Asya Çiçeği kitap kapağı

1. bölüm / 8

1. BÖLÜM

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 8Şu an: 1. BÖLÜM

1.BÖLÜM
KAYIP İZLER

Rüzgâr kuru toprağın üzerinde ince toz bulutları oluşturuyordu.
Üsteğmen Aras, karşıdaki dağ sırasını dürbünle incelerken yüzündeki sert ifade hiç değişmiyordu. Yıllardır görev yapıyordu. Birçok operasyon görmüş, birçok arkadaşını kaybetmişti. Ancak bu kez durum farklıydı.
Bu kez esir düşen kişi kardeşiydi.
Anıl.
Anıl, birkaç yıl önce orduya katılmıştı. Ağabeyi Aras kadar tecrübeli değildi ama cesaretiyle tanınıyordu. Son görevinde bir keşif ekibinde bulunurken düşman kuvvetler tarafından pusuya düşürülmüş ve esir alınmıştı.
Karargahtan gelen bilgiler net değildi.
Anıl yaşıyordu.
Ama ne kadar süre yaşayacağı bilinmiyordu.
Aras elindeki fotoğrafa baktı.
Fotoğrafta kendisi, Anıl ve timin yardımcı komutanı Teğmen Asya vardı.
Mutlu günlerden kalma eski bir kare...
"Onu bulacağız."
Bu sözleri söylerken sadece timine değil, kendisine de konuşuyordu.
Karşısında dizilmiş olan Kılıç Timi sessizce bekliyordu.
Tim uzun yıllardır birlikte görev yapıyordu.
Birbirlerine aile kadar bağlıydılar.
Aralarında en güvendiği kişi ise Teğmen Asya'ydı.
Asya sakin görünüyordu ancak Aras onu tanıyordu.
İçinde fırtınalar koparken dışarıdan en sakin insan gibi görünebilirdi.
"Bilgiler tekrar kontrol edildi mi?" diye sordu Aras.
Asya haritaya baktı.
"Esir kampı eski bir karakolun içine kurulmuş. Güvenlik yüksek ama geçilemeyecek gibi değil."
Aras başını salladı.
"Amacımız çatışmak değil."
Bir an durdu.
"Anıl'ı alıp çıkacağız."
Timin bütün üyeleri aynı anda başlarını salladı.
Görev başlamıştı.
Gece yarısı bölgeye ulaştılar.
Ay ışığı bulutların arasından güçlükle sızıyordu.
Eski karakol yılların yorgunluğunu taşıyordu.
Taş duvarların bazıları çatlamış, bazı kuleler yıkılmıştı.
Yine de içeride hareket vardı.
Nöbetçiler devriye geziyordu.
Aras son talimatları verdi.
Sessizce ilerlediler.
Dakikalar sonra dış hattı geçmişlerdi.
Koridorlar dar ve karanlıktı.
Eski yapının içinden nem kokusu geliyordu.
Bir süre sonra iki gruba ayrıldılar.
Aras, Anıl'ın tutulduğu bölüme doğru ilerlerken Asya ve iki asker diğer odaları kontrol edecekti.
Her şey plana uygun ilerliyordu.
Ta ki Asya o kapıyı görene kadar.
Koridorun sonunda küçük bir oda vardı.
Kapısında herhangi bir işaret yoktu.
Sadece eski bir kilit...
Asya içeri girdi.
Tozlu masalar, yıpranmış dolaplar ve sararmış belgeler vardı.
Önce ilgilenmedi.
Tam çıkmak üzereyken dolabın altında sıkışmış siyah bir klasör dikkatini çekti.
Üzerindeki yazıyı görünce olduğu yerde kaldı.
Klasörün kapağında kendi soyadı yazıyordu.
Asya'nın kalbi hızlandı.
Bu imkânsızdı.
Titreyen ellerle klasörü açtı.
İçinde fotoğraflar vardı.
Eski belgeler vardı.
Ve yıllardır cevabını aradığı sorular...
Asya çocukken ailesinin bir kısmını kaybetmişti.
O olay hakkında kimse konuşmamıştı.
Dosyadaki ilk sayfada babasının fotoğrafı vardı.
Bir sonraki sayfada annesinin ismi.
Sonra tanımadığı insanlar.
Notlar.
Raporlar.
İmzalar...
Asya nefes almayı unuttu.
"Olamaz..."
Mırıldandığını bile fark etmedi.
Telsizden gelen sesi duymadı.
"Asya, durum raporu."
Sessizlik.
"Asya, duyuyor musun?"
Yine cevap vermedi.
Gözü belgelerdeydi.
Sanki bütün dünya durmuştu.
Bu sırada Aras ve diğerleri karakolun alt bölümüne ulaşmıştı.
Demir kapıların ardında tutulan esirleri kontrol ederlerken bir hücreden ses geldi.
"Aras!"
Aras olduğu yerde dondu.
Bu ses...
Anıl'dı.
Demir kapıya koştu.
İçeride kardeşi vardı.
Yorgundu, zayıflamıştı ama hayattaydı.
Kilit kırıldı.
Kapı açıldı.
İki kardeş sonunda karşı karşıya geldi.
Anıl gülümsemeye çalıştı.
"Geç kaldın ağabey."
Aras istemsizce gülümsedi.
"Trafik vardı."
Anılın gözleri doldu.
Yıllar sonra ilk kez ağabeyini bu kadar duygusal görüyordu.
Fakat mutluluk uzun sürmedi.
Bir asker koşarak geldi.
"Nöbetçiler durumu fark etti!"
Aras hemen toparlandı.
"Geri çekiliyoruz!"
Tim hızla çıkış yönüne ilerlemeye başladı.
Koridorlarda bağrışmalar yükseliyordu.
Her saniye tehlike büyüyordu.
Dışarıya ulaştıklarında Aras bir şey fark etti.
Sayıları eksikti.
Bir kişi yoktu.
Bir an sessizlik oldu.
Aras etrafına baktı.
"Asya nerede?"
Kimse cevap veremedi.
Herkes birbirine baktı.
O an gerçeği anladılar.
Asya içeride kalmıştı.
Aras'ın yüzündeki renk çekildi.
"Asya!"
Geri dönmek için hamle yaptığı sırada yer sarsıldı.
Önce derinden gelen bir uğultu duyuldu.
Sonra...
Kulakları sağır eden bir patlama geceyi yırttı.
Eski karakolun orta kısmı alevler içinde kaldı.
Taşlar gökyüzüne savruldu.
Patlamanın şiddeti herkesi yere düşürdü.
Aras başını kaldırdığında gözlerinin önünde sadece duman vardı.
Ve içeride kalan kişinin kim olduğunu çok iyi biliyordu.
Teğmen Asya.
Patlamadan sonra ne olduğunu ise kimse bilmiyordu...

BÖLÜM SONU

Merhabalar, bu kitap 3. kişi ağzıyla yazılmıştı. Karakterlerin duygularını yazıya daha nasıl dökeceğimi bilemediğim için bu yöntemi tercih ettim. Bu kitap ZE,A,E,E, RD, arkadaşlarıma adanmıştır. Yazım ve noktalama hataları varsa affola.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…