8. / "Başak değilim."

Saklandığım yerden çıkıp kimseye görünmeden uzaklaşacaktım ki, arkamdan gelen o tanıdık ama bu kez fazlasıyla soğuk sesle donakaldım:

“Sen ne arıyorsun bu odada, Liva!”

Yavaşça arkamı döndüm.
Göz göze geldik.
Benim gözlerimde merak vardı…
Onunkindeyse yalnızca keskin bir soğukluk.

O bakış... kalbimi üşüttü.

“Cevap ver bana!”
Sorusunu yinelediğinde istemsizce irkildim.

“Ben... Sadece, Başak kim, onu merak ettim.”

Hiç tereddüt etmeden yanıma kadar gelip kolumu kavradı.
Sertti.
Yakındı.
Ve öfkeliydi.

“Sana unut demiştim! Ne hakla girersin özelime, Başak!”

Donakaldım.
Bana 'Yine' Başak demişti..

Liva değil.
Ben değil.

Sıkıca tuttuğu kolum acıyordu ama o farkında bile değildi.
Tıpkı babam gibi.

Ama bu sefer saklanmadım.
Bu kez susmadım.
Ağlamadım.

Elimi göğsüne koyup kendimden uzaklaştırdım.
Zaten acıtan kolum değil, başka bir kadının ismiyle anılmamdı.

“Bana bakarken Başak’ı görmeni anlarım. Elimi tutarken onu hayal etmeni de... Belki.
Ama ben Liva’yım Araf. Başak değilim. Anlıyor musun?”

İsmini ağzımdan duyunca sendeledi.
Sanki... o an fark etti hatasını.

“Liva—”
diye mırıldandı.

Bir adım geri gittim. Sonra bir adım daha.

“Yalnız değilsin, ben varım,” demiştin ya hani...
Kuruyan dudaklarımı ıslatıp gözlerine baktım:

“Sen bile yoksun ki...
Hiç olmadın da.
Ben zaten yalnızdım, Araf.
Ve öyle de kalacağım.”

Onun yanından geçip odama yürüdüm.
Kapıyı kapatıp kilitledim.
Yalnızlığın tok sesi, içimi susturdu.

Yatağa oturdum.

Gözümden bir damla yaş süzüldü.
Ama hemen sildim.
Gururuma dokunmasın diye.

Ve içimden bir ses sordu:

Haklıydı.
Ben kimdim ki onun geçmişini kurcalıyordum?
Ne hakla yargılıyordum?

Sadece kağıt üzerinde bir “karısıydım.”
Sadece... görünürde bir eş.
Ama onun aklı da, kalbi de Başak’taydı.

Ve ben?
Sadece… kullanılacak bir kadındım onun gözünde.
--
Kendimi yatağa attığımda içimde ne yorgunluk vardı ne uyku.
Sadece… boşluk.
Araf’ın sesi hâlâ kulağımdaydı.
Bana değil… ona ait bir kelimeyle çağırmıştı beni.

Başak.

İç çektim.
Ve o anda karar verdim.

Ben bu evde kalmayacaktım.

Kalmak zorunda değildim.
Buna katlanmak zorunda değildim.

Bir eşyamı dahi toplamadan gitmek istiyordum.
Bu evdeki hiçbir şey bana ait değildi zaten.
Ne o masa…
Ne o kahvaltı…
Ne de Araf’ın bakışları.

Sadece kağıt üzerinde yazılı bir “karı”ydım.
Ve onun kalbi, bir başkasının mezarına gömülüyken…
Ben daha fazla bu hikâyede figüran olamazdım.

Ceketimi aldım.
Telefonumu cebime koydum.
Kapıyı sessizce açıp adımlarımı yumuşattım.
Herkesin odasına uzaktım ama yine de nefesimi tuttum.

Merdivenleri inerken alt kattan gelen boğuk bir sesle irkildim.
Tanıdıktı.

Araf’tı.

Duraksadım.

Salona doğru yürüdüm.
Ama görünmeyecek bir köşede kalmayı tercih ettim.

Oturma odasından sesler geliyordu.

“Biliyorum Anneanne… hata ettim.”
Sesi kısıktı.
Kırılmıştı.
Hiç tanımadığım bir Araf’tı bu.

“Ona bağırmamalıydım… Böyle bir şeyi hak etmedi. Ama ben… ben o an kendimi kaybettim.”

Menekşe Hanım’ın sesi yumuşaktı ama bir o kadar net:
“Kızcağız yüzüme bile bakmadı diyorsun kalbini çok kırmışsın evladım. Ne yaptın böyle?”

Bir sessizlik oldu.

Sonra Araf, boğazını temizleyip fısıltıyla konuştu:

“Başak dedim... ağzımdan öylece çıktı. Liva’ya değil... geçmişe sinirlendim o an. Ama onu... Liva’yı... gerçekten üzmek istemedim.”

Gözlerimi yumdum.

O anda, içimdeki gitme arzusu bir yerlere çarptı ve geri döndü.

Sadece bir hata mıydı?

Yani Araf, beni değil… geçmişini kırmaya çalışırken mi bana saplandı kelimeler?

Adımlarım geri gitti.
Sessizce merdivenleri çıktım.

Kaçmadım.

Ama affetmedim de.

Sadece… kalıp savaşmayı seçtim.

Çünkü bu kez sadece Araf’la değil, kendi içimdeki kırgınlıkla da yüzleşecektim.

En azından şimdi beni seven bir kaç insan varken, onlara kaçarak ihanet etmek istemiyordum.

Ve belki...
Gerçekleri öğrenene kadar, kalmak gerekiyordu.

Aklımda çok soru vardı :

Başak ne yaptı Araf affedemiyor?

Babam ile Araf'ın nasıl bir düşmanlığı var?

Ve Araf annesi ile neden bu kadar soğuktu?

-Bölüm sonu-