Bölümler 8Şu an: 8. BÖLÜM
- 1 1. BÖLÜM647 kelime
- 2 2. BÖLÜM528 kelime
- 3 3. BÖLÜM628 kelime
- 4 4. BÖLÜM1.173 kelime
- 5 5. BÖLÜM669 kelime
- 6 6. BÖLÜM589 kelime
- 7 7. BÖLÜM629 kelime
- 8 8. BÖLÜM750 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
8.BÖLÜM
KIRILGAN ADIMLAR
Asya'nın uyanışından sonraki ikinci gün...
Sabah güneşi hastane penceresinden süzülerek odaya giriyordu.
Asya yatağında doğrulmuş, dışarıyı izliyordu.
Bir haftalık yoğun bakım sürecinden sonra ilk kez odasına alınmıştı.
Hâlâ zayıftı.
Çabuk yoruluyordu.
Ama artık bilinci açıktı.
Bu bile başlı başına bir mucize gibiydi.
Kapı çalındı.
İçeri Aras girdi.
Her zamanki gibi sabahın erken saatlerinde gelmişti.
Elinde iki bardak çay vardı.
Asya hafifçe gülümsedi.
"Yoksa nöbet mi tuttun?"
"Hayır."
Asya kaşlarını kaldırdı.
"Yalan."
Aras cevap vermedi.
Bu da Asya'nın haklı olduğunun kanıtıydı.
Bir süre sonra kapı tekrar açıldı.
Bu kez doktor içeri girdi.
Elindeki dosyaya göz attı.
"Asya Hanım, sizi yeniden görmek güzel."
"Benim için de."
Doktor yatağın yanına geldi.
"Durumunuz beklediğimizden daha iyi ilerliyor."
Aras hemen dikkat kesildi.
Doktor bunu fark etti.
"Asıl merak eden kişinin kim olduğu belli."
Asya göz ucuyla Aras'a baktı.
Aras ise kendini penceredeki manzaraya vermiş gibi yapıyordu.
Doktor dosyayı açtı.
"Şu an hayati risk görünmüyor."
Aras'ın omuzları biraz gevşedi.
"Ancak..."
Bu kelimeyi duyunca yine gerildi.
Doktor devam etti.
"Uzun süreli yorgunluk, yaşanan stres ve yaralanmalar nedeniyle vücudu ciddi şekilde güç kaybetmiş durumda."
Asya sessizce dinliyordu.
"Özellikle denge ve kuvvet açısından zamana ihtiyacınız olacak."
"Yani?"
"Askerliğe hemen dönmeniz mümkün değil."
Asya'nın yüzü asıldı.
Doktor gülümsedi.
"Ama tamamen iyileşeceğinizi düşünüyoruz."
Bu kez Asya rahatladı.
Doktor odadan ayrılırken Aras derin bir nefes verdi.
Asya bunu fark etti.
"Bu kadar korktun mu?"
Aras cevap vermedi.
"Asya."
"Hm?"
"Bir daha böyle bir şey yapma."
Asya güldü.
"Sanki isteyerek yaptım."
Öğleden sonra...
Asya ilk kez ayağa kalkmaya karar verdi.
Hemşireler kısa yürüyüşler yapabileceğini söylemişti.
Ama vücudu hâlâ kendisine ait değilmiş gibi hissediyordu.
Yatağın kenarına oturdu.
Aras hemen ayağa kalktı.
"Nereye?"
"Yürümeye."
"Henüz erken."
"Ben de tam iyileşmek için yürüyeceğim zaten."
Aras iç çekti.
Bu tartışmayı kazanamayacağını biliyordu.
Asya yavaşça ayağa kalktı.
İlk birkaç saniye iyiydi.
Sonra dizleri titremeye başladı.
Ona göre oda birden dönmüş gibiydi.
Başını kaldırdı.
Bir adım atmaya çalıştı.
Sağ ayağını öne çıkardı.
Ama vücudu onu dinlemedi.
Dengesi bozuldu.
Tam düşecekken güçlü bir el kolundan tuttu.
Aras.
Asya gözlerini kapattı.
Bir an gerçekten düşeceğini sanmıştı.
"Tamam."
Aras'ın sesi yumuşaktı.
"Sakin ol."
"Yapabiliyorum."
"Asya."
"Yapabiliyorum."
Aras onu dikkatlice destekledi.
"Kimse yapamadığını söylemiyor."
Asya başını eğdi.
Hayatında ilk kez güçsüz hissetmekten nefret ediyordu.
Aras bunu anlayabiliyordu.
Çünkü o da olsaydı aynı şekilde hissederdi.
Bir süre sonra onu pencerenin yanındaki koltuğa oturttu.
"Dinlen."
"Emir mi bu?"
"Evet."
"Yine başladı."
Bu kez ikisi de hafifçe gülümsedi.
Ancak Aras'ın cebindeki telefon titredi.
Bir mesaj daha.
Yüzündeki ifade bir anda değişti.
Mesaj kısaydı.
"Ona gerçeği söylemedin."
Aras'ın çenesi gerildi.
Hemen ekranı kapattı.
Asya görmemişti.
Görmesini de istemiyordu.
Son birkaç gündür gelen bütün mesajları ondan saklıyordu.
Çünkü Asya'nın şu an ihtiyacı olan şey tehditler değildi.
Huzurdu.
İyileşmekti.
Ve normal hayatına dönebilmekti.
"Bir dakika geleceğim."
Asya ona baktı.
"Nereye?"
"Koridora."
Yalan söylemekten hoşlanmıyordu.
Ama başka seçeneği yoktu.
Aras odadan çıktıktan birkaç dakika sonra...
Asya koltukta sessizce oturuyordu.
Odanın içi sakinleşmişti.
Koridordan gelen sesler uzaktan duyuluyordu.
Tam o sırada kapı hafifçe açıldı.
Asya başını kaldırdı.
İçeri takım elbiseli bir adam girdi.
Onu daha önce görmemişti.
Adam kapıyı sessizce kapattı.
"Asya Demir."
Asya'nın kaşları çatıldı.
"Siz kimsiniz?"
Adam cevap vermedi.
Bunun yerine birkaç adım yaklaştı.
"Sana yalnızca bir şey söylemeye geldim."
Asya istemsizce gerildi.
"Nedir?"
Adam soğuk bir ifadeyle konuştu.
"Ailen hakkında bildiklerin, bildiklerinin çok küçük bir kısmı."
Asya'nın kalbi hızlandı.
"Ailem hakkında ne biliyorsun?"
Adam hafifçe gülümsedi.
"O kadar önemli değil."
"O halde neden buradasın?"
Bu kez adamın yüzündeki ifade sertleşti.
"Çünkü Aras'ın başına bir şey gelmesini istemiyorsan dikkatli olmalısın."
Asya'nın gözleri büyüdü.
"Ne demek istiyorsun?"
Adam birkaç saniye sustu.
Sonra yavaşça konuştu.
"Aras senden uzak durmalı."
Asya ayağa kalkmaya çalıştı.
Ama gücü yetmedi.
"Neden?"
"Çünkü geçmiş ortaya çıkınca zarar görecek."
"Açık konuş."
Adam eğildi.
Sesini alçalttı.
"Eğer Aras'tan ayrılmazsan..."
Asya'nın nefesi yavaşladı.
"...ailenin geçmişine ait her şey ortaya çıkar."
Asya'nın boğazı düğümlendi.
Adam devam etti.
"Ve inan bana..."
Bir adım geri çekildi.
"...öğrendiğinde senden çok Aras zarar görecek."
Kapıya yöneldi.
Asya arkasından seslendi.
"Dur!"
Adam dönmedi.
Kapıyı açtı.
Ve çıktığı gibi kayboldu.
Birkaç dakika sonra Aras geri döndü.
Elinde su şişesi vardı.
"Asya?"
Asya başını kaldırdı.
Yüzündeki renk çekilmişti.
Ne olduğunu anlamaya çalışıyordu.
Aras hemen yanına geldi.
"Ne oldu?"
Asya birkaç saniye ona baktı.
Az önce duydukları hâlâ zihninde yankılanıyordu.
Adamın sözleri...
Ailesi...
Ve Aras...
Ama hiçbir şey söylemedi.
Sadece başını salladı.
"Bir şey yok."
Aras buna inanmadı.
Gözlerinden belliydi.
Fakat ısrar etmedi.
Çünkü Asya'nın yüzünde günlerdir ilk kez gördüğü bir ifade vardı.
Korku.
Ve bu korkunun sebebi henüz ikisinin de tam olarak bilmediği bir geçmişti.
BÖLÜM SONU
Yazım ve noktalama işareti hataları varsa affola.
Bölüm etkileşimi
