5. / Sebep ne?

Sabah, perdelerin arasından sızan ışıkla değil, içimdeki sıkıntıyla uyanmıştım.

Uykum hafifti, yorgunluğum derin.
Gözlerimi açtığımda, hâlâ elimde tuttuğum o kalemi fark ettim.
Gece boyunca bırakmamışım.

Masaya bakınca…
İmzalı sözleşme hâlâ oradaydı. Benden uzak ama üzerimde gibiydi.
Her satırı boğazımdaydı.

Yavaşça doğruldum. Elimle saçlarımı geriye tararken kapı açıldı.

Araf.

Sessizce içeri girdi. Bakışları doğrudan masaya kaydı. Sonra bana.

“İmzalamışsın.”

Sesi ne soğuktu ne sıcak.
Düz.
Sanki yıllardır bu anı beklemiş ama beklediğini bile fark etmemiş gibiydi.

Yorum yapmadım.
Ne onayladım, ne inkar ettim.
Yatağın kenarından kalkıp banyoya yöneldim.
Yanından geçerken aramızda bir karış bile kalmamıştı ama...
Sanki bir dünya kadar uzaktık.

Kapıyı kapatmadan önce göz göze geldik.
Sadece bir saniye.

İçinde teşekkür mü vardı, pişmanlık mı, yoksa sadece merak mı bilmiyorum.
Ama baktı.
Ve sustu.

Kapatıp kendimi aynanın karşısına attım.
Yüzümdeki yorgunluğu yıkamakla geçmeyecek bir yıkıntı vardı.

---

Aşağı indiğimde salon sessizdi.

Annesi, masanın başında oturuyordu. Kahvaltı hazırlanmıştı ama kimse yemeğe başlamamıştı.

Beni görünce kaşlarını kaldırdı.
Bir şey söylemedi.

Ben de.

O sırada Araf geldi. Üzerinde her zamanki gibi siyah, düzgün ütülenmiş bir gömlek vardı. Göz ucuyla bana baktı. Ama tek kelime etmeden annesinin karşısına oturdu.

Sanki aile değil de, düşman masasıydı bu.

Ben, boş bir sandalyeye oturdum. Herkes sessizdi.

Derken, Araf’ın annesi tabaktan bir zeytin alıp dudağına götürürken konuştu:

“Yarın nikâh için uygun bir salon bulmamız gerekiyor. Bu saçma sapan evlilik işi uzamasın, millete rezil olacağız.”

Boğazıma lokma bile gitmemişti ama gözlerimi kaldırıp ona baktım.

“Biz evleniyoruz, siz plan yapıyorsunuz. Ne hoş.”

Araf, hafifçe kafasını yana eğip tebessüm etti.
İçinde dalga mı vardı, yoksa onay mı... yine anlayamadım.

Kadın cevap vermedi.

Belli ki bu savaş susturarak kazanılacak sanıyordu.
Ama beni tanımıyordu.

---

O gün boyunca evdeki herkes bir şeylerle uğraşır gibi yaptı.
Ama gerçekte herkes birbirinden kaçtı.
Ben odamda durdum. Sessizce.

Ta ki akşam, Araf odama tekrar gelene kadar.

Kapı çalındı. Bu defa açmadım, o açtı.
İçeri girdi. Elinde bir şey vardı. Bir kutu.

“Bunu annem gönderdi. Nikahta giymen için... Ama istersen başka bir şey bakarız.”

Kutuyu yatağın ucuna bırakıp sessizce bekledi.

“Ben seçim yapmayı severim,” dedim.
Elimi kutuya uzatmadım.

Araf, kapıya yöneldi ama çıkmadan önce durdu.

Bir an sessizlik oldu.

Sonra, neredeyse fısıltı gibi bir sesle konuştu.

“Senin ne yaşadığını bilmiyorum... Ama bir gün öğrenmek isterim.”

Başımı çevirmedim.
Göz göze gelmekten korktum belki de.

Ama içimden bir ses, “O gün geldiğinde, sen artık eskisi gibi olmayacaksın” diyordu.

Kapı kapandı.
Ve ben... ilk defa bu oyunun altında bir başka hikâyenin yattığını hissettim.

Araf'ın bu evliliği yapma sebebi sadece intikam değildi.

Araf'ın annesiyle bu kadar soğuk olma sebebi neydi, neden böyle bir evlilik yapmak istiyordu bilmiyordum.

Ama soğuk benliğinin altında yatan gerçeği öğrenecektim, ne olursa olsun.

Bölüm sonu.