BENZEMEK

“Bazı insanlar hayatımıza bir şeyleri değiştirmek için değil, içimizde zaten var olan şeyleri ortaya çıkarmak için girer.”

İnsan bazen birine benzemeye çalışırken kendinden uzaklaşır. Bazen bir başkasını anlamak uğruna kendi duygularını susturur, bazen de hiç tanımadığı birinin hayatında küçücük bir yer edinebilmek için kendi dünyasından vazgeçer. Çünkü insanın en büyük yanılgısı, sevdiği kişiye yaklaştıkça kendisine de yaklaşacağını sanmasıdır.

Oysa bazı karşılaşmalar insanı kendine yaklaştırmak yerine, yıllardır kaçtığı bütün gerçeklerle yüzleştirir. Söylenmeyen sözler birikir, yarım kalan cümleler insanın içinde yankılanır. Bir bakış, unutulduğu sanılan bir anıyı yeniden canlandırır. Küçücük bir iyilik, koca bir yaranın üzerini örter ama onu iyileştirmeye yetmez. Ve bazen hiç beklemediğimiz bir insan, hayatımızın en unutulmaz hikâyesine dönüşür.

Peki, bir insanı gerçekten tanımak ne demektir? Onun gülüşlerinin ardındaki hüznü görmek mi, herkesten sakladığı yanlarını anlamak mı, yoksa bize gösterdiği yüzün arkasında kim olduğunu keşfetmek mi?

Belki de hiçbirimiz göründüğümüz kadar basit değilizdir. Belki herkesin içinde anlatamadığı bir hikâye, kimseye gösteremediği bir yara ve unutmaya çalıştığı bir geçmiş vardır. Belki de bazı insanlar birbirlerine bu yüzden benzerler. Aynı şeyleri yaşadıkları için değil, aynı duyguların içinde kayboldukları için...

Bu hikâye yalnızca bir karşılaşmanın, bir sevginin ya da yarım kalmış duyguların hikâyesi değil. Bu, insanın başkasında kendinden bir parça bulmasının; bazen bir yabancının gözlerinde kendi geçmişini, bazen de en sevdiği insanın içinde en çok korktuğu gerçeği görmesinin hikâyesi.

Çünkü bazen birine benzersin. Bazen biri sana benzer. Bazen de ikiniz, birbirinizde kaybettiğiniz parçaları ararken kendinizi daha da kaybedersiniz.

Ve günün sonunda geriye tek bir soru kalır:

Bir başkasına benzemeye çalışırken kendimizden ne kadarını geride bırakırız?

Belki bu kitabın sonunda bu sorunun cevabını bulacaksın. Belkide