10./ Karar.

Mavi'nin babası, yani Çakır, Mavi'yi de alıp gideli yaklaşık iki saat olmuştu.

Misafirler gittikten sonra Seray'la evi topladık, temizledik. Araf'la göz göze gelmemek için hızlı adımlarla odama yöneldim.

Umarım karşılaşmazdık. Çünkü ona her baktığımda içimde tuhaf bir kıpırtı oluyordu. Ve ardından istemsizce, "Başak şimdi nerede?" diye düşünmeye başlardım.

Merdiven basamağına adımımı atacağım sırada arkamdan gelen ayak sesleriyle bir anlık panikle merdiven boşluğuna bastım.

Düşeceğimi sanarak refleksle öyle bir çığlık attım ki-ama düşmedim.

Araf, ilk kez sıcak gelen elleriyle belimden kavramıştı.

Gözlerimi yavaşça açtığımda onunla göz göze geldik.

O kadar yakınımdaydı ki, sıcak nefesi dudaklarımda dolaşıyordu.

Kuruyan dudaklarımı farkında olmadan ıslatmıştım. Bu hareketim onda pek iyi bir etki yaratmamış olmalıydı; gözlerini birkaç saniyeliğine kapatıp açtı. Bakışları dudaklarıma kaydı, yüzüme daha da yaklaştı.

Titreyen nefesi dudaklarımın hemen önünde dolaşırken gözlerimi kapatma ihtiyacı hissettim.

Öpmek için eğilmişti. Belki de kalp çarpıntımı duyabilecek kadar yaklaşmıştı.

Tam o sırada Seray'ın sesi uzaktan, ama içeri dolan bir cılız çığlık gibi geldi:

"Liva yenge?"

İrkildim. Gözlerimi hızla açtım; Araf ise geri çekilirken derin bir nefes aldı.

"Ef... efendim?" diye kekelemeye başladım-yanında olmama rağmen bir çocuk gibi titredim.

"İyi misin?" dedi Seray şaşkınca. "Sesin geliyordu."

"İyiyim," dedi Araf kısa ve soğuk bir sesle. "Odamıza geçiyoruz abim, müsaadenle."

Seray gülümseyerek başını salladı. Ben Araf'a şaşkınlıkla baktım.

Odamıza mı? Geçeceğiz mi?

Yeniden o tanıdık, sıcak eller belime dolanırken bu kez beni kucağına aldı ve yürümeye başladı.

"Ne yapıyorsun Araf? Biri görecek!"

"Görsün," dedi gayet sakin. "Karımın kucağımda olmasının nesi tuhaf?"

"Benim için tuhaf ama Araf!"

Odaya geldiğimizde nazikçe yere indirdi beni.

"Liva-" diye başlayacak oldu.

Konuşmasına fırsat vermedim; sesim titrek ama keskin çıktı.

"Benim için tuhaf, anlıyor musun? Bir gün kimsenin olmadığı yerlerde bana karınmışım gibi davranıp, başka bir gün başka bir kadının adıyla seslenmen tuhaf! Söylesene Araf, kim bu Başak? Kim bu kadar önemli senin için? Canımı yakacak kadar..."

Ona bir adım daha yaklaştım.

"Beni o gibi görecek kadar..." elimle göğsüne vurdum.

"Bana onun ismiyle seslenecek kadar aklını bulandıran bu kişi kim?"

Yüzüme bakıyordu öylece,

"Konuşsana! Benimle sahte sözleşme ile evlenmeyi teklif edip, beni koruyup, öpmeye kalkıp ardından bana onun ismiyle seslendiğin o kadın kim? KONUŞ ARTIK ARAF ATEŞ, KONUŞ!"

Söylediklerim havada çatladı; kalbim ağzımda atıyordu.

O ise soğuk bir sesle, iliklerime kadar işleyen iki kelimeyle yanıtladı:

"ESKİ NİŞANLIM!"

Bir gölge indi üstüme. Üşüdüm. İçimde bir şey kıvrıldı.

Ama Araf susmadı; sözlerine devam etti, sesi daha da kırılmadan, ama doluydu.

"Birkaç yıl önce sevip nişanlandığım, ama gözlerimin önünde kendisini öldüren nişanlım."

Yutkundum.

Başak... Ölmüş müydü?

"Çok seviyordum onu. Ayrılmak istediğini söyledi; yüzüğü attı... Sonra gözlerimin önünde öldü."

Bana doğru birkaç adım attı.

"İsteğine ulaştın mı Liva? Şimdi anladın mı Başak kim? Anlamadıysan, bir daha söyleyeyim... Başak benim sevdiğimdi. Ama ben onu kendi içimde affedemedim; kendi ellerimle gömdüm onu yıllar önce! Ondan başkasıyla olma düşüncesi bile vicdanımı sızlatıyordu... Ta ki-"

Lafını bitirmesine izin vermedim.

Bana yaklaşmıştı. Kıskanmıştı, korumuştu.

Her şeyi, hepsi, gerçeklerin ortaya çıkmaması içinmiş.

"Sırf babamdan intikam almak için beni sahte eşin yaptın. Sonra da acır gibi korumaya çalıştın. Ama bana bir daha sakın yaklaşma... Beni boşuna koruma. Neden biliyor musun?"

Yüzüne baktım, gözlerim yanıyordu.

"Çünkü canımı yakan zaten sensin!"

Fark etmeden morarttığı kolumu açtım.

"Bak! Görüyor musun? Bunu sen yaptın. Neden mi? Sadece özelini, hâlâ sevdiğin eski nişanlısını merak ettiğim için."

"Ben onu hâlâ sev-" diye başladı Araf.

Odanın kapısını hızla açtım, kolundan tuttum ve onu dışarı ittiğim gibi kapıyı yüzüne kapattım.

"Bir daha umrundaymışım gibi davranma bana! Ben senin için sadece bir figüranım. Şimdi git! Ve sakın... kimsenin olmadığı yerlerde bana kocammışsın gibi yaklaşma."

Kapıyı kilitledim.

Canım yanıyordu. Bir evlilikten kaçarken başka bir evliliğin içine düşmüştüm.

Üstelik sadece bir intikam uğruna.

Kaçabilirdim. Kaçma şansım vardı.

Ama... bunu gerçekten istiyor muydum?

Elimi Araf'ın her hareketinde hızlanan kalbimin üzerine koydum ve bir süre öylece kaldım.

Ya bu aptal dalgaya kapılacaktım... Ya da bu akıntıdan önce kıyıya varmalıydım.

~Bölüm sonu~