34. bölüm · Aşkın Bedeli
Bölüm 34
Aradan yıllar geçmişti.
Zaman her şeyi değiştirmişti…ama bazı duygular olduğu yerde kalmıştı.
Ali artık daha olgundu. Yüzünde zamanın izleri vardı ama gözlerinde hâlâ aynı derinlik…
Elif ise daha güçlü görünüyordu. Ama içinde hâlâ eksik bir parça taşıyordu.
İkisi de hayatlarına devam etmişti.
Ama hiçbir zaman tam olmamıştı.
Bir akşam…
Kalabalık bir sokakta, yağmur hafif hafif yağıyordu.
İnsanlar aceleyle yürüyordu.
Ali bir kafeden çıktı.
Elif ise tam karşı kaldırımdan geliyordu.
Ve o an…
göz göze geldiler.Zaman durdu.
Sesler kesildi.
Kalabalık yok oldu.
Sadece ikisi kaldı.Elif’in kalbi hızlandı.
Ali nefes almayı unuttu.
Yıllardır hayal ettikleri o an…
gerçek olmuştu.Kimse konuşmadı.
Ama gözleri her şeyi söyledi:
“Seni unutmadım.”
“Ben de…”Ali yavaşça bir adım attı.
Elif olduğu yerde kaldı.
Gözleri doldu.
“Ali…” dedi fısıltıyla.
Ali’nin sesi titredi.
“Elif…”
İkisi de ne söyleyeceğini bilmiyordu.
Yıllar…birkaç saniyeye sığmış gibiydi.
Ali hafifçe gülümsedi.
“İyi misin?”
Elif de gülümsedi.
“Olmaya çalıştım.”
Ali başını salladı.
“Ben de.”Bir süre sessizlik oldu.
Ama bu sessizlik… eskisi gibi değildi.
İçinde özlem vardı.
İçinde pişmanlık vardı.
İçinde hâlâ bitmemiş bir şey vardı.Elif yavaşça konuştu:
“Hiç geçmedi…”
Ali gözlerini kapadı.
“Benim de.”