İlk Bakış

BÖLÜM 7

Zağanos Paşa’nın odasından çıktıktan sonra Asena bir süre sessizce yürüdü. Konuşulanları hâlâ düşünüyordu. Buradaki herkes onu tanıyordu. Onun alışkanlıklarını, huylarını, hatta neleri sevip sevmediğini biliyorlardı.

Ama Asena bunların hiçbirini bilmiyordu.

Avluya çıktığında bir anda yükselen bağrışmalarla irkildi.

“Çekilin!”

Başını çevirdi.

Bir at ürkmüş, dizginlerinden kurtulup avluda hızla koşmaya başlamıştı. İnsanlar kenara çekilirken hayvan doğrudan Asena’nın bulunduğu tarafa yöneldi.

Umay korkuyla seslendi.

“Hanımım, geri çekilin!”

Asena’nın düşünmeye vakti olmadı.

At yanından geçerken elini uzattı.

Dizgini yakaladı.

Hayvan onu sürüklemeye çalıştı. Asena ayaklarını yere sağlam bastı ve bütün gücüyle dizgini çekti.

Bir anda at durdu.

Avludaki herkes susmuştu.

Asena da ne yaptığını anlamamış gibi elindeki dizgine baktı.

At sakinleşmişti.

Umay yanına koştu.

“Hanımım! İyi misiniz?”

Asena cevap vermedi.

Elini atın boynuna götürdü.

Tuhaf bir şekilde korkmuyordu.

Hatta nereden tutması gerektiğini, hayvanı nasıl sakinleştireceğini biliyor gibiydi.

Ama bunu daha önce hiç yapmamıştı.

En azından kendi hayatında.

Asena yavaşça fısıldadı:

“Ben… bunu nasıl biliyorum?”

Tam o sırada avlunun karşısındaki revaklarda bir hareketlilik oldu.

Kalabalığın arasından genç bir adam yürüyerek çıktı.

Asena’nın bakışları ona takıldı.

Onu daha önce hiç görmemişti.

Ama yüzünü tanıyordu.

Tarih kitaplarından.

Asena’nın kalbi bir anda hızlandı.

Mehmed.

İstanbul’un gelecekteki fatihi, şu an karşısında, henüz on dokuz yaşındaydı.

Genç adam birkaç saniye boyunca Asena’ya baktı.

Sonra bakışlarını elindeki dizgine çevirdi.

Yüzünde belli belirsiz bir merak oluştu.

Asena ise olduğu yerde kaldı.

Çünkü geçmişteki ilk gerçek adımının, tam da onun gözlerinin önünde atıldığını bilmiyordu.