Bölüm 23: İsimlerin Hikâyesi

Malikânede o akşam bambaşka bir heyecan vardı.

Akşam yemeği için herkes uzun masanın etrafında toplanmıştı.

Korhan, Rüya, Botan, Hazar, Ecem, Baran ve Sıla...

Sofrada kahkahalar yükseliyor, herkes doğacak ikizlerden konuşuyordu.

Korhan çayından bir yudum aldı.

"Artık çocukların isimlerini düşünmenin zamanı geldi."

Baran gülümseyerek Sıla'ya baktı.

"Ben de aynı şeyi düşünüyordum."

Sıla hafifçe karnını okşadı.

"İsim bulmak sandığımdan daha zormuş."

Bunun üzerine herkes peş peşe isim söylemeye başladı.

Botan gülerek,

"Erkek olursa Aras olsun."

dedi.

Hazar hemen itiraz etti.

"Yok canım, Kuzey daha güzel."

Ecem heyecanla söze karıştı.

"Kız olursa Lina olsun."

Rüya başını salladı.

"Ben Duru ismini çok severim."

Korhan gülümsedi.

"Erkek olursa dedesinin adını taşısın."

Masada herkes farklı bir isim söylüyor, kimse ortak bir karara varamıyordu.

Baran ile Sıla ise sadece dinliyorlardı.

Tam o sırada mutfaktan çay tepsisiyle evin yaşlı hizmetçisi içeri girdi.

Yıllardır bu aileyle yaşayan, herkesin "Nermin Teyze" diye seslendiği kadın...

Masadaki konuşmaları duyunca tebessüm etti.

Korhan gülerek,

"Nermin Teyze, sen de bir isim söyle bakalım."

dedi.

Kadın önce mahcup oldu.

"Benim söylemem doğru olur mu efendim?"

Baran ayağa kalkıp gülümsedi.

"Bu evin bir ferdisin. Elbette olur."

Nermin Teyze birkaç saniye düşündü.

Sonra yavaşça konuştu.

"Kızınızın adı..."

'Mihra' olsun.

Masadakiler sessizleşti.

Sıla ismi kendi kendine tekrar etti.

"Mihra..."

Nermin Teyze devam etti.

"Erkek evladınızın adı da..."

'Yaman' olsun.

Korhan hayranlıkla başını salladı.

"Ne kadar güçlü iki isim..."

Rüya da gülümseyerek,

"Gerçekten çok güzel."

dedi.

Sıla bir süre sessiz kaldı.

Sonra gözleri parladı.

"Aslında..."

"Hep içimde istediğim iki isim daha vardı."

Baran merakla eşine baktı.

"Neymiş onlar?"

Sıla gülümsedi.

"Kızımızın adı Mihra Eliz olsun."

"Ve oğlumuzun adı Yaman Akay."

Baran'ın yüzünde kocaman bir tebessüm oluştu.

"Evet..."

"İşte şimdi tam oldu."

Korhan alkışlayarak ayağa kalktı.

"Ben çok beğendim."

Botan gülerek,

"Yakıştı vallahi."

dedi.

Hazar başını salladı.

"İsimler tam Şahsuvar ailesine göre."

Ecem de heyecanla,

"Çok asil duruyor."

diye ekledi.

Baran ayağa kalktı.

Sıla'nın elini tuttu.

Gururla konuştu.

"Kızımızın adı..."

Mihra Eliz Şahsuvar.

"Oğlumuzun adı ise..."

Yaman Akay Şahsuvar.

Salonda alkışlar yükseldi.

Nermin Teyze'nin gözleri dolmuştu.

"Allah isimleriyle büyümeyi, sağlıkla kucaklarınıza almayı nasip etsin."

Baran ile Sıla birbirlerine baktılar.

Artık çocukları sadece bir hayal değildi.

Onların isimleri vardı.

Ve o isimler, daha doğmadan bütün ailenin kalbine kazınmıştı.

Bölüm Sonu...