6. / Başak kim?

Araf gittikten sonra yatağa uzanmış, gözlerimi kapatmıştım.
Üzerimde atılamayan, kemiklerime kadar işleyen bir yorgunluk vardı. Uyku neredeyse göz kapaklarımdan süzülüyordu ki...

Zil çaldı.
Bir kere.

Sonra bir daha.

Üçüncüsünde öfkeyle bastırılmış gibiydi.

Ardından gelen bahçedeki silah sesiyle yerimden fırladım.

“Araf!”

Kalbim yerinden çıkacak gibiydi ama... çok şükür, o değildi.

Araf, her zamanki o soğukkanlı haliyle kapıyı açmıştı. Kapının önünde duran adamla göz göze geldiğinde içime diken gibi saplanan tek kelime döküldü dudaklarımdan:

Babam.

Kayahan, elindeki bir notu Araf’ın göğsüne sertçe bastırırken yüzü öfkeyle gerilmişti.

“Bu ne demek oluyor Araf?! Kızımla mı tehdit ediyorsun beni?”

Merdiven parmaklığına tutunmuş, olan biteni yukarıdan izliyordum. Kalbim çırpınan bir kuş gibi çırpınıyordu göğsümde.

Araf bir adım ona doğru ilerledi, sesi hâlâ soğuk ve sakindi.

“Hangi kızından bahsediyorsun Kayahan? Para için gözden çıkardığın mı? Yoksa seni yaş olarak geçkin birine sattığın mı?”

O an gözlerim doldu. Ne kadar güçlü olmaya çalışsam da, bazı sözler doğrudan kalbime işliyordu.

“Sana ne lan! İster satarım, ister döverim, sana ne!”

İçim daraldı. Bir baba, böyle mi konuşurdu?

Kayahan’ın bakışları bir anda bana çevrildi.

“Sen... demek buraya sığındın ha? Düşmanımın evinde saklanmak da ne demek! Ben seni böyle mi yetiştirdim?”

Araf hâlâ bana dönmemişti.

Adımlarımı bastığım tahta gıcırdayınca dönüp bakabildi. Yanlarına doğru yürüdüm. Kalbim, göğsümde bir yumruk gibi sıkılıydı.

“Sen beni satmak için yetiştirdin baba. Bir evlat değil, bir eşya gibi...”

Elini kaldırdı. O tokat çok tanıdık geldi bana. Bekliyordum. Alışkındım.

Ama... inmedi.

Araf, bileğini yakalamıştı. Sesi keskin ve karanlıktı.

“Sakın buna cüret etme. Bir daha o el Liva’ya kalkarsa, seni yaşatmam.”

Kayahan’ın gözleri bu kez başka bir öfkeyle bana döndü.

“Korkak gibi arkasına saklanıyorsun ha?”

Başımı iki yana salladım.

Araf’ın elini kavradım.
“O senin düşmanın olabilir. Ama benim... eşim.”

Araf’a bakmadım. Sadece söyledim.

“Ben onun arkasına saklanmıyorum. O beni koruyor. Bu kadar.”

Kayahan’ın yüzü allak bullak olmuştu.

“Ne saçmalıyorsun sen Liva?!”

Araf bir adım attı.

“Duyman gereken her şeyi duydun Kayahan Arslan. Şimdi evimden defol.”

Kayahan, giderken tek bir cümle savurdu:

“Bu iş burada kalmaz. Kızımı senden alacağım Araf. Ben değilse bile... onun gerçek kocası olacak adam alacak.”

Son lafını bırakıp kapıyı çekti. Araf, kapıyı sinirle çarpıp arkasını bana döndü.

Bakışlarında acıma da yoktu, küçümseme de. Sadece... beni anlamaya çalışan bir adamın sessizliği vardı.

Dudaklarımı araladım.

“Teşekkür ederim...”

Araf birkaç adım attı.

“Neden? Eşin olarak yanında durduğum için mi?”

Nefes aldım. Boğazımda bir düğüm vardı.

“Bu zamana kadar kimse beni korumadı Araf. Annem öldüğünden beri... ben hep yalnızdım. O el her kalktığında inmeyi bildi. Ama bugün ilk defa... inmeye cesaret edemedi.”

Soğuk elleri yanağımdaydı. Başparmağıyla gözümden akan yaşa dokundu.

“Yalnız değilsin Liva. Ben buradayım. Ve buradayken... kimse sana dokunamaz.”

Elleri hâlâ yanağımdaydı. Ama ben... oraya ait olup olmadığımı bilmiyordum.
Kalbim onun sesiyle sakinleşirken, tenim o ellerin sıcaklığına alışıyordu.
Ve bu his... beni hem ürkütüyor, hem de bir yerlere çekiyordu.

Gözlerimi kaçırdım.

“Ben... odama geçeyim.” dedim kısık bir sesle.

Araf bir şey demedi. Elini yavaşça çekti. Ne tuttu, ne bıraktı... sadece çözülmeme izin verdi.

Odaya girdiğimde, kapıyı arkamdan kapattım.
Sırtımı kapıya yasladım.
Ellerimi kalbime bastırdım.

Kalbim çılgın gibi atıyordu.

O bana dokundu. Ama... farklıydı.
Bir tokat gibi değil, bir şefkat gibi.

Kendime sinir oldum.

“Saçmalama Liva…” diye mırıldandım. “O sadece seni korudu. Mecbur olduğu için... mecbur.”

Ama sonra gözüm odaya ilişti.
Karanlıkta daha da yabancıydı burası.

Pencereden gelen ani bir ışıkla irkildim.
Ardından gök gürledi. Sarsar gibi.

Bir saniye sonra yine tüm ışıklar gitti.
Ev karanlığa gömüldü.

“N’oluyor?” dedim. Sesim fısıltıdan hallice.

Bu evin elektrikleri kesin sıkıntılıydı!

O an yalnızlık boğazımı sıktı.
Nefesim daraldı.
Gözlerim karanlığa alışmaya çalışırken, dışarıda bir yıldırım daha çaktı. Camları titreten bir gürültüyle birlikte.

Tam yatağın ucuna oturmuştum ki, kapım yavaşça tıklatıldı.
Sonra hafifçe aralandı.
Araf.

“El feneri getirdim.” dedi, sesi alçak ama netti.

Elinde yanan bir ışıkla içeri girdi.

“İyi misin?”

Başımı salladım, ama çok inandırıcı olduğumu sanmıyorum.
Bir adım attı. Sonra bir adım daha.
Yatağın kenarına kadar geldi.
Yanaklarım soğuktu ama içim yanıyordu.

“Gök gürültüsünden mi korkuyorsun?”
Sesinde alay yoktu. Sadece... anlayış.

Bir şey demedim.

Oturdu, yanıma.
Omzuma uzanan eliyle bir süre bekledi. Sonra kolunu omzuma sardı.
İlk başta istemsizce kasıldım ama... sonra bıraktım kendimi.

Başımı yavaşça omzuna yasladım.
Kokusu burnuma doldu. Soğuk gibi duran ama içten gelen bir sıcaklık vardı.

“Bugün çok şey oldu.” dedim sessizce, mayışmak üzereyken.
“Sadece... biraz uyumak istiyorum.”

Araf, başını eğdi. Saçlarımı kokluyor gibi geldi ama emin olamadım.

“Yanındayım.” dedi. “Rahat ol.”

Birlikte yatağa uzandık.
Sırtım ona dönüktü ama o bana çok yakındı.
Yavaşça battaniyeyi üzerimize çekti.
Nefes alışverişini hissediyordum. O kadar yakındı ki...

Gözlerimi kapatırken sadece bir şey düşündüm.

"Keşke… gerçek olsaydı. Her şey.”

Ve sonra... içim ilk kez güvende hissetti.

Uykuya daldım.

Yanında.

---

Göz kapaklarım yavaşça aralandı.

Oda hâlâ loştu. Geceden kalan yağmurun izleri camın buğusunda durmuş, dışarıdan gelen kuş sesleriyle sabah olduğunu haber veriyordu.

Sırtımı yavaşça çevirdim.
Ve onu gördüm.

Araf.

Yanımda.
Yüzü bana dönüktü, derin bir uykudaydı.
Solgun ışık, kirpiklerinin gölgesini yanağına düşürmüş, yüz hatlarını olduğundan daha yumuşak göstermişti.

Bu kadar... masum görünebileceğini hiç düşünmemiştim.

Soğuk, uzak, acımasız kelimeleriyle tanımladığım adam, şu an sanki başka birine benziyordu.
Omzuna düşen birkaç saç telimi hafifçe itmek istedim ama dokunmaya cesaret edemedim.

Yalnızca izledim.
Sanki uyanırsa her şey bitecekmiş gibi.
Sanki o elini yine çekecekmiş gibi...

Ne zaman bu kadar yaklaşmıştık?
Birbirimize yabancı, hatta düşman gibiyken... şimdi aramızda sadece yastık vardı.

Dudaklarım kıpırdadı.
Ama içimden geçen kelimeler ses bulamadı.
Onu uyandırmak istemiyordum.

Birden... Araf kaşlarını hafifçe çattı.

Yüzü uykunun içinden bir rahatsızlıkla buruştu.
Bir şeyler mırıldandı.
Anlamadım.

Sonra... nefesi hızlandı.
Bir anlık titreme geçti üzerinden.
Elini, bilinçsizce battaniyenin altından uzatıp sıkıca tuttu.
Benim elimi.

Ve o an, gözlerini açtı.

Uyandı.

Ama bir şey farklıydı.

Gözleri cam gibi donuktu.
Sanki beni değil, başka birini görüyordu.

“Gitme... Başak...” dedi kısık ve çatallı bir sesle.

Donup kaldım.

Başak mı?

Kimdi o?

Ve neden... hâlâ onun ismini sayıklıyordu?

Gözleri bir anda bana odaklandı.

Fark etti, burada olduğumu.
Ama yüzündeki ifade, kırık bir aynadan yansıyan parça gibiydi.
Kısa bir an, içinde bir yabancıya bakıyormuş gibi baktı bana.

Sonra elini çekti.
Soğuk bir hızla doğruldu yataktan.
Hiçbir şey söylemeden.

Kalbim deli gibi atıyordu.
Ama o sadece kapıya yürüdü.

Ve çıkarken sadece bir cümle bıraktı arkasında:

“Bunu unut.”

Kapı kapandığında, odamda sadece kalbimin sesi yankılandı.

“Kimdi o?”
“Başak kimdi?”

Ve neden... o ismi söylerken sesinde bu kadar acı vardı?

-Bölüm sonu-