9. / Kıskançlık

Sabah gözlerimi araladığımda, evin içi çoktan uyanmıştı. Koridordan gelen ayak sesleri, telaşlı fısıltılar ve mutfaktan yükselen yoğun kokular, sıradan bir sabaha uyanmadığımı hemen belli ediyordu.

Bir süre yattığım yerden kalkmadan her şeyi dinledim. Bedenim hâlâ yorgundu ama zihnim daha da yorgundu.
Kaçmak... Dün gece bunu gerçekten yapacaktım. Eğer o konuşmaya kulak misafiri olmasaydım... Eğer Araf’ın sesi o kadar kırık çıkmasaydı… Belki de şimdi bu evin çok uzağında, bir otobüs terminalinde bilinmezliğe kaçıyor olurdum.

Ama hâlâ buradaydım.

Ve şu an, evin dört bir yanından gelen karmaşayı düşündüğümde; kaçmak bir yana, düğün havasında bir sahnenin tam ortasına sürükleniyordum.

Üzerime sade kıyafetler geçirip salona çıktım. Koridorun başında, başörtüsünü düzelten Süreyya Hanım’la göz göze geldim.

Yani, Seray’ın annesi… Araf’ın teyzesi.

“Liva, hadi canım, kahvaltıya in. Misafirler geldi, seni bekliyorlar,” dedi aceleyle. Eliyle koridordaki aynayı gösterdi. “Şu saçına da bir su serptiver, yabancıların yanında darmadağın görünme.”

Yabancıların...

Yavaşça aynaya döndüm. Evet, yorgun görünüyordum ama düzensizliğimin tek sebebi uykusuzluk değildi. İçimdeki karmaşayı hiçbir saç tokası düzeltemezdi.

Ama bu evde bir rolüm vardı. “İyi bir eş” gibi görünmeliydim. Araf’ın pişmanlığının gerçek olup olmadığını bile bilmeden...

Alt kata indiğimde, salon tanıdığım hâlinden farklıydı. Kanepeler kenara çekilmiş, ortaya uzun bir masa yerleştirilmişti. Üzerinde kalabalık bir kahvaltı sofrası vardı. Masanın çevresi doluydu. Kadınların başı örtülüydü, erkeklerin ceketleri koltukların arkasına asılmıştı. Sıcak sohbetler dönüyor, kahkahalar yankılanıyordu.

Ve o kalabalığın tam ortasında… Araf.

Lacivert gömleğinin kolları dirseklerine kadar sıyrılmıştı. Biriyle konuşurken başını kısa kısa sallıyordu. Gözleri benimle buluştuğunda hafifçe irkildi, sonra dudaklarını kısa bir tebessüme zorladı.
Sanki hâlâ benden özür dilemeye cesaret edemiyormuş gibi...

Süreyya Hanım kolumdan tutup beni masaya çekti. “Bakın, bu da Araf’ın güzel karısı,” dedi gururla. Misafirlerden biri başını hafifçe sallayarak selam verdi.

“MaşAllah oğlum, hem güzel hem edepli. Çok doğru bir seçim olmuş,” dedi yaşlı bir kadın.

Gülümsedim. Sahte bir zarafetle.

Oysa Araf’ın annesinin dilinde ben… edepsizdim.

Araf’ın yanına oturtuldum. Hatta kadınlardan biri, “Gelinle bey yanyana otursun, gençler birbirine alışsın,” diyerek daha da vurguladı durumu.
Yerime geçtiğimde Araf dikkatli davranarak benden uzak durmaya çalıştı ama elimin hemen yanına düşen bıçağı alırken istemeden elime dokundu. Hemen geri çekildim.

“Sabahtan beri herkes seni soruyordu,” dedi kısık sesle.

“Sorulacak bir şey yok,” dedim net bir tonda. “Ben sadece sözleşme üzerindeki karınım, değil mi? Yani senin özelini merak etmeye hakkım yoksa, onların da beni merak etmelerine gerek yok.”

Araf gözlerini kaçırdı.

İçimde yükselen sitemi bastırdım. Bu evde herkes misafirdi ama ben… sürgün yemiş gibiydim.

Yine de bir şey vardı…
Dün gece anneannesiyle yaptığı konuşmayı duyduğumda içimde bir şey kırılmış, ama aynı anda bir yanım sanki onarılmıştı.

Bugün, yaşananları hatırlamayacaktım.
Bugün sadece rol yapacaktım.
Ama önce, bu evdeki kalabalığın arasında ezilmeden günü tamamlamalıydım.

Kahvaltı bittikten sonra, yeni gelen misafirler arasında bahçede yalnız başına oynayan bir çocuğu fark ettim. Onunla tanışmak için adımlarımı usulca ona yönelttim.

Muhtemelen evdeki misafirlerden birinin torunuydu.

Pembe elbisesiyle çimlere oturmuş, belli ki çimlerin arasında gezinip duran bir kelebekle konuşuyordu.
Saçları iki yandan toplanmıştı, yanaklarının tombulluğu içimde onu öpme isteği uyandırmıştı.

Yanına yaklaşarak fısıltıyla sordum:
“Merhaba küçük hanımefendi, yanına oturabilir miyim?”

Bakışlarını bana çevirdi. Gözleri masmaviydi.

İçimden birkaç kere maşAllah çekmiştim bile.

Biraz düşündü.
Dudakları bir açılıp kapandı, sonra gözlerime bakarak usulca başını salladı.

“Oluy abla, ama benekliyi koykutma, oluy mu?”

Benekli… belli ki çimlerin üstündeki o renkli kelebekti.

Gülümsedim, başımı sallayarak yanına oturdum.

“Ben Liva... Senin ismin nedir?”

“Ben de Mavi... Memnun oldum abla.”

Gülümsedim.
“Mavi mi?”

Başını usulca salladı.

“Evet... Babam mavi ''umut'' demektiy dey hep. Sen umut ne demek biliyoy musun abla?”

Gülümsemem büyüdü, o kadar tatlı konuşuyordu ki yanaklarını öpesim vardı.
Elimi usulca saçlarına götürdüm, parmaklarım birkaç telin arasından geçti.

“Umut mu?” dedim fısıltıyla, gözlerim uzaklara takıldı.
“Umut… bazen kapalı bir kapının aralığından sızan ışıktır, Mavi.
Bazen içi dolu bir sessizlikte duyulan en sıcak sestir.
Biter sandığın yerden yeniden başlama cesareti,
İçin paramparçayken birden içini saran huzursuz bir huzurdur.
Bir çiçeğin inadına açmasıdır kuruyan toprakta…
Umut, belki de yüreğin düşmekten bıkıp yine de yürümeyi seçmesidir.
Senin gibi küçük bir kalpten çıkan büyük bir sözdür aslında.”

Sadece bakıyordu. Gözleri pırıl pırıldı.
Ve ben onun o gözlerinde umudu gördüm… belki de ilk kez bu kadar saf haliyle.

Onunla konuşurken, evin kapısının pervazına yaslanmış halde bizi izleyen Araf’tan habersizdim.

Onu fark ettiğimde şaşırmıştım.
Ama o... dudaklarında saf bir tebessüm, gözlerinde ise derinlerde bir yerde gizli bir huzur taşıyordu.

Kuruyan dudaklarımı ıslatıp önüme döndüm yavaşça.

Dün geceyi düşünmeden, dakikalarca Mavi’yle oyun oynadım. Onunla güldüm, eğlendim.
Hatta birlikte kelebeklerle konuştuk.

Bir süre sonra Mavi yorgunluktan dizlerimde uyuyakaldı.

Gülümseyerek onu izledim. Bir yandan da saçlarını okşadım.

Tam o an, üzerimize düşen gölgeyle başımı kaldırdım.
Araf sandım ama... değildi.
Tanımadığım biriyle göz göze geldim.

“Merhaba,” dedi fısıltıyla.

Başımı usulca sallayarak aynı tonda karşılık verdim.

“Ben Mavi’nin babası... Çakır.”

Demek bu adamdı Mavi’nin babası...

Gülümseyerek başımı salladım.
“Ben de Liva. Memnun oldum.”

Mavi’yi uyandırmamak için sessizce bekledik. O da gelip yanımıza oturdu.

“Aslında Mavi kimseyle bu kadar kolay yakınlık kurmaz. Sizin dizlerinizde uyuyakalmış olması... bizim için bir mucize,” dedi hafifçe gülümseyerek.

Mavi’nin yanaklarına belli belirsiz bir öpücük bıraktım.

“Çok tatlı ve çok akıllı bir çocuk. Üstelik birlikte çok güzel eğlendik.”

O da Mavi’ye gülümsedi ama gözlerinden bir an hüzün geçti.

“Annesi bırakıp gittikten sonra kimseyle konuşmazdı. Annemle bile… Sadece benimle konuşurdu. Sizinle konuşması... beni şaşırttı.”

Demek bu yüzden cevap vermeden önce bu kadar düşünmüştü...

“Annesi... bıraktı mı?” dedim usulca.

Gözlerinde öfke belirdi, başını kısa bir hareketle salladı.

“Özür dilerim… Yanlış bir şeye dokundum. Sadece beklemediğim için şaşırdım.”

Başını iki yana sallayıp gülümsedi.
“Hayır, size değil... ona sinirlendim ben. Hem konuyu açan da bendim değil mi?”
Elini dostça koluma koyup bir kez daha gülümsedi. “Özür dilemeyin yani.”

Tam bir şey diyecekken Araf’ın sesiyle duraksadım.

“Karıcım?”

Yanıma gelip fazlasıyla yakınıma oturmuştu.

“Hayırdır, bir sorun mu var?”

Başımı hafifçe salladım.
“Hayır, sorun yok. Mavi’nin babasıyla tanışıyordum sadece.”

Çakır, şaşkınlıkla Araf’a döndü.

“Karıcım mı?”

Araf’ın sesi bu kez daha sertti.
“Evet. Liva benim karım. Liva Karahan. Tanışmadınız mı yoksa?”

“Ben alyans görmeyince... evin çalışanı falan sandım. Gerçi bu güzellikle çalışan olmanız da pek mümkün değil zaten,” diyerek gözlerini bana çevirdi.

Nazikçe gülümsedim.
Ama Araf’ın tüm bedeninin kasıldığını hissediyordum.

“Alyansı parmağına büyük geldiği için yapım aşamasında,” dedi dişlerinin arasından. “Ama siz her alyans takmayan kadına böyle mi yaklaşırsınız?”

“Ne?”

Al benden de o kadar.

Araf bir adım daha yaklaştı. Sesi düşüktü ama keskin:

“Karımın da alyansının da güzelliğinin de sizi ilgilendirme ihtimali yok. Ama bu laubali tavırlarınıza devam ederseniz… sizi ağırlamak zorunda kalmam, açık söyleyeyim.”

“Araf...” dedim, uyarı niyetine.

Gözleri bana çevrildi.
“Hmm?”

Çok yakındaydı.
Bir an nefesimi tuttum.
Yanaklarımın kızardığını hissedebiliyordum.

Araf içten bir tebessümle gülümsedi.
Sonra başını eğdi ve dudağımın kenarına usulca bir öpücük bıraktı.

Kalbim... fazlasıyla hızlıydı.

~Bölüm sonu~