27.

İyi okumalarrrrr

•••

Koğuştan çıkıp nöbet yerime doğru adımlıyordum; sanırım biraz geç kalmıştım. Hızlı adımlarla nöbet kulübesine vardığımda, içeride yarı uykulu bir şekilde bekleyen askeri gördüm. Baran henüz gelmemişti, oysa benden önce buraya varmıştır diye düşünüyordum.

Kulübenin kapısı önünde kısa bir asker selamı verdim. Benim geldiğimi gören nöbetçi ayağa kalkıp aynı şekilde selamımı aldı. "Bir an hiç gelmeyeceksin sandım," dediği gibi beni omzuyla kenara itip hızlı adımlarla koğuşuna doğru ilerledi.

"Öküz..." diye mırıldandım arkasından. Erkek değil miydi işte, hepsi aynıydı!

Kulübeye kısa bir göz gezdirdiğimde içinin tertemiz olduğunu gördüm; gerçi görev başında bir şeyler yiyip içmek kesinlikle yasaktı. Bakışlarım tam karşıya kaydığında, Baran'ın nöbet tutması gereken kulübede uyuklayan askeri fark ettim. Belki uyanır diye cama sertçe vurdum ama istifini hiç bozmadı; kafası arkaya düşmüş, sandalyesinde derin bir uykudaydı.

O sırada koşar adımlarla kulübeye doğru gelen Baran'ı gördüm. Hızlı hızlı nefes alıp veriyor, ellerini dizlerine dayamış soluklanıyordu. Kulübede uyuklayan askeri omzundan sertçe dürterek uyandırdı. Asker sıçrayarak ayağa dikilip selam verince tutamayarak hafifçe güldüm.

Baran bana kısa bir bakış atıp kaşla göz arasında göz kırptı.

O göz kırpmasıyla olduğum yerde kalakaldım, ne yapacağımı bilemeyip sağa sola bakındım. Bu aralar iyice cıvık bir şey olup çıkmıştı bu adam!

Kaçamak bir bakış daha attığımda askerin uzaklaştığını, Baran'ın ise bana doğru yürüdüğünü gördüm. Zaten küçücük olan kulübeden çıkıp hızlı bir selam verdim.

Gülümseyip o da selamımı aldı. Sağını solunu hızlıca kontrol ettikten sonra cebinden telefonu çıkarıp bana uzattı. Telefonla birlikte avcuma küçük bir kutu da tutuşturmuştu.
"Bu ne?" dedim kutuya şaşkınlıkla bakarak.

"Ufak bir hediye..."

"Ne gerek vardı Baran?"

Kutuyu ve telefonu elime iyice bastırdı. "Çok sorgulama sen." Geriye doğru bir adım atıp kapıyı kapatmadan önce fısıldadı: "Şifresi 1907. Telefonla işin bittiğinde cama tıklat, gelirim."

Başımı 'tamam' anlamında salladım. Bu itaatkar halim ona tatlı gelmiş olmalı ki burnuma hafifçe, yalancıktan bir fiske vurdu. Kapıyı hızla kapatıp kendi kulübesine gitti.

Yüzündeki o rahat gülümsemeyle sandalyesine kurulmuş, arkasına yaslanarak beni izliyordu.
Bu çocuk beni kesin delirtecekti!

Telefonu bir kenara bırakıp küçük kutuyu kapağından tutarak açtım. Gördüğüm kolyeyle ağzım şaşkınlıkla aralandı... Bu, kırmızı renkli zarafet dolu bir lotus kolyesiydi.

Nazikçe dokunup kutusundan çıkardım. Lotus çiçeği kırmızısı... Resmen sevgisini itiraf ediyordu bana! Ona hislerini sözle söylememesini tembihlediğim için sevgisini bu yolla, bu simgeyle belli ediyordu.

Bakışlarım onu bulduğunda, olduğu yerde dikleşmiş, büyük bir hevesle bana baktığını gördüm.

Gözlerimiz buluşunca dudaklarımda sıcak bir tebessüm belirdi. Gülümsememi görünce derin bir nefes alıp rahatladı ve aynı sıcaklıkla karşılık verdi.

Ancak bu kolyeyi kışlada, üzerimde üniforma varken takamazdım. Sivil hayatıma döndüğümde kesinlikle boynumdan çıkarmayacaktım.

Kolyeyi özenle kutusuna geri koyup cebime attım. Kenarda duran telefonu ona doğru kaldırıp salladım. Yüzünde en ufak bir tedirginlik belirtisi bile yoktu.

Şifreyi girip ilk iş WhatsApp'a girdim. En üstte benimle olan konuşması duruyordu. Onun bir altında annesi, kardeşi ve birkaç erkek ismi vardı. Aşağılara indiğimde bir sürü kız ismi gördüm ama hiçbir mesaj okunmamıştı.

Görebildiğim kadarıyla sohbetlere göz gezdirdim; genellikle kızlar niye mesajlara bakmadığını soruyor ya da "merhaba" tarzı şeyler yazıp bırakmışlardı.

Uygulamadan çıkıp Instagram'ına girdim. Bir sürü bildirim birikmişti ama hiçbirini açmamıştı. En son arattığı kişiye baktığımda ise boğazım düğümlendi, derince yutkundum. Arama geçmişinde tek bir kişi vardı

Bendim...

Baran'a kısa bir bakış attığımda, kendinden emin bir edayla sırıtarak bana baktığını gördüm. Cidden yakalanacak tek bir açığı dahi yoktu!

Mesajlar kısmına girdiğimde bir sürü istek vardı ama sohbet listesinde sadece Serkan diye birisi ve bir kız görünüyordu. Mutlaka birileriyle konuşmuş olmalıydı, emindim.

Mesajlara bakmam ayıp olur mu ki? diye düşündüm bir an. Ayıp olsa telefonu kendi elleriyle bana vermezdi herhalde...

Hızlıca kızla olan sohbete tıkladım ve kısa mesajları okudum. Çok büyük bir açık bulma ümidiyle girmiştim ancak Baran kıza sadece kolye renklerinin anlamlarını sormuş, ardından teşekkür edip konuşmayı noktalamıştı.

Telefonu hızla kapatıp cama vurdum. Bir erkeğin bu kadar temiz çıkması hiç normal değildi! İlla ki bir sevgilisi olmuştur diye düşünüyordum, sohbet bulamamak canımı sıkmıştı. Sevgilisi olmasa bile bir flörtü kesinlikle olurdu; sonuçta askerdeydi ve erkekti işte!

Kapıyı açıp "Nasıl?" dedi göz kırparak.
Sinirle gözlerimi devirip telefonu eline tutuşturdum. "Al! Zaten bütün sohbetleri silip temizlemişsin!"

Dediğime şiddetle itiraz eden bakışlar attı. "Hayır güzelim, hiçbir şey silmedim!"

"Git Baran," dedim hırsla. Sanırım ona tamamen bağlanmaktan korktuğum için sürekli kötü bir tarafını arıyordum ama bulamamak beni daha da çileden çıkarıyordu.

"Sakin ol," dedi kapıdan uzanıp aşağıdan elimi tutarak. "Boş ver şimdi onu... Beğendin mi hediyeyi?"

Dediğini duymamazlıktan gelerek elimi hızla çektim. Onu geriye itip kapıyı yüzüne kapattım. Camdan beni hâlâ görebiliyordu.
"Asya..." dedi hafif sinirli bir tonla.

"Git!" dedim gözlerimi kısıp tehdit edercesine.

"Güzelim bir dinle..."

"Baran!" dedim yumruğumu sertçe cama geçirirken.

"Tamam, tamam!" dedi teslim olurcasına ellerini kaldırarak. "Vurma elini, acıyacak şimdi."

Hâlâ beni düşünüyor olması hiç ama hiç iyi değildi. Yarın öbür gün hayatımdan çıkıp gittiğinde bir de arkasından canımın yanmasını istemiyordum.

Elimi cama bir kez daha geçirecekmiş gibi yapınca dev adımlarla kendi kulübesine doğru geri çekildi. Oldu mu dercesine kafasını salladı.

Gerginlikten ölecek gibi yerime oturup arkamı ona döndüm. Ben bu adamla gerçekten ayvayı yemiştim!

Cebimdeki kendi telefonumun titremesiyle ekrana baktım. Baran mesaj atmıştı. Hızlıca başımı kaldırıp ona baktığımda, kendi telefonunu bana doğru gösterip mesaja bakmamı işaret ediyordu.

•••

Baran:
Asya yüzüme
Bakar mısın
Yavrum
Hadi güzelim

Siz:
bakmayacağım

Baran:
Yanlış bir şey mi yaptım

Siz:
Evet

Baran:
Ne
Ne yaptım

Siz:
çok şey yaptın

Baran:
Güzelim bi anlasam seni
Kötü bir mesaj falan mı
Gördün

Bak eğer bakılmamış mesajları
Gördüysen
Vallaha bir süre sonra silmeye üşendim
Öyle kaldı

Siz:
Baran hayır

Baran:
İnstayı mı diyorsun
o kıza kolyenin renginin
Anlamını sormak için yazmıştım

Siz:
Baran hayır

Baran:
Güzelim ne o zaman
Yoksa galeriyi mi diyorsun
tamam sileceğim fotoğraflarını
Hesabım çalındı bi ara
İnstana bakamıyordum
Kardeşime mesaj yazmıştım
Ss çekip bana atsın diye
Kızdın mı
Bak siliyorum hemen
Gerçeği yanımda fotoğrafa gerek yok

Siz:
Baran hayır
Ayrıca sen benim fotoğraflarıma mı
Bakıyorsun

Baran:
Evet
Yani hayır
Sadece instanı merak etmiştim

Siz:
Anladım

Baran:
Yavrum sorun ne
Söyleyecek misin

Siz:
Baran senin hiç sevgilin
Oldu mu

Baran:
böyle şeyler konuşmak
Zorunda mıyız

Siz:
Evet oldu mu
Cevap ver

Baran:
Oldu güzelim

Siz:
Kaç tane

Baran:
çok canımı sıkıyor bu konu

Siz:
Baran
Cevap ver sadece

Baran:
2

Siz:
Peki niye hiç mesaj yok

Baran:
Sildim çünkü

Siz:
Aha bak görmemem için silmişsin

Baran:
Hayır güzelim

Askerden önce de yoktu
Sen benim açığımı mı bulmaya
Çalışıyorsun

Siz:
evet

Baran:
Bu kadar da açık sözlü olma be
Güzelim
Neyse
Bulabildin mi peki

Siz:
Hayır

Baran:
Güzel
Yok çünkü
Asya tekrardan güvenmenin zor olduğunu anlıyorum
Ama denemen lazım güzelim

Lütfen dene sadece

Siz:
Baran
Elbet askerliğimiz bitecek
Ya her şey kötü olursa

Baran:
Olmayacak
Söz olmayacak
bana hemen çok güven demiyorum
Ancak bu kadar zaman geçirdik
Hiç mi güven aşılayamadım

Siz:
Aşıladın
Çok fazla hemde

Baran:
Hmm
Ne çabuk halletmişim ben öyle

Siz:
Bak bak
Şımarma hemen

Baran:
Sustum yavrum
Tamam

3 gün sonra tören var
Biliyorsun

Siz:
Evet
Olup bitsin bir an önce
Her sabah şu yürüyüşü yapmaktan
Sıkıldım

Baran:
Az kaldı
Bitti sayılır
Ailen gelecek mi
Törene

Siz:
babam gelecek
Annemi henüz bilmiyorum

Baran:
Ayrılar mı

Siz:
Evet

Baran:
üzgünüm bilmiyordum

Siz:
Sorun değil
En iyisi bu zaten

Baran:
peki
Bana kendinden bahsetsene

Siz:
Nasıl

Baran:
Ne anlatmak istersen işte
Dinlerim
Hiç fark etmez

Siz:
eski sevgilimi
Anlatayım mı

Baran:
Gelip kulübeyi basayım mı
Vazgeçtim anlatma bir şey

Siz:
DQŞWPWPWPWPWDOSP

Baran:
Gülme
Ben gülmüyorum

Siz:
Ben imam değilim gülebilirim

Baran:
Ne

Siz:
Yok bir şey

Baran:
Asya ciddiyim
Bana şöyle şakalar yapma

Siz:
İyi yapmam
Kolye için teşekkür ederim bu arada

Baran:
Rica ederim
benimle birlikte güle güle kullan

Siz:
O sadece güle güle kullan olacak

Baran:
Hayır
Benimle birlikte güle güle kullan

Siz:
Ya seninle olmazsam

Baran:
senin kararın tabi
Ama güldüren kolye değil
Ben olacağım

Siz:
Hahahaha
Ne kadar komiksin sen öyle

Baran:
Hiç dalga geçme
Güzelim
Etkilendiğini
Yüzünden anladım

Siz:
Sus Baran
Dilin uzamış senin

Baran:
Konu sen olunca
Elimde olmuyor

Siz:
Ağızım iyi laf yapıyor demiyor da

Baran:
Sadece ağızım değil

Siz:
Tamam sus
Devamını getirme

Karşımda kahkaha da atma
Komutan gelecek şimdi
Lan sussana

Baran:
Tamam tamam

Siz:
Ha şöyle

Baran:
Olurum var mı

Siz:
Eh işte
Yontulman lazım biraz

Baran:
Sen yorulma
Ben yaparım

Siz:
Konuştukça
Cringleşiyorsun

Baran:
bu cringe şeylerden
Etkileniyorsun

Siz:
Alakası yok

Baran:
Gelip gösterebilirim

Siz:
Gelme
Sakın
Bak ayağa kalktın
Otur yerine
Baran
Kime diyorum acaba

LAN
GİT BURDAN
AÇMAM KAPIYI
GİT
(Gönderildi)

•••

Kapıyı dışarıdan zorlayarak açmaya çalışıyordu ancak ben içeriden kulba sımsıkı asılmıştım. Eğer bana biraz daha yaklaşırsa her şeyi unutur, ne yapacağımı bilemez hale gelirdim.

Kapı aniden baskıya dayanamayıp açılınca geriye doğru düşecek gibi oldum. Tam kapaklanacakken belimi kavrayan güçlü bir elle düşmemi engelledi.

"Şimdi..." dedi, diğer eliyle yüzüme dökülen saçlarımı nazikçe geriye atarak. "...benden etkileniyor musun?"

Göğsüne ellerimi dayayıp onu itmeye çalıştım ancak fayda etmiyordu. Yüzünü yüzüme doğru iyice yaklaştırdı. Bakışlarım istemsizce dudaklarına kaydığında beni öpeceğini düşündüm.

Son gücümle itmeye çalışmıştım ama yalan yok, kalbimden hiç karşı koymak gelmiyordu. Gittikçe bana yaklaştıkça heyecandan gözlerimi sıkıca kapattım, öpmesini bekledim... Ancak dudaklarıma dokunmak yerine keyifli bir kıkırtıyla burnumun ucunu öpüp geri çekildi.

"Korkma, öpmeyeceğim," dedi muzip bir sesle.
Sinirle göğsünden ittirerek onu dışarıya attım. Öpmemesine mi sinirlenmiştim yoksa benimle böyle oynamasına mı bilmiyordum ama yüzündeki o keyifli sırıtmaya okkalı bir yumruk geçirmek istiyordum! Kapıyı hızlıca çekip kulbunu tuttum, artık açamazdı.

Dışarıdan anlayacağı şekilde sadece dudaklarımı oynatarak "Siktir git!" dedim.
Ne dediğimi anında anlamış, ayıplar gibi kaşlarını kaldırıp bakışlar atmıştı. "Ayıp, ayıp..." dedi sessizce.

"Baran!" dedim kaşlarımı sinirle çatarak.

"Sustum yavrum, bak hatta gidiyorum," dedi. O pis sırıtışıyla kendi kulübesine geri döndü.
Ara ara kendi kulübesinden bana göz kırpıyor, bilerek beni utandırıyordu.

Nöbet boyunca bakışlarını üzerimden hiç kesmedi. İki kulübe arasında kısa kısa beni tanımak için sorular sormuştu; her bir sorusuna cevap verdim. Verdiğim cevaplar yüzünde sıcacık bir gülümseme oluşmasına sebep oluyordu.

Birkaç saat sonra nöbetimiz bitmiş, yorgun argın koğuşlarımıza gitmiştik.

Baran'la ne yapacağımı bilmiyordum. Burasıyla sivil hayat aynı değildi, her şey değişebilirdi.

Cebimden kolyeyi çıkararak dikkatlice dolabıma koydum.

Ne olursa olsun, güzel bir anı olarak kalacaktı.

•••

Oh şükür Buda bittiii
Diğer bölüm biraz olaylar çıkacak
Hep durgunluk olmaz

Ben kaos kadınıyım 💅🏻

Görüşürüz ballarımmmm