Bölümler 8Şu an: 7. BÖLÜM
- 1 1. BÖLÜM647 kelime
- 2 2. BÖLÜM528 kelime
- 3 3. BÖLÜM628 kelime
- 4 4. BÖLÜM1.173 kelime
- 5 5. BÖLÜM669 kelime
- 6 6. BÖLÜM589 kelime
- 7 7. BÖLÜM629 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 8. BÖLÜM750 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
7.BÖLÜM
YENİDEN
Asya için önce sesler geri geldi.
Belirsiz...
Uzak...
Anlaşılmaz sesler...
Bir yerlere çarpan düzenli mekanik sesler duyuyordu.
Bip... bip... bip...
Sonra başka sesler.
Ayak sesleri.
Fısıltılar.
Kapıların açılıp kapanması.
Ama gözlerini açamıyordu.
Sanki üzerine tonlarca ağırlık bırakılmış gibiydi.
Nerede olduğunu hatırlamaya çalıştı.
Aklında parçalanmış görüntüler vardı.
Karanlık bir hücre...
Eski dosyalar...
Annesi...
Babası...
Patlama...
Aras...
Birden nefesi hızlandı.
Aras.
Son gördüğü şey neydi?
Kolları mı?
Helikopter mi?
Yoksa...
Göz kapakları hafifçe kıpırdadı.
Ama açılmadı.
Tekrar denedi.
Bu kez beyaz bir ışık içeri süzüldü.
Gözleri yanar gibi oldu.
Hemen kapattı.
Birkaç saniye geçti.
Sonra tekrar açtı.
Tavan.
Bembeyaz bir tavan.
Asya birkaç saniye tavana baktı.
Gerçek mi...
Rüya mı...
Anlayamıyordu.
Başını çevirmeye çalıştı.
Boynundaki güçsüzlük bile ona garip geldi.
Yavaşça sağa döndü.
Monitör.
Serum.
Tıbbi cihazlar.
Yoğun bakım.
Bir süre hiçbir şey düşünemedi.
Sadece tavana baktı.
Hayatta olduğunu yeni fark etmiş gibiydi.
Tam o sırada odanın kapısı açıldı.
İçeri giren hemşire önce rutin şekilde monitöre baktı.
Sonra başını kaldırdı.
Ve hareket etmeyen hastanın açık gözlerle kendisine baktığını gördü.
Kadın bir anda durdu.
"Asya Hanım?"
Asya konuşmak istedi.
Boğazı kurumuştu.
Ses çıkmadı.
Hemşire hemen yanına geldi.
"Bir saniye."
Su verdi.
Doktor çağırdı.
Oda bir anda hareketlendi.
Asya olup bitenleri anlamaya çalışıyordu.
Sanki dünya ondan çok daha hızlı dönüyordu.
Kapı tekrar açıldı.
Bu kez doktor girdi.
Nabzını kontrol etti.
Gözlerine ışık tuttu.
Bazı sorular sordu.
"Beni duyuyor musunuz?"
Asya başını çok hafif salladı.
"Adınız nedir?"
"...Asya..."
Doktor gülümsedi.
"Harika."
Asya sessiz kaldı.
Sonunda en çok merak ettiği şeyi sordu.
"Kaç... gün?"
Doktor onu anladı.
"Bir haftadır yoğun bakımdasınız."
Asya'nın gözleri büyüdü.
Bir hafta.
Bir hafta boyunca hiçbir şey hatırlamıyordu.
Bir hafta...
Birden başka bir soru aklına geldi.
Aslında aklındaki ilk soru buydu.
Sesindeki güçsüzlüğe rağmen hemen sordu.
"Aras?"
Doktor kısa bir gülümsemeyle başını çevirdi.
"Onu çağırmamızı ister misiniz?"
Asya cevap vermedi.
Çünkü cevabı zaten belliydi.
Yoğun bakım ünitesinin dışında...
Aras yine aynı koltukta oturuyordu.
Son yedi günün büyük kısmını burada geçirmişti.
Telefonu elindeydi.
Bir kez daha gelen tehdit mesajına bakıyordu.
Ama artık mesajlar onu öfkelendirmiyordu.
Yalnızca sabrını tüketiyordu.
Tam o sırada koridorda koşan bir hemşire gördü.
Arkasından bir doktor geçti.
Aras hemen ayağa kalktı.
Kalbi hızlandı.
Bir sorun mu vardı?
Doktor onu fark etti.
"Üsteğmen Aras?"
"Evet?"
Doktorun yüzünde ilk kez olumlu bir ifade vardı.
"Asya Hanım uyandı."
Zaman durdu.
En azından Aras için.
Bir hafta boyunca beklediği cümle buydu.
Bir hafta boyunca her gün duymayı umduğu şey.
"Asya... uyandı mı?"
Doktor başını salladı.
"Evet."
Aras birkaç saniye konuşamadı.
Anıl uzaktan duyduklarını anlamaya çalışıyordu.
Doktor devam etti.
"Bilinci açık."
Aras'ın omuzlarından görünmez bir yük kalktı.
Belki günlerdir ilk kez gerçekten nefes alabildi.
Kapının önüne geldiğinde eli kapı kolunda kaldı.
Garip bir korku hissetti.
Operasyonlardan korkmayan adam...
Mermilerden korkmayan adam...
Şimdi kapıyı açmaktan çekiniyordu.
Çünkü onu yeniden görecekti.
Sonunda kapıyı açtı.
Sessizce içeri girdi.
Asya yatağın üzerinde yatıyordu.
Oldukça solgun görünüyordu.
Ama gözleri açıktı.
Ve ona bakıyordu.
Uzun süre kimse konuşmadı.
Bir haftalık sessizlik onların arasına çökmüştü.
Asya ilk konuşan kişi oldu.
"Berbat görünüyorsun."
Aras istemsizce güldü.
Belki günler sonra ilk gerçek gülüşüydü.
"Sen de."
Asya zayıf bir şekilde gülümsedi.
İşte o an...
Aras sonunda gerçekten kurtulduğunu anladı.
Çünkü o gülümseme hâlâ oradaydı.
Patlamadan sonra da.
Yoğun bakımdan sonra da.
Yaşanan her şeye rağmen.
Asya hâlâ Asya'ydı.
Bir süre sonra sessizlik geri döndü.
Ama bu kez rahatsız edici değildi.
Asya gözlerini ondan ayırmadan konuştu.
"Ben öldüm sanmıştım."
Aras'ın yüzündeki ifade değişti.
"Sana öyle bir şans vermem."
Asya hafifçe güldü.
Ama o gülüşün altında başka bir şey vardı.
Korku.
Şüphe.
Ve cevaplanmamış sorular.
Çünkü ailesiyle ilgili dosya hâlâ zihnindeydi.
Ve bilmediği gerçekler hâlâ onu bekliyordu.
Kapının dışında ise Aras'ın cebindeki telefona yeni bir mesaj düşüyordu.
"Uyandıysa artık ona gerçeği anlat."
Mesajı okuyan Aras'ın yüzü sertleşti.
Çünkü Asya uyanmıştı.
Ama asıl fırtına şimdi başlamak üzereydi.
BÖLÜM SONU
Yazım ve noktalama hataları varsa affola.
Bölüm etkileşimi
