7./ Affedilmeyen geçmiş.

Kapı kapanalı birkaç dakika olmuştu ama hâlâ elimde, Araf’ın az önce tuttuğu o sıcaklık vardı.
Ve zihnimde... sadece o tek kelime.

“Başak.”

O ismi söylerken sesi titremişti. Sanki... parçalanmış bir geçmişin izini taşıyordu o tek hecede.
Ama beni asıl yaralayan, gözlerini açtığında beni değil onu görmesiydi.

Yatağın ucuna oturdum.
Beni savunan, bana dokunan, beni ilk kez biri gibi gören o adam... şimdi sırtına soğuk duvarlar örmüştü yeniden.
Ve ben o duvarların dışında kalmıştım.

Elimi sıkıca yumruk yaptım.

Ne hakkım vardı merak etmeye?

Sonuçta bu bir anlaşmalı evlilikti.
Birbirimize borçluyduk belki, ama bağlı değildik.
Öyle değil mi?

Kafamı iki yana salladım.
Ama kalbim bir türlü ikna olmadı.

Araf odaya geldiğinde hissettiğim huzur, gitmesiyle yerini bir boşluğa bırakmıştı.

Sanki... yarım kalan bir şey varmış gibiydi.

Odaya gelen sesle irkildim.
Kapı yavaşça tıklatıldı.
Ses anneminkine benziyordu ama biliyordum — bu evde annem yoktu.

Açtığımda karşımda Seray vardı.

Araf'ın kardeşi gibi olan kuzeniydi Seray, Araf'ın annesinin aksine bana karşı gayet kibardı.

Kaşları hafif çatık, elleri göğsünde kenetliydi.

“Her şey yolunda mı yenge?” dedi, ama sesindeki merakla karışık şüphe dikkatimi çekmişti. “Sabah seni mutfakta göremeyince... Araf Abi de yoktu. Merak ettim.”

Yüzümü gizlemeye çalıştım.
“Yolunda, sadece biraz... uykusuzum.”

Bakışlarını üzerimde gezdirdi, ama daha fazla kurcalamadı.

“Pekâla.. Çünkü birazdan kahvaltı masası hazırlanacak. Menekşe Hanım, senin de bizimle olmanı istiyor.” Menekşe hanım.. Yani, Araf'ın ton ton anneannesi.

O ton ton kadından nasıl böyle bir çirkef kadın çıkmıştı acaba .

Sonra Seray göz kırpar gibi yapıp ekledi:

“Malum, gelinimizsin artık.”

Zoraki bir tebessümle başımı salladım.
Kapıyı kapatıp arkamı döndüğümde içimde yankılanan şey sadece buydı:

Ben onun gelini değilim. Ama o gece... ilk kez karısı gibi hissetmiştim.

Ve şimdi... o anı bile bana çok görülmüştü.

Mutfaktan gelen sesler odanın içine sızarken, dolabımı açtım. Üzerime sade bir elbise geçirdim.
Ama aynaya baktığımda gördüğüm şey sadece... kafası karışmış bir kızdı.

“Başak kim?” dedim aynadaki halime.

Cevap vermedi.

Ama kalbim, içten içe kıskandığını fısıldadı bana.
Ve bu, korktuğumdan daha gerçekti.

Aşağıya indiğimde herkes masadaydı.

Araf oradaydı.

Ama bana hiç bakmadı.

Elindeki çayı yudumlarken sanki geceden hiçbir iz kalmamıştı onun yüzünde.

Ama bende kalmıştı.

O bakış, o dokunuş, o kelime... Başak.

Ve işte o anda karar verdim.

Kim olduğunu öğreneceğim.
Çünkü bu adamın kalbinde biri varsa... onun kim olduğunu bilmeden yanında duramazdım.

---

Kahvaltı boyunca Araf tek kelime etmedi.
Ben de.
Ama sessizlik… bazen en yüksek ses olurmuş meğer.

Onun sessizliği, bir şey saklayan insanların sessizliğiydi.
Benimkiyse, o şeyin ne olduğunu öğrenmek isteyen birinin sessizliği.

Masadan ilk ben kalktım.
Bahane bile uydurmadım.
Sadece uzaklaşmak istedim.

Üst kata çıkarken evdeki diğer sesleri dinledim.
Kimse beni durdurmadı.
Kimse nerede olduğumu sormadı.
Kimseyle göz göze bile gelmedim.

Sadece… geçip gittim.
Tıpkı geçmişin Araf’ın içinden geçip gitmesi gibi.

Ayaklarım beni farkında olmadan arka taraftaki boş odaya götürdü.
Kapısı aralıktı.
İçeride kimse yok sanmıştım.

Ama... yanılmıştım.

Araf.

İçerideydi.
Ve yalnız değildi.
Yanında küçük bir ahşap kutu vardı.
Kutunun içindeyse geçmiş.

Ben, aralık kalan dolabın gölgesine saklandım.
Beni fark etmedi.

Kutuyu açtı.
Bir fotoğraf çıkardı.
Ve ardından... bir yüzük.

Başını eğdi.
Omuzları bir an titredi sandım.
Sonra fısıltı gibi bir cümle döküldü dudaklarından:

“Affedemedim seni, Başak.”

Donakaldım.
Bir isim.
Bir yüzük.
Ve kırılmış bir adam.

Kutuyu kapattığında yüzündeki ifade taş gibi sertti.
Ama ben biraz önce çatlağını görmüştüm.
O adamın... hâlâ acıdığını.

Kapıdan çıkarken beni fark etmedi.

Ben hâlâ gölgede saklıydım.
Gözlerim o küçük kutuda.

Ve içimde kıvranan o sorular:

Başak kim? Ve Araf neden affedemiyor?

Bölüm sonu