nasıl geri döneceğini bilmiyordu.