Bu kim?

İnsan bazen kaçar. Kendini anlatamaz, kaçar. Kimseyi anlayamaz, kaçar. Ama en çok kendi düşüncelerinden kaçar. Ben Ada, Ada Erden. Ben de kaçanlardanım. Hatta hiç yaklaşma yanlardan.

9 Eylül 2023, Pazartesi

Yeni yazıldığım okuldaki ilk günüm. Eski okulumdan ayrılma sebebim, atılmış olmam. İnsanlara hak ettiği cevabı verince ya da öyle davranınca suçlu neden biz oluyoruz, bilmiyorum. Günlerdir, hatta aylardır bunu düşünüyorum.

Okulun kapısına yaklaştığım anda, güvenlik olduğunu düşündüğüm bir abla, "Günaydın." dedi. Ben de aynı şekilde cevap vererek devam ettim. İçerisi çok normal duruyordu, hiçbir ekstrası yoktu. Taşlık alanı geçtiğimde okulun kapısındaki kalabalığı atlatmaya çalıştım.

185 boylarında, siyah saçlı, buğday tenli bir çocuk, "Önüne baksana kızım!" diyerek hızla uzaklaştı.

Sabır dileyerek sınıfımı aramaya çalıştım. Gözlerim sınıf şubelerinde tek tek gezinirken 11/C şubesini buldum. Hiç yabancılık çekmeden kapıyı açıp içeri girdim. İçeride birkaç kişi vardı. Çoğunluk dışarıda arkadaşlarıyla dersin başlamasını bekliyordu.

Cam kenarında, en arkadaki sıranın bir önünü seçip oraya oturdum. Kulaklığımı boynumdan çıkarıp çantama koydum. Daha sonra, sabaha kadar film izlemiş gözlerimi dinlendirmek için kollarımı birbirine bağlayıp sıranın üstünde kendime yastık yaptım. Ders başlayana kadar biraz dinlenmek istiyordum.

Gözümü açtığımda anında saate baktım. Öğleden sonranın ikinci dersine gelmiştik. Tahminimce bu kadar uyumuş olabileceğimi düşünemiyorum bile. Hızla ayılıp hocayı dinlemeye çalıştım. Hoca, uyandığımı fark edince:

"Ooo, uykucu prenses de uyanmış! Yeni gelen kızsın, değil mi sen?" dedi.

Kendimi iyice toparladım.

"Evet, hocam."

Hızla sınıf listesinden adımı seçti. İlk önce kaşlarını, daha sonra gözlerini bana dikerek:

"Ada, hoş geldin sınıfa. Biraz bahset kendinden. Malum, sabahtan beri uyanmanı bekliyoruz." dedi.

Yavaşça ayağa kalktım. Eteğimin arkasını düzeltmek ister gibi elimi arkaya koydum.

"Ada Erden ben. 17 yaşındayım."

Saçını yeni sarıya boyamış olduğuna emin olduğum bir kız söze girdi:

"Bu okula gelmenin bir sebebi var mı?"

"Evet, var. Önceki okulumda öğrenciler tarafından, yine başka öğrenciler de ben de dâhil olmak üzere, zorbalığa uğruyorduk. Buna sessiz kalmadığım için geldim."

Kız, tek kaşını kaldırır gibi oldu.

"Atıldın yani."

Herkes arasında biraz fısıldaşıp gülüşmeye başladı. Umursamadan oturdum.

En son kendi düşüncelerime daldığımda, hocanın sesinin bulanık bir şekilde kaybolduğunu hatırlıyorum.

Sonunda okulun bitiş zili çalmıştı. Çantamdan kulaklığımı çıkarıp kafama taktım. Çantamı da sağ omzuma alıp sınıftan çıktım.

Okuldan ayrılmadan önce terleyen ellerimi yıkamak için lavaboya girdim. Bir grup kızın telefondan birileriyle konuştuğunu duyabiliyordum. Kulaklığım takılı olduğu için muhtemelen onları duymadığımı zannediyorlardı.

Ellerimi yıkamak için lavaboyu açtığımda kızlardan biri, şok içinde:

"Baran'ı mı bıçaklayacaksınız?" dedi.

Duyduğumu belli etmemeye çalışıyordum fakat birini bıçaklamaktan bahsediyorlardı. Kendi aralarında bir şakalaşma olabilir miydi? Bıçaklamanın şakası mı olurdu?

Paniğimi belli etmeden lavabodan ayrılıp kulaklığımı indirdim. Baran'ın okuldan biri olup olmadığını düşündüm ama birine sormadan anlayamazdım.

Koridorun sonunda karşıma çıkan, benim boylarımda, kumral, yeşil gözlü bir kız gördüm. Hemen yanına gidip:

"Merhaba, bu okulda Baran diye birini tanıyor musunuz acaba?" diye sordum.

Kız, garipsemiş bir surat ifadesiyle bana döndü.

"Evet, neden soruyorsun ki? Sen Baran'ı..."

"İıı, müdür onu bulmamı istedi. O yüzden kim olduğunu bilmiyorum ama..." dedim.

Kız etrafına bakındı.

"Gel bakalım."

Hızla peşine düştüm. Bahçeye çıkıp etrafa bakındık. Kızın gözü, okul duvarında oturan üç kişilik bir erkek grubuna takıldı. Elini kaldırdı ve onları işaret etti.

"Bak, ortadaki uzun boylu olan."

Gerçekten mi? Sabah çarpıştığım çocuk muydu Baran?

"Teşekkür ederim."

Kız yanımdan uzaklaşmaya başladığı sırada telefonumu çıkardım. Telefonumla ilgileniyor gibi yaparken Baran'ı izledim.

Ben bu çocuğu buldum, iyi de şimdi ne yapacağım? Polisi mi arayacağım, müdüre mi söyleyeceğim? Ya bıçaklayacak kişiler okuldan değilse?

Düşüncelerimin içinde sıkışırken çocuk hareketlendi. Yanındaki iki arkadaşıyla da samimice tokalaşıp okul kapısından çıkmak için yürümeye başladı.

Çok güzel Ada, şimdi ne yapacaksın?

Hızla çocuğun peşinden yetişmeye çalıştım. Görüş alanıma tam olarak aldığımda yavaşladım. Yürüyerek gidiyordu, eve galiba. Ben de peşinden devam ettim.

Elini çantasına atıp kulaklığını çıkardı. Önce telefonuna göz gezdirip sonra kulaklığını taktı. Salına salına yürüyordu.

Biraz daha onu takip ettiğimde dört erkek karşıdan gelip onu durdurdular. Kulaklığını çıkartıp duymadığım bir şekilde konuşmaya başladılar. Baran ellerini arkada birleştirdi. Normal bir konuşma gerçekleşiyor gibiydi fakat bir anda hararetlendiler.

"Ne diyorsun lan sen?" gibi bağırma sesleri duyduktan sonra Baran ilk yumruğu attı.

Hızla koşmaya başladım çünkü sonrasında ne olacağını tahmin edersiniz. Birisi Baran'ın bir kolunu, diğeri de öbür kolunu tutunca sağlam bir dayak yemeye başladı.

Ben hızla yanlarına vardığımda ne yapmam gerektiğini bilemedim. Kolumdaki çantayı, adını bile bilmediğim bir çocuğun kafasına indirdim.

Daha sonra:

"Ayy!" dedim.

Evet, yanlış duymadınız. O çantayı indirdikten sonra yaptığım şeye ben bile şaşırdım.

Daha sonra aralarından siyah saçlı, beyaz tenli bir çocuk:

"Bu kız kim lan?" dedi.

Onu dinlemeden hepsini itmeye çalıştım. Elimde bir tek kulaklığım kalmıştı, onu da fırlattım.

Baran o sırada ayağa kalkmaya çalışırken diğer oğlanın bel bölgesinden bıçak çıkardığını fark ettim. Hızla ona yönelip itmek için önüne geçtiğimde karnımda, tarif edilemez, hafif bir ağrıdan doğum sancısına kadar çıkan bir acı hissettim..