Asya Çiçeği kitap kapağı

6. bölüm / 8

6. BÖLÜM

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 8Şu an: 6. BÖLÜM

6.BÖLÜM

SESSİZ BEKLEYİŞ

Ameliyathane kapısı açıldığında Aras nefes almayı unutmuş gibiydi.
Doktor maskesini çıkarırken koridordaki herkes ayağa kalktı.
Anıl bir adım öne çıktı.
Aras ise olduğu yerde kaldı.
Çünkü doktorun yüzündeki ifadeyi okumaya çalışıyordu.
"Nasıl?" diye sordu.
Tek kelime.
Sadece tek kelime.
Doktor birkaç saniye sustu.
"Durumu stabil."
Aras ilk kez derin bir nefes aldı.
Ama doktor devam etti.
"Fakat..."
Bu kelime koridora yeniden ağırlık çöktürdü.
"Asya Hanım son günlerde oldukça ağır şartlar yaşamış. Fiziksel yorgunluk, yaralanmalar ve ciddi stres birikimi var."
Aras dikkatle dinliyordu.
"Asıl sorun şu an hayati tehlike değil."
"O zaman sorun ne?"
Doktor gözlerini ona çevirdi.
"Vücudu çok yıpranmış durumda. Uyandırmaya çalışmayacağız. Bir süre yoğun bakımda kalması gerekiyor."
"Ne kadar?"
"Şu an kesin konuşamayız."
"O uyanacak mı?"
Doktor başını salladı.
"Evet. Buna inanıyoruz."
Bu cümle koridordaki herkesin omuzlarından küçük de olsa bir yük aldı.
Ama Aras için yeterli olmadı.
Çünkü uyanması başka şeydi.
İyi olması başka.
Bir saat sonra...
Asya yoğun bakım odasına alınmıştı.
Koridor sessizdi.
Yoğun bakımın camından içerisi görülebiliyordu.
Monitörler...
Serumlar...
Beyaz ışıklar...
Ve hiç hareket etmeyen Asya.
Aras camın önünde duruyordu.
Dakikalarca.
Saatlerce.
Belki daha fazla.
Anıl birkaç kere yanına geldi.
Çay getirdi.
Kahve getirdi.
Konuşmaya çalıştı.
Ama Aras'ın gözleri yerinden ayrılmadı.
Üç gün geçti.
Asya hâlâ uyanmamıştı.
Doktorlar bunun beklenen bir durum olduğunu söylüyordu.
Ama Aras beklemeyi sevmiyordu.
Her sabah ilk işi yoğun bakımın önüne gelmekti.
Her gece son işi yine oraya uğramaktı.
Bir gün camın önünde dururken kendi kendine düşündü.
"Ne zaman bu kadar önemli oldun benim için?"
Sorunun cevabını yıllardır biliyordu aslında.
Ama kabul etmemişti.
Görevler vardı.
Kurallar vardı.
Sorumluluklar vardı.
Bunların arkasına saklanmak kolaydı.
Şimdi ise hiçbir bahane kalmamıştı.
Monitör sesleri arasında yalnızca gerçeği duyuyordu.
"Seni kaybetmek istemiyorum."
Beşinci gün...
Karargâha dönüş emri verilmişti.
Kılıç Timi operasyonu başarıyla tamamlamıştı.
Ama hikâye bitmemişti.
Çünkü Aras'a ilk mesaj o gün geldi.
Telefonu masanın üzerinde titredi.
Gönderen görünmüyordu.
Sadece bir numara.
Mesajı açtı.
Ekrandaki cümle kısa ve soğuktu.
"Gerçeği öğrenirse sizi terk edecek."
Aras'ın kaşları çatıldı.
Birkaç saniye sonra ikinci mesaj geldi.
"Asya'nın ailesini araştırmayı bırak."
Aras ayağa kalktı.
Odanın içinde yürümeye başladı.
Mesajlar kimden geliyordu?
Nasıl bu kadar bilgiye sahiplerdi?
Ve en önemlisi...
Ne istiyorlardı?
Aynı gün akşam.
Anıl odanın kapısını çaldı.
"İçeri girebilir miyim?"
Aras mesaj ekranına bakıyordu.
"Gel."
Anıl yüzündeki ifadeyi görünce bir şeylerin ters gittiğini anladı.
"Ne oldu?"
Aras telefonu uzattı.
Anıl mesajları okudu.
"Yine mi?"
"Üçüncü kez."
"Emin misin aynı kişiler olduğuna?"
"Hayır."
"Hedef ne?"
Aras pencereye baktı.
"Asya."
"Kendisi mi?"
"Yok."
Başını salladı.
"Bence aklını karıştırmak istiyorlar."
Anıl sessizleşti.
Bu mantıklıydı.
Çünkü Asya hâlâ ailesi hakkındaki dosyanın tamamını bilmiyordu.
Sadece anne ve babasının geçmişine dair bazı karanlık bilgiler öğrenmişti.
Dosyanın tamamını görememişti.
Bazı sayfalar eksikti.
Bazı cevaplar hâlâ ortada yoktu.
Ve biri bu gerçeğin ortaya çıkmasını istemiyordu.
Yedinci gün...
Yoğun bakımın önündeki koridorda sabah sessizliği vardı.
Aras yine camın önüne gelmişti.
Asya hâlâ hareketsiz yatıyordu.
Doktorlar umutlu konuşuyordu.
Ama beklemek artık dayanılmaz hale gelmişti.
Telefon tekrar titredi.
Bir mesaj daha.
Bu kez daha kısa.
"Uyandığında senden nefret edecek."
Aras'ın bakışları sertleşti.
Mesajı silmedi.
Kapamadı.
Sadece ekrana baktı.
Sonra telefonu cebine koydu.
İlk kez korkmadığını fark etti.
Çünkü artık neyle mücadele ettiğini biliyordu.
Birileri Asya'nın geçmişini kullanmaya çalışıyordu.
Birileri onun zihnine ve hayatına yeniden girmek istiyordu.
Ama bir şeyi hesaba katmamışlardı.
Aras'ın vazgeçmeye niyeti yoktu.
O sırada yoğun bakım odasında...
Asya'nın parmaklarından biri çok hafif hareket etti.
Monitörde küçük bir değişim oluştu.
Koridordaki kimse bunu henüz görmemişti.
Ama yedi gündür süren sessizlik ilk kez bozulmaya başlamıştı.
Ve Asya'nın uyanışıyla birlikte, geçmişte saklanan sırlar da yavaş yavaş ortaya çıkacaktı.

BÖLÜM SONU

Yazım ve noktalama hataları varsa affola.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…