Bölümler 8Şu an: 5. BÖLÜM
- 1 1. BÖLÜM647 kelime
- 2 2. BÖLÜM528 kelime
- 3 3. BÖLÜM628 kelime
- 4 4. BÖLÜM1.173 kelime
- 5 5. BÖLÜM669 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 6. BÖLÜM589 kelime
- 7 7. BÖLÜM629 kelime
- 8 8. BÖLÜM750 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
5.BÖLÜM
BEKLEYİŞ
Helikopter askeri hastanenin pistine yaklaşırken içerideki hava değişmişti.
Dakikalar önce Asya konuşabiliyordu.
Yorgundu.
Bitkindi.
Ama hâlâ gözleri açıktı.
Şimdiyse sağlık görevlilerinin yüzündeki ifadeler sertleşmeye başlamıştı.
Aras bunu hemen fark etti.
"Asya?"
Cevap gelmedi.
"Asya."
Sesini biraz yükseltti.
Yine cevap yoktu.
Asya'nın göz kapakları ağırlaşmaya başlamıştı.
Nefes alışları düzensizleşiyordu.
Bir sağlık görevlisi hemen monitöre baktı.
"Bilinci düşüyor."
Aras'ın kalbi sıkıştı.
"Asya!"
Bu kez omzuna hafifçe dokundu.
Asya gözlerini açmaya çalıştı.
Başaramadı.
Aras ilk kez gerçekten korktu.
Çatışmalarda korkmamıştı.
Operasyonlarda korkmamıştı.
Ama şimdi korkuyordu.
Çünkü elinden hiçbir şey gelmiyordu.
"Asya, bana bak."
Asya'nın dudakları hafifçe kıpırdadı.
Sanki bir şey söylemek istiyordu.
Aras eğildi.
Ama ses çıkmadı.
Birkaç saniye sonra Asya'nın bilinci tamamen kapandı.
"Doktor!"
Helikopterdeki sağlık personeli anında harekete geçti.
Aras geri çekildi.
Müdahale etmeleri gerekiyordu.
Mantığı bunu söylüyordu.
Ama ayakları yerinden ayrılmak istemiyordu.
Bir sağlık görevlisi ona döndü.
"Komutanım, lütfen alan açın."
Aras istemeyerek geri çekildi.
Fakat gözleri hâlâ Asya'nın üzerindeydi.
Helikopter piste teker koyduğu an kapılar açıldı.
Dışarıdaki ekip çoktan hazır bekliyordu.
Sedyeyi indirdiler.
Koşmaya başladılar.
Aras da onların arkasından gitti.
Koridorlar birbirini takip etti.
Kapılar açıldı.
Kapılar kapandı.
Doktorlar bağırıyordu.
Hemşireler koşuyordu.
Ve sonunda ameliyathane kapısına geldiler.
Asya içeri alındı.
Kapı kapandı.
Kırmızı ışık yandı.
Ve her şey bir anda sessizleşti.
Aras kapının önünde öylece kaldı.
İlk kez ne yapacağını bilmiyordu.
Savaş alanında ne yapacağını bilirdi.
Tehlike anında karar verebilirdi.
Ama beklemek...
Beklemek onun becerdiği bir şey değildi.
Duvara yaslandı.
Ameliyathane kapısına baktı.
Dakikalar geçmeye başladı.
Belki on dakika.
Belki yirmi.
Belki bir saat.
Zaman kavramını kaybetmişti.
Aklında sürekli aynı görüntü dönüyordu.
Koridor...
Ayağının kayışı...
Asya'nın düşüşü...
Yüzündeki acı...
"Eğer düşürmeseydim..."
Bu düşünce tekrar geldi.
"Belki daha iyi durumda olurdu."
Tekrar.
"Belki şu an ameliyatta olmazdı."
Tekrar.
Ve tekrar.
Ve tekrar.
Aras gözlerini kapattı.
Ama zihni susmadı.
Yıllardır askerdi.
Yüzlerce karar vermişti.
Bazıları doğru çıkmıştı.
Bazıları yanlış.
Ama ilk defa bir kararın sonucu bu kadar kişisel geliyordu.
Çünkü bu kez mesele yalnızca bir görev değildi.
Asya'ydı.
Yanına biri oturdu.
Anıl'dı.
Bir süre konuşmadılar.
Koridor sessizdi.
Yalnızca uzaklardan gelen ayak sesleri duyuluyordu.
Sonunda Anıl konuştu.
"Kendini suçlamayı bırak."
Aras başını kaldırmadı.
"Haklı değilsin."
"Yine başladın."
"Onu düşürdüm."
"Evet."
Bu cevap Aras'ın dikkatini çekti.
Anıl devam etti.
"Düşürdün."
Sessizlik.
"Ama onu kurtaran da sendin."
Aras cevap vermedi.
"Oraya gitmeseydin hâlâ orada olacaktı."
Sessizlik.
"Onu taşımaya çalışmasaydın yine orada olacaktı."
Sessizlik.
"Onu bulmasaydın yine orada olacaktı."
Aras derin nefes aldı.
Anıl'ın söylediklerini duyuyordu.
Ama kabul etmekte zorlanıyordu.
Dakikalar geçmeye devam etti.
Bir noktada Anıl ayağa kalktı.
Pencereden dışarı baktı.
Sonra tekrar ağabeyine döndü.
"Sana bir şey soracağım."
Aras başını kaldırdı.
"Ne?"
"Asya'yı ne zamandır seviyorsun?"
Aras'ın yüzü değişti.
Birkaç saniye cevap vermedi.
Belki de ilk kez biri bunu bu kadar açık söylemişti.
Koridor sessizleşti.
Aras gözlerini ameliyathane kapısına çevirdi.
Uzun süre konuşmadı.
Sonra kısık bir sesle cevap verdi.
"Bilmiyorum."
Anıl hafifçe güldü.
"Yalan."
Aras istemsizce gülümsedi.
Belki de günler sonra ilk kez.
"Kara Harp Okulu'ndan beri olabilir."
Anıl'ın kaşları kalktı.
"O kadar mı?"
"Belki."
"O zaman gerçekten durum ciddi."
Bu kez ikisi de kısa süre güldüler.
Ama kahkaha hemen söndü.
Çünkü ameliyathane kapısı hâlâ kapalıydı.
Aras tekrar yalnız kaldığında düşünceleri geri döndü.
Asya'nın ilk görevi...
Eğitim sahasındaki tartışmaları...
Bitmek bilmeyen inatlaşmaları...
Operasyon sonrası içilen çaylar...
Başarılar...
Başarısızlıklar...
Hepsi gözünün önünden geçiyordu.
Fark etmediği şey ise bütün anılarında Asya'nın olmasıydı.
Bir insan hayatının bu kadar büyük bir parçası haline ne zaman gelirdi?
Ne zaman onun yokluğu nefes almayı zorlaştıracak noktaya ulaşırdı?
Bilmiyordu.
Tek bildiği şey şuydu:
Asya'nın o kapının arkasında olmaması gerektiği.
Onun gülmesi gerekiyordu.
İnat etmesi gerekiyordu.
Kendisine emir vermeyi bırakmasını söylemesi gerekiyordu.
Hayatta olması gerekiyordu.
Saatler geçmiş gibiydi.
Aras başını ellerinin arasına almış oturuyordu.
O sırada ameliyathanenin üzerindeki kırmızı ışık söndü.
Koridorda bir hareketlenme oldu.
Anıl ayağa fırladı.
Aras da aynı anda doğruldu.
Kapı yavaşça açıldı.
İçeriden bir doktor çıktı.
Yüzündeki ifadeyi okumak mümkün değildi.
Aras'ın kalbi hızlanmaya başladı.
Doktor birkaç adım yaklaştı.
Ve konuşmaya başladı.
"Komutanım..."
Aras nefesini tuttu.
Doktorun söyleyeceği birkaç kelime, o an dünyanın en önemli şeyi haline gelmişti.
Ve Aras ilk kez sonucu öğrenmekten korkuyordu.
BÖLÜM SONU
Yazım ve noktalam işareti hatası varsa affola.
Bölüm etkileşimi
