Gerçek Olmamalı

Asena birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.

1451.

Bu mümkün değildi.

Bir rüya olmalıydı.

Başını ellerinin arasına aldı.

“Ben az önce…”

Cümlesini tamamlayamadı.

Hatırladığı son şey yağmurdu.

Bisiklet.

Araba.

Su.

Sonra karanlık.

Ayağa kalktı.

“Beni kim buldu?”

Umay şaşkınlıkla baktı.

“Ne demek istiyorsunuz?”

“Suya düştüm. Sonra buraya geldim. Beni kim buldu?”

Umay'ın yüzündeki ifade değişti.

“Hanımım, siz suya düşmediniz.”

Asena bir an durdu.

“Ne?”

“Atınızdan düştünüz.”

Asena ona baktı.

“Ben ata binmiyordum.”

Umay'ın kaşları çatıldı.

“Hanımım…”

Asena odanın içinde birkaç adım attı.

“Telefonum nerede?”

Umay cevap vermedi.

“Telefonumu soruyorum.”

“Telefon…”

Umay kelimeyi anlamamış gibi tekrarladı.

Asena'nın içi sıkıştı.

Cebine baktı.

Yoktu.

Diğer cebine baktı.

O da yoktu.

Telefonu yoktu.

Anahtarları yoktu.

Çantası yoktu.

Üzerindeki kıyafetler bile ona ait değildi.

Pencereye doğru yürüdü.

Dışarı baktı.

Atlar.

Ahşap arabalar.

Taş yapılar.

Uzakta yükselen kubbeler ve minareler.

Asena'nın nefesi yavaşladı.

“Bu bir film seti mi?”

Umay hiçbir şey anlamamıştı.

Asena pencereye daha da yaklaştı.

“Şaka yapıyorsunuz, değil mi?”

“Hanımım, neden bahsettiğinizi anlamıyorum.”

Asena gözlerini kapattı.

Bir kez.

Sonra tekrar açtı.

Manzara hâlâ oradaydı.

“1451 dedin.”

“Evet.”

“Kesin misin?”

Umay başını salladı.

Asena sessiz kaldı.

Sonra arkasını dönüp Umay'a baktı.

“Peki ben kimim?”

Umay bu kez hiç düşünmeden cevap verdi.

“Asena Hanım.”

“Burada.”

Umay'ın cevabı gecikmedi.

“Zağanos Paşa'nın torunusunuz.”

Asena'nın yüzündeki ifade dondu.

Zağanos Paşa.

İsmi zihninde yankılandı.

Demek gerçekten tarihin içindeydi.

Ama bunun nasıl mümkün olduğunu hâlâ bilmiyordu.

Ve daha kötüsü…

Buradan nasıl çıkacağını da bilmiyordu.