4. / Soğuk tanışma.

Araf'ın belimdeki eli soğukça gevşeyince hızla geriye çekildim.

Bir suç işlemişiz de yakalanmışız gibi hissetmiştim.

Araf, her zamanki sert adımlarıyla salona ilerledi ve kadının önünde durdu.

"Hoş geldin anne," dedi. Eğilip elini öptü.

Kadın, orta yaşlarında ama gösterişliydi. Yüzünde makyaj, gözlerinde sorgu vardı. Ama aralarındaki o tuhaf soğukluk gözden kaçacak gibi değildi.

Bakışları bana çevrildiğinde, gözlerimi kaçırmadım.

Kaçmaktan başka bir suçum yoktu. Hem, onu da bu kadın bilmiyordu sonuçta.
Başımı öne eğmeye hiç niyetim yoktu.

Gözleri beni tepeden tırnağa süzerken dudaklarından küçümseyici bir ses döküldü:

"Bu kız kim Araf? Eve kız mı atıyorsun artık?"

E yuh ama!
Kadının yaşını başını boşuna mı almış bu dünya?

Araf bana kısa bir bakış atıp tekrar annesine döndü. Soğuk ve netti.

"Saçma sapan konuşma anne."
Beni kendine çekip, elini yeniden belime koydu.

"Liva, bundan sonra müstakbel karım."

Kadının gözleri yerinden fırlayacaktı. Ben ise Araf'a dönüp baktım, gergin bir şekilde.

Kalbine inmese bari...

Kadın beni tekrar süzdü. Bu kez daha sinirliydi.

"Daha edepli bir gelin bulamadın mı?"

Bir kahkaha patladı benden.
Tutamadım.

Araf başını çevirip bana bakarken, annesi neredeyse deliymişim gibi bakıyordu.

Kafamı iki yana sallayıp birkaç adım öne çıktım.

"Edebimi üzerimdeki kıyafete bakarak mı yargılıyorsunuz?"
Bakışlarımı üzerime kaydırıp sonra tekrar ona döndüm.
"Zira kıyafetle edep olsaydı, fahişeler dünyanın en edepli insanı olurdu."

Durmadım. Sesim biraz daha netti artık.

"Giyecek bir şeyim yoktu. Ama diyelim ki vardı ve ben buna rağmen sadece bu tişörtü giydim. Bu sizi neden ilgilendiriyor?"
Bakışlarımı Araf'a çevirdim.
"Sonuçta müstakbel kocamın kıyafeti. Üstelik üzerinde kokusu olan bir şeyi giymekten zevk alıyor olabilirim. Kime ne?"

Tamamen yalandı.
Ama sinir olmuştum bir kere.

Araf'a çevirdiğim bakışlarımıza bir anda onunki denk geldi.
Yüzünde öfke yoktu. Aksine... hafif, keyifli bir tebessüm vardı.

Bakışlarımı çekip kadına döndüm.
O ise hâlâ sinirden çatıyordu kaşlarını.

"Ben böyle bir saçmalığı asla kabul etmem," dedi dişlerinin arasından. "Bu evlilik... bu rezalet... buna izin vermem!"

Araf'ın yüzü aniden ciddileşti. Elini belimden çekti ama hemen yanımda duruyordu.
Sesi bu kez daha sertti.

"İzin istemiyorum. Bildiriyorum."

Kadının gözleri büyüdü. Sessizlik birkaç saniye sürdü.

"Seninle sonra konuşacağım," dedi annesi, Araf'ı tehdit eder gibi.

Yüzünü çevirip odadan çıkarken bana bir bakış daha attı. Bu kez içinde küçümsemeden çok... rahatsızlık vardı. O kadının sessizliği, beni gelecekte daha büyük fırtınaların beklediğini fısıldıyordu sanki.

Kadın tamamen ortadan kaybolduğunda, Araf başını yana eğip bana döndü.

"Fahişeler en edepli olurdu ha?"

Omuz silktim. "Senin annenin mantığına göre evet. N'apayım, edebi kumaş metreyle ölçüyorsa."

Bakışlarını benden ayırmadan, dudaklarının kenarı kıvrıldı. Hafifçe başını salladı.

"Fena değilsin."

"Senin annen için mi, yoksa genel olarak mı?"

"İkisi de."

Gözlerimi devirdim ama içimden geçen gülümseme dudaklarıma kadar sızmıştı.
Yine de sessizliğe büründüm.

O an fark ettim...
Bu ev oyundu belki, ama içimdeki kıpırtılar... ciddiydi.

Bir of çektim.

Bu saçmalığın ortasında kendimi daha fazla açıkta hissetmeden odama çekildim.

Kapıyı kapatır kapatmaz sırtımı ona yasladım.
Nefes aldım. Derin bir nefes.

Salonda yaşanan sahne beynimde dönüp duruyordu. Kadının o bakışları, Araf'ın "müstakbel karım" demesi...
Ve şimdi bu odada...
Masada duran o sözleşme.

Gözüm istemsizce ona kaydı.
Daha birkaç saat önce, kimsenin bana ait olmadığını düşünürken şimdi biriyle, hem de adını bile yeni öğrendiğim bir adamla sahte bir evliliğe giden kağıda bakıyordum.

Masaya doğru yürüdüm.
Kâğıdı elime alırken ellerim titremedi, ama içimde bir şeyler çatırdadı sanki.
Sessizce, satırları tekrar okudum.

"...Bu evlilik iki tarafın da karşılıklı rızası ile yapılmış olup..."

Rıza mı?

Aklıma zorla tutulduğum, kaçamadığım o geceler geldi.

Rıza nedir, kim karar verir?
Zorunlulukla verilen onay, gerçekten onay mıdır?

Kağıdı tekrar masaya bıraktım.
Bir anlık boşluğa düştüm. Tavana baktım. Sonra gözlerimi kapadım.

Buradan çıkış yoktu.
Ya bu sahte evliliğe evet deyip hayatta kalacaktım...
Ya da gerçekten kaybolacaktım.

En azından, bu defa seçen bendim.

Kalemi elime aldım.
Nefes verip adımı yazdım.

Liva Arslan.

İmza tamamlandı.
Kağıdı dikkatlice düzelttim ve bir süre daha öylece baktım.
Sanki sadece bir imza değil de, geçmişimle arama bir çizgi çekmiştim.

Bir başkasının soyadını almayacaktım belki ama...
Kendime olan inancımı geri almaya kararlıydım.

Kapı tıklatıldı.

İrkilmedim.
Biliyordum. Araf'tı.

Ama cevap vermedim.
Henüz onunla göz göze gelecek gücüm yoktu.

Arkamı dönüp yatağa oturdum.
Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.