Bölüm 7

Ali bütün geceyi neredeyse uyumadan geçirmişti. Kamera görüntüleri defalarca zihninde dönüp duruyordu. Artık emindi… Gece yarısı ofise giren kişi Sedaydı.
Sabah erkenden şirkete geldi. İçindeki öfke ve merak birbirine karışmıştı. Koridorda yürürken kalbi sert sert atıyordu.
Seda her zamanki gibi masasında oturmuş bilgisayarında çalışıyordu. Ali’yi görünce kısa bir gülümsemeyle başını kaldırdı.
“Günaydın Ali.”
Ama Ali’nin yüzündeki ifade farklıydı. Soğuk ve kararlıydı.
“Seda, konuşmamız gerekiyor.”
Seda bir an duraksadı. Ali’nin ses tonundaki ciddiyeti fark etmişti.
“Tabii… ne hakkında?”
Ali elindeki tabletin ekranını açtı ve güvenlik kamerası görüntüsünü gösterdi.
“Bu hakkında.”
Seda ekrana baktı. Birkaç saniye sessizlik oldu. Yüzündeki ifade değişmişti.
Ali gözlerini ondan ayırmadan konuştu.
“Dün gece ofise girdin. Proje dosyalarına eriştin. Sonra rakip şirket bizim fikrimizi piyasaya sürdü.”
Seda derin bir nefes aldı ama hemen cevap vermedi.
Ali’nin sesi daha sertleşti.
“Neden yaptın bunu?”
Seda başını kaldırıp Ali’ye baktı.
“Her şey düşündüğün gibi değil.”
Ali sinirle güldü.
“Gerçekten mi? Çünkü görüntüler çok açık.”
Seda bir an sessiz kaldı. Sonra yavaşça konuştu.
“Evet… gece ofise geldim. Ama projeyi çalan kişi ben değilim.”
Ali kaşlarını çattı.
“Peki o zaman neden buradaydın?”
Seda birkaç saniye düşündü. Sanki söylemek istemediği bir şeyi açıklamak zorundaymış gibiydi.
“Çünkü biri projeyi çalmaya çalışıyordu. Ben bunu durdurmaya çalışıyordum.”
Ali’nin yüzündeki öfke yerini şaşkınlığa bırakmaya başlamıştı.
“Ne demek bu?”
Seda Ali’ye dikkatlice baktı ve yavaşça söyledi:
“Ali… asıl tehlike düşündüğünden çok daha yakın.”
Ali’nin kalbi hızlandı.
“Ne demek istiyorsun?”
Seda cevap vermeden önce kısa bir duraksama yaşadı. Sonra söylediği cümle Ali’yi tamamen sarsacaktı.
“Bu işin arkasında olan kişi… şirketin içinden biri. Ve Elif bu gerçeği zaten biliyor.”
Ali’nin dünyası bir anda sessizliğe gömüldü.
Elif gerçekten ne biliyordu?
Ali’nin aklı karışmıştı. Seda’nın söyledikleri zihninde dönüp duruyordu.

“Elif gerçeği biliyor…”

Bu düşünce kalbini sıkıştırıyordu. Elif’e güvenmişti. Onun yanında güç bulmuştu. Ama şimdi her şey sorgulanıyordu.

Ali akşam Elif’i aradı.

“Konuşmamız lazım.”

Elif’in sesi telefonda biraz gergindi.“Tamam… nerede?”

Ali kısa bir duraksamadan sonra cevap verdi.
“Her zamanki kafede.”

Akşam olduğunda şehir ışıkları yanmıştı. Kafe her zamanki gibi kalabalıktı ama Ali için her şey sessiz gibiydi. Masada otururken kapı açıldı ve Elif içeri girdi. Ali’nin kalbi hızlandı. Elif masaya yaklaştı ve oturdu.

“Ali… sesin telefonda çok ciddiydi. Ne oldu?”
Ali doğrudan konuya girdi. Telefonunu masaya koydu ve güvenlik kamerası görüntüsünü açtı.

“Seda ile konuştum.”
Elif’in yüzü bir anda değişti.
Ali gözlerini ondan ayırmadan konuştu.
“Bana bir şey söyledi.”
Elif sessiz kaldı.
Ali derin bir nefes aldı.
“Dedi ki… sen gerçeği biliyorsun.”
Masada birkaç saniye ağır bir sessizlik oldu.
Elif gözlerini kaçırdı.
Bu hareket Ali’nin içini daha da huzursuz etti.
“Elif… bana doğruyu söyle.”
Elif yavaşça başını kaldırdı. Gözlerinde hem korku hem de suçluluk vardı.
“Ali… sana söylemek istemedim.”
Ali’nin kalbi sıkıştı.
“Ne söylemek istemedin?”
Elif derin bir nefes aldı.
“Projenin çalınacağını birkaç gün önce öğrendim.”
Ali’nin gözleri büyüdü.
“Ne?!”
“Elimde kesin kanıt yoktu,” dedi Elif. “Ama birinin şirket içinden bilgileri sızdırdığını duydum.”
Ali’nin sesi yükseldi.
“Bunu biliyordun ve bana söylemedin mi?!”
Kafedeki birkaç kişi onlara bakmaya başladı ama Ali bunu fark etmiyordu bile.
Elif’in gözleri dolmuştu.
“Seni korumak istedim.”
Ali şaşkınlıkla başını salladı.
“Beni korumak mı? Elif bu benim hayatım!”
Elif sessizce söyledi:
“Çünkü bu işin arkasındaki kişi… çok güçlü biri.”
Ali’nin kalbi tekrar hızlandı.
“Kim?”
Elif birkaç saniye sustu.
Sonra yavaşça söyledi:
“Şirketin ortaklarından biri.”
Ali o anda anladı ki bu sadece bir proje meselesi değildi. Bu artık çok daha büyük bir oyundu.
Ve Ali bu oyunun tam ortasına düşmüştü.