1. / Kaçış.

Üzerimdeki beyaz gelinliğe bakarken aynada kendimle göz göze geldim. Derin bir iç çekişle…

Her genç kızın hayalidir evinden gelinlikle çıkmak, değil mi?

Ama benim hayalim… Ya üzerimdeki bu gelinliğe kendi kanımı bulaştırmak, ya da ne pahasına olursa olsun beni evlendirmek istedikleri adamdan kaçmaktı.

İkinci seçenek daha mantıklıydı elbette. Çünkü canım, benim için her zaman kıymetliydi.

Gelinliğin kumaşı, hafifçe parlıyordu. Parmaklarımla dokundum. Ne kadar beyaz ve temiz görünse de, içimde fırtınalar kopuyordu.

Nikâh masasına oturacağım adam, benden tam kırk yaş büyük biriydi. Yaşlıydı. Pis kokulu, gri saçlı, içi çürümüş bir adamdı… Ve onu eşim olarak seçen kişi babam olmuştu.

Babam olacak o adam, sırf borçlarını kapatmak uğruna beni resmen satmıştı.

“Liva abla, hazır mısın? Biraz sonra nikâh başlayacak.”

Kuzenim Buket’in sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım. Başımı usulca salladım.

“Hazırım.”

Sesim netti. Onlar nikâh için hazır olduğumu sandılar. Oysa ben… kendi canımı kurtarmaya hazırdım.

Babamın soğuk bakışları gözümün önünde canlandı. Onun için sadece bir taşın altına konan bir eşya gibiydim.

Gelinliği kaçışımı düşünerek seçmiştim. Kabarık olmayan, içinde rahat hareket edebileceğim sade bir modeldi. Bu konuda en azından şanslıydım.

Buket onaylayan bir bakışla odadan çıkınca biraz bekledim. Sonra kapıyı sessizce açarak koridora çıktım.

Yanıma biraz para ve her ihtimale karşı bir silah almam gerekiyordu.

Evdekilerin çoğunun şu an bahçede olduğuna emindim. Sessiz adımlarla babamın odasına ilerledim.

Oda krem rengine boyanmıştı, eşyalar ahşaptı. Hemen önümdeki çekmeceyi açtım. İçinde bir kasa vardı. Uzun uğraşlarla öğrendiğim şifreyi girerek içindeki tüm parayı aldım. Kasayı aynı yerine yerleştirip, hızlıca silah aramaya başladım. Ama yoktu. Yanına almış olmalıydı.

Tam odadan çıkacakken, gösterişli bir kutu dikkatimi çekti.

Yakalanmadan bakabilirdim, değil mi?

Yavaş adımlarla yaklaştım. Kutuyu elime aldım.

Ne yani? Meraktan ölecek hâlim yoktu ya!

Parmaklarım hafifçe titredi. İçinde ne olduğunu bilmiyordum ama bir şeylerin değişeceğini hissettim.
Kutuyu önce usulca salladım. Ardından kapağını açtım. İçindekini görünce kaşlarım havalandı.

Gökte ararken, yerde bulmuştum.

İçinden gösterişli bir silah çıkmıştı. Hem de kurşunlarıyla birlikte. Silahı dikkatle incelerken kutunun içinde bir not fark ettim.

Mırıldanarak okudum:

> “O kadar acizsin ki Kayahan… Kendi öz kızını borcun için, senden bile yaşlı bir adama satacak kadar hemde.
Diyorum ki, bana olan borcunu ne zaman ödeyeceksin acaba? Bildiğim kadarıyla başka kızın da kalmadı.
Her neyse, düğün günü tatsızlık yaşanmasın, değil mi?
Bu da benden düğün hediyesi.”

Kaşlarım çatıldı. Bu notu kim yazmıştı?

Arkasını çevirdim. Küçük bir imza…

“Sevgili düşmanın, Araf Ateş.”

Bu ismi ilk kez duymuyordum. Babamın adamlarının aralarında fısıldadığı bir isimdi bu. Her seferinde temkinli, her seferinde korkuyla anarlardı.

Adım sesleri duydum. Kutuyu hızla yerine yerleştirip, biraz bekledikten sonra odadan sessizce çıktım.

Kendi odama dönüp pencereye ilerledim. Camı açmadan önce çevreyi kontrol ettim. Odam arka bahçeye bakıyordu ve önünde kimse yoktu. Herkes ön bahçedeydi büyük ihtimalle.

Camdan aşağı baktım.

Derin bir nefes aldım.

Ve tereddüt etmeden aşağıya atladım.

Bir an bayılacağımı sandım ama mesafe sandığım kadar yüksek değildi.
Yere çökünce hemen doğrulup, elbisemin tozunu çırptım.

Şu gelinliği çıkarmaya fırsatım olsaydı keşke.

Etrafı kontrol ettikten sonra hızla bahçe kapısına doğru yürüdüm. Ama o anda içeriden bana seslendiklerini duydum.

Yokluğumu fark etmeleri an meselesiydi.

Koşarak caddeye çıktım.
Bir taksi umuduyla etrafı kolaçan ettim.

Ama ne bir taksi, ne bir yardımsever insan vardı.

Adım sesleri yaklaşıyordu. Hemen kenardaki lüks bir arabanın arkasına saklandım.

Gelenler… babamın adamlarıydı.

O an, yakalanırsam ne babam beni affederdi, ne de kaçmaya çalıştığım o adam.

İçgüdüsel bir kararla bagaj kapağını açıp içine girdim.
Kapalı alan fobime rağmen…

Böyle bir arabanın neden açık bırakıldığını sorgulamadım bile. Şu an tek ihtiyacım olan saklanmaktı.

Nefes almaya çalışarak kendi kendime mırıldandım:

“Sakin ol Liva… Beş dakika sonra çıkarsın. Sakin ol…”

Ama o anda… araba hareket etmeye başladı.

Lanet olsun. Hadi ama… Bir klişeye mi kurban gidiyoruz şimdi?

Nefesim gittikçe daralıyor gibiydi. Panikle bagaj kapağını açmaya çalıştım ama, dışarıdan gelen seslerden dolayı yalnızca aralayabilmiştim.

Yabancı, kaba ve sert bir ses duyuldu dışarıdan :

> “Araf Bey, paketinizi Kayahan’a ulaştırdık.”

Hassiktir.

Gerçekten… hassiktir.

Büyük harflerle HASSİKTİR hemde.

“Güzel. Konağa sürün,” dedi başka bir ses.

Ve o ses…

Bütün vücudumu dondurdu.

Araf Ateş.

Not da ki o isim..

Sadece ismini duymuştum. Şimdi ise arabasındaydım. Belki de yalnızca arabasında değil…

Tam yanında, burnunun dibinde…

Nefes almaya çalışıyordum ama her şey bulanıklaştı. Göz kapaklarım ağırlaştı. Duyduğum sesler uzaklaştı…

Ve işte o anda…
Hikâyem başladı.