Asya Çiçeği kitap kapağı

4. bölüm / 8

4. BÖLÜM

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 8Şu an: 4. BÖLÜM

4.BÖLÜM

VAZGEÇMEM

Asya'yı kollarına aldığında Aras'ın içindeki bütün duvarlar yıkılmış gibiydi.
Günlerdir onu arıyordu.
Günlerdir, her sabah uyandığında ilk düşündüğü şey onun yaşayıp yaşamadığıydı.
Şimdi ise Asya kollarındaydı.
Ama bu, hayal ettiği kavuşma değildi.
Asya bitkin görünüyordu.
Yüzü solgundu.
Yanık izleri üniformasının altından belli oluyordu.
En kötüsü de gözleriydi.
Her zaman dik duran, en zor görevlerde bile geri adım atmayan o gözlerde şimdi tarifsiz bir yorgunluk vardı.
"Asya..." dedi Aras.
Asya başını hafifçe kaldırdı.
"Geç kalmadın."
Aras gözlerini kaçırdı.
Çünkü aslında kendisini hâlâ suçluyordu.
"Bir daha seni bırakmayacağım."
Asya bunu duyduğunda cevap vermedi.
Sadece gözlerini kapattı.
İlk kez gerçekten güvende hissediyordu.
Kılıç Timi çıkış koridorlarına ulaşırken alarm sesleri tesisi inletmeye başlamıştı.
Kırmızı ışıklar yanıp sönüyordu.
Koridorlarda koşuşturmalar duyuluyordu.
Anıl önden ilerliyordu.
"Çıkış iki yüz metre."
Aras hızlandı.
Kalbi göğsüne sığmıyordu.
Tek isteği Asya'yı bir an önce güvenli bölgeye ulaştırmaktı.
Tam bir koridor dönüşünde yerde duran kırık beton parçalarına basınca dengesi sarsıldı.
Her şey bir saniyeden kısa sürdü.
Ayağı kaydı.
Vücudu öne doğru savruldu.
Ve kucağındaki Asya ellerinden kaydı.
"Asya!"
Asya sert zemine düştü.
Koridorda yankılanan ses Aras'a kurşun gibi geldi.
Asya'nın yüzü acıyla gerildi.
Nefesi kesildi.
Birkaç saniye boyunca konuşamadı.
Aras olduğu yerde donup kaldı.
Hayatında birçok hata yapmıştı.
Ama hiçbirisi ona şu anki kadar ağır gelmemişti.
Hemen yanına çöktü.
Ellerinin titrediğini fark etti.
"Asya..."
Sesi kısılmıştı.
"Özür dilerim..."
Asya gözlerini açtı.
Yüzündeki acıya rağmen belli belirsiz gülümsedi.
"Komutanım..."
"Nefes alma. Konuşma."
"Aslında..." dedi güçlükle.
"Yere düşmekten daha kötülerini yaşadım."
Bu söz Aras'ın içini daha çok yaktı.
Çünkü Asya bunu söylerken gülmeye çalışıyordu.
Aras gözlerini kaçırdı.
Kendisine kızıyordu.
Onu orada bıraktığı için...
Geciktiği için...
Ve şimdi düşürdüğü için...
Anıl yanlarına geldi.
"Ağabey!"
Aras başını kaldırdı.
"Gitmemiz lazım."
Aras kendini toparladı.
Bu kez Asya'yı çok daha dikkatli şekilde kaldırdı.
Asya istemsizce acıyla yüzünü buruşturdu.
Aras bunu görünce içinden bir şeylerin koptuğunu hissetti.
"Dayan."
Sesi fısıltıya dönüşmüştü.
"Lütfen biraz daha dayan."
Asya başını onun omzuna yasladı.
Ve çok sessiz bir şekilde konuştu.
"Sen geldiysen dayanırım."
Bu cümle Aras'ın bütün yorgunluğunu unutturdu.
Dışarı çıktıklarında gece ayazı yüzlerine çarptı.
Uzaktan helikopterin sesi duyuluyordu.
Fakat güvenli alana ulaşmaları hâlâ gerekiyordu.
Aralarındaki mesafe birkaç yüz metreydi.
Fakat Aras'a kilometreler gibi geliyordu.
Her adımında Asya'nın nefesini kontrol ediyordu.
Bir ara Asya'nın gözleri kapanmaya başladı.
"Asya."
Cevap gelmedi.
"Asya!"
Bu kez gözlerini araladı.
"Buradayım."
"Sakın uyuma."
Asya hafifçe gülümsedi.
"Emir mi bu?"
"Evet."
"Tamam komutanım."
Aras ilk kez o gece gülümser gibi oldu.
Ama gözlerindeki endişe kaybolmuyordu.
Nihayet helikopter görüş alanına girdi.
Kılıç Timi çevre güvenliğini sağlarken sağlık ekibi koşarak geldi.
Sedye hazırlandı.
Aras yavaşça dizlerinin üzerine çöktü.
Asya'yı dikkatlice sedyeye yatırdı.
Fakat ellerini çekemedi.
Sağlık görevlileri hemen müdahaleye başladı.
"Askeri hastaneye derhal ulaştırılmalı."
"Bilinci açık ama çok yorgun."
"Asıl sorun ruhsal durumu olabilir."
Aras bunların hepsini duyuyordu.
Ama gözlerini Asya'dan ayıramıyordu.
Asya da ona bakıyordu.
İlk kez ikisi de konuşacak bir şey bulamıyordu.
Sanki söylenecek her şey eksik kalacaktı.
Helikopterin motorları çalışmaya başladı.
Pervaneler dönüyordu.
Gürültü gittikçe artıyordu.
Asya gözlerini zorla açık tutmaya çalıştı.
"Aras..."
Aras hemen eğildi.
"Buradayım."
"Dosyayı gördün mü?"
Aras neyi kastettiğini anladı.
Ailesiyle ilgili dosyayı...
O sırları...
Geçmişi...
"Önemli değil."
Asya şaşırdı.
"Ama..."
"Sen önemlisin."
Bir an sessizlik oldu.
Asya'nın gözleri doldu.
Belki de günlerdir ilk kez ağlamak istiyordu.
Fakat gücü kalmamıştı.
Yalnızca bakabildi.
Aras da ona baktı.
Ve içinden geçenleri söyleyemedi.
"Seni kaybetmekten korktum."
Demek istedi.
Ama söyleyemedi.
Çünkü bir komutanın söylemesi gereken sözler bunlar değildi.
Helikopter havalanmaya hazırlanırken Anıl yanlarına geldi.
Ağabeyinin omzuna dokundu.
"Asya kurtuldu."
Aras başını salladı.
Ama gözleri hâlâ Asya'nın üzerindeydi.
Anıl hafifçe gülümsedi.
"Şimdi sıra sende."
Aras kaşlarını çattı.
"Neyde?"
"Kendine dürüst olmakta."
Aras cevap vermedi.
Tam o sırada kapılar kapanmaya başladı.
Helikopter yükselirken Asya'nın gözleri yavaşça kapandı.
Son gördüğü şey Aras'ın yüzü oldu.

Helikopter havalandığında dışarıdaki karanlık giderek aşağıda kalmaya başladı.
İçeride ise bambaşka bir sessizlik vardı.
Motorların gürültüsü herkesin kulağını dolduruyordu ama Aras için hiçbir ses yokmuş gibi hissediliyordu.
Onun bütün dikkati sedyenin üzerindeki Asya'daydı.
Sağlık görevlileri etrafını sarmıştı.
Birisi nabzını kontrol ediyor, diğeri yaralarını inceliyor, bir başkası da serum hazırlıyordu.
Asya'nın gözleri yarı açıktı.
Sanki uyanık kalmaya çalışıyor ama gücü yetmiyordu.
Aras biraz önce yaşanan düşüşü aklından çıkaramıyordu.
Koridordaki o an tekrar tekrar gözünün önüne geliyordu.
Ayağının kayması.
Asya'nın kollarından kayışı.
Yere çarpış sesi.
Yüzündeki acı.
Her seferinde midesi düğümleniyordu.
Bir sağlık görevlisi omzundaki yaraları kontrol ederken Asya istemsizce irkildi.
Yüzü gerildi.
Gözlerini sıkıca kapadı.
Bu hareket bile Aras'ın içini parçalamaya yetmişti.
"Canı çok mu yanıyor?"
Sağlık görevlisi kısa bir bakış attı.
"Geçirdiği şeyler düşünüldüğünde oldukça yorgun durumda komutanım."
Aras cevap vermedi.
Gözlerini Asya'dan ayırmıyordu.
Asya hafifçe başını çevirdi.
Onu gördü.
"Niye öyle bakıyorsun..."
Sesini duymak bile zordu.
Aras'ın boğazı düğümlendi.
"Konuşma."
Asya belli belirsiz gülümsedi.
"Emir vermeyi bırakmıyorsun."
Bu kez Aras gülümseyemedi.
Çünkü suçluluk hissi her geçen dakika büyüyordu.
Bir süre sonra sağlık görevlilerinden biri sedyenin yanından çekildi.
"Durumu şu an kontrol altında."
Aras başını salladı.
Ama içindeki fırtına dinmiyordu.
Sonunda dayanamadı.
"Asya."
Asya gözlerini açmaya çalıştı.
"Hm?"
"O koridorda..."
Asya onu susturmak ister gibi baktı.
Aras devam etti.
"Seni düşürdüm."
Helikopterin içinde birkaç saniyelik sessizlik oluştu.
Asya bir süre ona baktı.
Sonra çok yavaş konuştu.
"Aras."
"Bunu konuşma şimdi."
"Hayır."
Asya gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.
"Seni gördüğümde ilk düşündüğüm şey bu değildi."
Aras sustu.
"Asıl düşündüğüm şey..."
Cümleyi tamamlamakta zorlandı.
"...beni bulduğun oldu."
Aras başını eğdi.
Bu sözler onu rahatlatacağına daha da ağırlaştırmıştı.
Çünkü Asya ona güvenmişti.
Her zaman güvendiği gibi.
Dakikalar geçtikçe yorgunluk Asya'nın üzerine çökmeye başladı.
Ara sıra gözlerini kapatıyor, sonra tekrar açıyordu.
Ama ne zaman uykuya dalacak gibi olsa irkiliyordu.
Sanki gördüğü anılar onu rahat bırakmıyordu.
Aras bunu fark etti.
Asya'nın ellerinden biri sedyenin kenarında duruyordu.
Titriyordu.
Çok hafif ama fark edilecek kadar.
Aras yavaşça elini uzattı.
Onun elinin üzerine koydu.
Asya önce şaşırdı.
Sonra elini çekmedi.
Uzun süre hiçbir şey söylemeden öyle kaldılar.
Helikopterin içindeki ışıklar yüzlerine vuruyordu.
Anıl uzaktan onları izliyordu.
Ağabeyini uzun yıllardır tanıyordu.
Ama onu hiç böyle görmemişti.
Aras operasyondan yeni çıkmış bir komutan gibi değil, kaybetmekten korktuğu birini yeniden bulmuş biri gibi davranıyordu.
Anıl sessizce yanlarına geldi.
"Asya."
Asya başını çevirdi.
"Nasılsın?"
Bu soruya ikisi de hafifçe gülümsedi.
Asya yorgun bir sesle cevap verdi.
"Çok kötü bir haldeyim."
Anıl ilk kez rahatlayarak güldü.
"Demek ki iyi olacaksın."
Helikopter ilerlerken Asya bir anda yüzünü buruşturdu.
Düşüş sırasında aldığı darbenin etkisi yeniden hissedilmeye başlamıştı.
Omzunu hareket ettirdiği anda acı bütün koluna yayıldı.
Derin bir nefes aldı.
Ama bu nefes bile yeterli olmadı.
Aras hemen fark etti.
"Nefes almakta zorlanıyor."
Sağlık görevlileri yeniden yanına geldi.
Kontroller yapıldı.
Asya gözlerini kapattı.
Bazen güçlü olmak da yorucuydu.
Günlerdir ayakta kalmaya çalışıyordu.
Günlerdir tek başınaydı.
Şimdi ise ilk defa kendini bırakabilecek gibi hissediyordu.
Çünkü Aras yanındaydı.
Helikopter askeri hastanenin bulunduğu bölgeye yaklaşırken Asya'nın gözleri tekrar ağırlaştı.
Son gücüyle Aras'a baktı.
Aras da ona.
Bu kez ne komutan vardı ne yardımcı komutan.
Ne görev vardı ne operasyon.
Sadece uzun zamandır birbirlerine söyleyemedikleri şeyler vardı.
Asya yavaşça fısıldadı:
"Gitmeyeceksin değil mi?"
Aras hiç düşünmeden cevap verdi.
"Hayır."
"Asla mı?"
"Asla."
Asya gözlerini kapattı.
Ve günler sonra ilk kez gerçekten huzurlu hissederek sessizliğe gömüldü.
Helikopter karanlık gökyüzünü yararken Aras onun elini bırakmadı.
Bir saniye bile.

BÖLÜM SONU

Yazım ve noktalama işareti hataları varsa affola.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…