Bölüm 29

Geceydi. Şehir karanlığa gömülmüş, sokaklar neredeyse bomboştu.
Elif, elindeki adrese bakarak eski bir depoya doğru yürüyordu.Kalbi çok hızlı atıyordu.
Ama bu kez kaçmayacaktı.
Korksam bile gideceğim, diye düşündü.Bu defteri bugün kapatacağım.Depoya girdiğinde içeride loş bir ışık vardı.
Adam oradaydı.
Sırtı dönüktü.
“Elif…” dedi arkasını dönmeden.“Geleceğini biliyordum.”
Elif birkaç adım yaklaştı.
“Bu sefer bitirmek için geldim.”
Adam yavaşça döndü. Yüzünde o soğuk gülümseme vardı.
“Bitirmek mi?” dedi.“Sen hiçbir zaman bitiremedin.”
Elif dişlerini sıktı.
“Ben artık o eski Elif değilim.”
Adam yaklaştı.
“Ama ben hâlâ aynıyım.”Elif gözlerini kaçırmadan konuştu:
“Beni tehdit etmeyi bırak. Bu evlilik bitti.”
Adam kahkaha attı.
“Bitti mi sandın?”
Cebinden bir zarf çıkardı.
İçinden belgeler, fotoğraflar…
“Elif,” dedi alçak bir sesle,“sen sadece karım değilsin.”
Elif’in kalbi sıkıştı.
“Ne demek istiyorsun?”
Adam gözlerinin içine bakarak söyledi:
“Sen benim en büyük hatamsın… ama aynı zamanda en büyük sırrımsın.”Elif geri adım atmadı.
“Ne istiyorsun?”
Adam bu kez ciddileşti.
“Sadece bir şey.”
“Elif.”Tam o anda kapı sertçe açıldı.
“Yeter!”
Ali.
Elif şaşkınlıkla ona döndü.
“Ali… sen neden geldin?”
Ali nefes nefeseydi.
“Seni yalnız bırakmayacağımı söyledim.”
Adam ikisine bakıp hafifçe güldü.
“Ne kadar romantik…”Ama bir anda adamın yüzü değişti.
Sertleşti.
Ve cebinden bir bıçak çıkardı.
Elif’in kalbi duracak gibiydi.
Ali hemen Elif’in önüne geçti.
“Geri çekil.”
Adam bir adım yaklaştı.
“Bu hikâye öyle kolay bitmez.”O an her şey saniyeler içinde oldu.
Adam hamle yaptı.
Ali Elif’i çekti.
Bir itiş, bir çarpışma…
Ve sessizlik.Elif gözlerini açtığında Ali yere düşmüştü.
“Ali!”
Elif dizlerinin üzerine çöktü.
Ali’nin kolu kanıyordu.
Ama bilinci açıktı.
“Elif… iyisin…”
Elif ağlıyordu.
“Senin yüzünden…”
Ali başını salladı.
“Hayır… senin için.”Dışarıdan siren sesleri tekrar duyuldu.
Adam kaçmaya çalıştı.
Ama bu kez kaçamadı.
Polisler içeri girdi.
Adam yakalandı.
Giderken Elif’e baktı.
“Bu bitmedi…” dedi fısıldayarak.Her şey sessizleşti.
Elif Ali’ye sarıldı.
Sıkıca.
“Benim yüzümden…”
Ali yavaşça başını salladı.
“Hayır… artık bitti.”
Elif gözyaşları içinde konuştu:
“Gerçekten mi?”
Ali onun gözlerinin içine baktı.
“Geçmişin bitti… şimdi biz varız.”Ama Elif içten içe biliyordu…
Bazı karanlıklar kolay kaybolmazdı.
Ve bu gece…
her ne kadar bir son gibi görünse de
aslında yeni bir başlangıçtı.