Allan Quatermain kitap kapağı

13. bölüm / 27

Xıı. Bölüm — İki Kız Kardeş Kraliçe

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 27Şu an: Xıı. Bölüm — İki Kız Kardeş Kraliçe

XII. BÖLÜM

İKİ KIZ KARDEŞ KRALİÇE
Büyük kürekli tekne, dev merdivenin neredeyse dibine kadar uzanan kanalda ilerleyip iskeleye çıkan basamakların önünde durdu. Yaşlı bey karaya çıktı ve bizi de inmeye davet etti. Başka seçeneğimiz yoktu; üstelik açlıktan ölmek üzereydik, bu yüzden hiç duraksamadan indik; yine de tüfeklerimizi yanımıza aldık. Rehberimiz, her birimiz karaya çıktıkça parmaklarını yeniden dudaklarına götürüp derin bir selam verdi; bir yandan da bizi seyretmek için toplanmış kalabalığa geri çekilmelerini emrediyordu. Kanodan en son, sudan çıkardığımız kız indi; yol arkadaşı onu bekliyordu. Ayrılmadan önce, sanırım kendisini su aygırının öfkesinden kurtardığım için minnetini göstermek amacıyla elimi öptü. Bize duyduğu korkuyu artık bütünüyle atmış gibiydi; yasal sahiplerine bu kadar çabuk dönmek için de hiç hevesli görünmüyordu. Her hâlükârda, benimkinin yanı sıra Good’un da elini öpecekti; ama genç adam araya girip onu götürdü. Kıyıya çıkar çıkmaz büyük tekneyi küreklemiş adamlardan birkaçı az sayıdaki eşyamızı alıp görkemli merdivenlerden yukarı taşımaya başladı. Rehberimiz, işaretlerle eşyaların güvende olduğunu anlatıyordu. Sonra sağa dönerek bizi küçük bir eve götürdü; sonradan buranın bir han olduğunu öğrendim. Genişçe bir odaya girince, ahşap bir masanın üzerine bizim için hazırlanmış gibi görünen yiyeceklerin dizildiğini gördük. Rehber, masanın bir ucundan öbür ucuna uzanan sıraya oturmamızı işaret etti. İkinci bir davete gerek kalmadan önümüzdeki yiyeceklere aç kurtlar gibi saldırdık. Tahta tabaklarda sunulan yemekler; lezzetli bir aroma veren bir tür yaprağa sarılmış soğuk keçi eti, marulu andıran yeşil sebzeler, esmer ekmek ve tulumdan boynuz kupalara doldurulan kırmızı şaraptan oluşuyordu. Şarap pek yumuşak içimli ve güzeldi; Burgonya şarabını andırıyordu. O konuksever sofraya oturduktan yirmi dakika sonra, yeni insanlar gibi hissederek kalktık. Bunca şeyden sonra iki şeye ihtiyacımız vardı: yiyeceğe ve dinlenmeye. Yemek tek başına bile büyük nimetti. Biz yemek yerken, daha önce gördüğümüz ilk kızla aynı zarif yüz hatlarına sahip iki genç kız bize hizmet etti; işlerini de gayet güzel yaptılar. Onlar da aynı biçimde giyinmişti: dizlerine kadar inen beyaz keten bir iç etek ve sağ kolu ile göğsü açıkta bırakan, kahverengi kumaştan toga benzeri bir giysi. Sonradan bunun, elbette bazı değişiklikler göstermekle birlikte, katı geleneklerle belirlenen ulusal giysi olduğunu öğrendim. İç etek bembeyazsa giyen kişi evli değildi; kenarında düz mor bir şerit varsa evli ve ilk ya da yasal eşti; siyah şerit varsa duldu. Aynı şekilde, giyenin rütbesine göre saf beyazdan koyu kahverengiye kadar değişen tonlarda olan ve ucuna çeşitli biçimlerde nakış işlenen toga, onların “kaf” dedikleri giysi de farklılık gösteriyordu. Aynı durum erkeklerin giydiği “gömlekler” ya da tunikler için de geçerliydi; kumaşları ve renkleri değişirdi. Ancak kiltler, kumaş kalitesi dışında hep aynıydı. Ülkedeki her kadınla erkeğin ulusal nişan olarak taktığı bir şey vardı: sağ kolda dirseğin üstüne, sol bacakta dizin altına geçirilen kalın altın halka. Yüksek rütbeliler boyunlarına bir de altın tork takardı; rehberimizin de taktığını fark ettim.

Yemek biter bitmez, bu süre boyunca ayakta durmuş, sorgulayan gözlerle bizi ve gururunun izin verdiği ölçüde korkuyla tüfeklerimizi süzmüş olan saygıdeğer rehberimiz Good’a doğru eğildi. Giysilerinin görkemi nedeniyle onu grubun lideri sanmıştı. Ardından kapıdan çıkıp büyük merdivenin dibine doğru yeniden yola koyuldu. Burada, merdivenin geniş korkuluklarının uçlarında şahlanmış halde duran ve her biri tek bir saf siyah mermer bloktan yontulmuş iki dev aslana hayranlıkla bakmak için durduk. Bu aslanlar görkemli bir ustalıkla işlenmişti. Merdivenin tasarımcısı büyük prens Rademas’ın onları yonttuğu söylenirdi. Daha sonra gördüğümüz çok sayıdaki güzel eserine bakılırsa, bu ülkede ya da başka bir yerde yaşamış en büyük heykeltıraşlardan biri olduğuna kuşku yoktu. Ardından, baştan sona kalıcı olsun diye yapılmış ve bir deprem yıkmadıkça binlerce yıl sonra doğacak kuşakların da hayranlıkla izleyeceğine kuşku duymadığım bu görkemli merdiveni, neredeyse huşu içinde tırmandık. Genel olarak şaşkınlığını göstermemeyi bir onur meselesi sayan, çünkü bunu yakışıksız bulan Umslopogaas bile afallamıştı. “Bu köprüyü insanlar mı yaptı, yoksa şeytanlar mı?” diye sordu. Bu, doğaüstü güçlere ilişkin belirsiz bir gönderme biçimiydi. Alphonse ise yapıdan etkilenmedi. Sağlam görkemi, uçarı küçük Fransızın hoşuna gitmemişti. “Çok görkemli, ama hüzünlü… Ah, ne hüzünlü!” dedi; ardından korkuluklar yaldızlansa daha güzel olacağını öne sürdü.

Yüz yirmi basamaklı ilk merdiven kolunu çıkıp onu ikinci kola bağlayan geniş sahanlığı geçtik. Orada, dünyanın sunabileceği en güzel kır manzaralarından birinin, mavi göl sularının kıyıladığı o eşsiz görünümün tadını çıkarmak için durduk. Sonra merdivenden yukarı çıkmayı sürdürdük ve sonunda tepeye vardık. Burada üç girişi olan geniş bir düzlük vardı; girişlerin hepsi küçüktü. Bunlardan ikisi uçurumun yüzüne oyulmuş, saray duvarlarının çevresinde dolanarak şehrin ana yollarına bağlanan ve halkın rıhtımlara inip çıkarken kullandığı oldukça dar geçitlere ya da yollara açılıyordu. Bu geçitler bronz kapılarla korunuyordu. Sonradan öğrendiğimize göre, bazı sürgüler çekilerek yolların bir bölümü aşağı indirilebiliyor, böylece düşmanın geçmesi büsbütün imkânsız hale getirilebiliyordu. Üçüncü giriş, saray duvarına açılmış bir kapıya çıkan on kavisli siyah mermer basamaktan oluşuyordu. Duvarın kendisi de bir sanat eseriydi: kırk ayak yüksekliğe ulaşan dev granit bloklardan yapılmıştı ve yüzeyi içbükey biçimlendirildiği için tırmanılması neredeyse imkânsızdı. Rehberimiz bizi bu kapıya götürdü. Dışında bronz bir kapıyla korunan ahşap kapı kocamandı ve kapalıydı; ama biz yaklaşınca ardına kadar açıldı. Karşımıza, süngüyü andıran ağır, üçgen ağızlı bir mızrakla kesici bir kılıç taşıyan, özenle hazırlanmış su aygırı derisinden göğüs ve sırt zırhlarıyla aynı sert malzemeden yapılmış küçük, yuvarlak bir kalkan kuşanmış bir nöbetçi çıktı. Kılıç hemen dikkatimizi çekti; talihsiz gezginden alıp Bay Mackenzie’nin elinde bulunan kılıçla neredeyse tıpatıp aynıydı. Kılıcın kalın ağzına kazınmış altın işlemeli deseni tanımamak mümkün değildi. Demek adam sonunda doğruyu söylemişti. Rehberimiz hemen bir parola söyledi. Nöbetçi de mızrağının demir sapını şangırtıyla taş döşemeye indirerek karşılık verdi ve dev duvarı geçip sarayın avlusuna girdik. Avlu yaklaşık kırk yard kareydi; güzel çalılarla ve bitkilerle dolu çiçek tarhlarına ayrılmıştı. Bunların çoğu benim için yeniydi. Bahçenin ortasından, çakıl yerine gölden getirilen ezilmiş deniz kabuklarıyla döşenmiş geniş bir yol geçiyordu. Bu yolu izleyerek, kalın perdelerin asılı olduğu, yuvarlak kemerli bir başka kapıya ulaştık; sarayın içinde kapı yoktu. Ardından kısa bir koridoru geçince sarayın büyük salonuna girdik ve yeniden buranın yalın ama insanı ezen görkemi karşısında hayranlıkla kaldık.

Sonradan öğrendiğimize göre salon yüz elli ayak uzunluğunda, seksen ayak genişliğindeydi; oyma ahşaptan yapılmış görkemli, kemerli bir tavanı vardı. Yapının tüm uzunluğu boyunca, duvarlardan yirmi ayak içeride, iki yanda ince siyah mermer sütunlar yükseliyordu. Yivleri zarifçe işlenmiş, başlıkları oyulmuş bu sütunlar dümdüz tavana uzanıyordu. Sütunların desteklediği bu büyük salonun bir ucunda, daha önce sözünü ettiğim, Kral Rademas’ın merdiveni yaptırışını anmak için kendi elleriyle yaptığı heykel topluluğu vardı; onu incelemeye vakit bulduğumuzda güzelliği neredeyse dilimizi tuttu. Figürleri beyaz, geri kalanı siyah mermerden olan bu topluluk, gerçek boyutların yaklaşık bir buçuk katı büyüklüğündeydi. Soylu yüzlü, yapılı genç bir adamı sedirde derin uykuda gösteriyordu. Bir kolu kayıtsızca sedirin yanından sarkmış, başı öteki koluna yaslanmıştı; kıvırcık saçları yüzünün bir kısmını örtüyordu. Üzerine dökümlü giysiler giyinmiş bir kadın eğilmiş, elini alnına koymuştu. Öyle duru ve göz alıcı bir güzelliği vardı ki bakanın nefesi kesiliyordu. Kusursuz yüzüne vuran o dingin ihtişamı anlatmaya gelince… bunu asla başarabileceğimi sanmıyorum. Yüzünde bir meleğin gülümsemesinin gölgesi gibi duruyordu; kudret, sevgi ve tanrısallık onda bir araya gelmişti. Gözlerini uyuyan genç adama dikmişti. Bu güzel eserin belki de en şaşırtıcı yanı, sanatçının, büyü zihninde işlemeye başlarken uyuyan adamın yorgun ve bitkin yüzünde yeni ve ruhani bir düşüncenin birden belirişini böylesine başarılı biçimde canlandırmış olmasıydı. Gecenin karanlığına şafak nasıl söküyorsa, adamın ruhundaki karanlığın içine de bir ilhamın doğuşunu görebiliyordunuz. Bu görkemli heykel topluluğunu ancak bir dâhi tasarlayabilirdi. Siyah mermer sütunların her birinin arasında, buna benzer figür toplulukları bulunuyordu. Bazıları alegorikti; bazılarıysa ölmüş hükümdarları ya da büyük adamları ve eşlerini betimliyordu. Aralarında, anlattığım esere denk gördüğümüz yoktu; oysa birkaçını heykeltıraş ve mühendis Kral Rademas yapmıştı.

Salonun tam ortasında, bebekler için yapılmış koltuk büyüklüğünde, görünüşü de ona benzeyen yekpare bir siyah mermer kütlesi duruyordu. Sonradan öğrendiğimize göre bu, bu olağanüstü halkın kutsal taşıydı. Hükümdarları taç giyme töreninin ardından ellerini üzerine koyar, güneş adına imparatorluğun çıkarlarını koruyacaklarına, geleneklerini, göreneklerini ve yasalarını sürdüreceklerine yemin ederlerdi. Belli ki bu taş son derece eskiydi; gerçi bütün taşlar öyledir. Yan yüzeyleri, Sir Henry’nin çok uzak bir geçmişte buzulların demir çeneleri arasında öğütülmüş bir parçadan geldiğini kanıtladığını söylediği uzun izlerle çizilmişti. Bu mermer blokla ilgili halk arasında anlatılan tuhaf bir kehanete göre taş güneşten düşmüştü; parçalandığı gün, yabancı soydan bir hükümdar ülkeye egemen olacaktı. Ne var ki taş son derece sağlam görünüyordu; bu yüzden yerli prensler, daha uzun yıllar kendi tahtlarını koruyabilecek gibi duruyordu.

Salonun ucunda, zengin halılarla kaplı bir taht yükseltisi vardı; üzerine yan yana iki taht yerleştirilmişti. Büyük koltuk biçimindeki bu tahtlar som altındandı. Oturakları zengin minderlerle döşenmiş, sırtlarıysa çıplak bırakılmıştı. Her birinin sırtına, ateşten ışınlarını her yöne saçan güneş amblemi oyulmuştu. Ayak tabureleri, çömelmiş altın aslan biçimindeydi; gözlerine sarı topazlar yerleştirilmişti. Üzerlerinde başka değerli taş yoktu.

Salon, yüksekçe yerleştirilmiş çok sayıda dar pencereden aydınlanıyordu. Eski şatolardaki mazgallar gibi yapılmışlardı; camları yoktu, belli ki burada cam bilinmiyordu.

İşte kendimizi içinde bulduğumuz bu görkemli salonun kısa bir tarifi; elbette sonradan edindiğimiz bilgilerden derledim. O sırada etrafı incelemeye pek vaktimiz olmadı. İçeri girdiğimizde, boş duran iki tahtın önünde çok sayıda adamın toplandığını gördük. Aralarından en ileri gelenler, tahtların önüne değil, sağında ve solunda sıralanmış oyma ahşap sandalyelerde oturuyordu. Çeşitli işlemeleri ve farklı renkte kenar süsleri olan beyaz tunikler giymiş, her zamanki delikli, altın kakmalı kılıçlarını kuşanmışlardı. Görünüşlerindeki ağırbaşlılığa bakılırsa hepsi son derece önemli kişilerdi. Bu büyük adamların her birinin arkasında, küçük birer maiyet ve hizmetli grubu bekliyordu.

Tahtın solunda, küçük bir grup halinde, diğerlerinden ayrı oturan altı adam vardı. Her zamanki eteklikleri yerine bembeyaz ketenden uzun kaftanlar giymişlerdi. Sandalyelerin sırtında görülen güneş simgesi, göğüslerine altın iplikle işlenmişti. Bu giysiler, bellerinden sade, altın bir koşum zincirini andıran kemerle tutturulmuştu. Zincirden aynı metalden yapılmış uzun, elips biçimli levhalar sarkıyordu; parlak pullar gibi biçimlendirilmiş bu levhalar, adamlar hareket ettikçe şıngırdıyor ve ışığı yansıtıyordu. Hepsi olgun yaşta, sert ve etkileyici yüz hatlarına sahip adamlardı; uzun sakalları görünümlerini daha da heybetli kılıyordu.

Aralarından birinin kişiliği ise hemen dikkatimizi çekti. Sanki diğerlerinin arasında öne çıkıyor, göz ardı edilmeyi reddediyordu. Çok yaşlıydı; en az sekseninde olmalıydı. Uzun boyluydu; beline kadar sarkan kar gibi ak bir sakalı vardı. Kartal burunlu yüz hatları derin çizgilerle belirgindi; gözleri gri ve soğuk bakışlıydı. Diğerlerinin başı açıktı, ama bu adam altın işlemelerle tümüyle kaplı yuvarlak bir takke takıyordu. Buradan çok önemli biri olduğunu çıkardık; nitekim sonradan ülkenin Başrahibi Agon olduğunu öğrendik. Yaklaşınca rahipler de dahil bütün bu adamlar ayağa kalkıp büyük bir nezaketle bize eğildi, aynı anda iki parmaklarını dudaklarına götürerek selam verdiler. Ardından sütunların arasından sessiz adımlı hizmetliler çıktı ve tahtların önüne sıra halinde oturaklar taşıdı. Üçümüz oturduk; Alphonse ile Umslopogaas arkamızda ayakta kaldı. Daha yeni yerleşmiştik ki sağdaki bir geçitten trompetler çaldı; sol taraftan da aynı ses yükseldi. Sonra sağdaki tahtın hemen önünde, elinde uzun, beyaz fildişi bir asa taşıyan bir adam belirdi. Yüksek sesle bir şeyler duyurdu; sözlerini üç kez tekrarladığı Nyleptha adıyla bitirdi. Benzer giysiler içindeki bir başka adam da öteki tahtın önünde benzer bir duyuru yaptı; o da üç kez tekrarladığı Sorais adıyla sona erdi. Ardından iki yandaki girişlerden silahlı askerlerin ayak sesleri duyuldu. Seçkin, görkemli donanımlı yirmi kadar muhafız içeri girdi, tahtların iki yanına dizildi ve ağır, demir saplı mızraklarını aynı anda şangırtıyla siyah mermer döşemeye indirdi. Trompetler bir kez daha, iki yandan birden çaldı. Her biri altı genç kızın eşlik ettiği Zu-Vendi’nin iki kraliçesi, iki yandaki girişlerden salona süzüldü. Onları karşılamak için salondaki herkes ayağa kalktı.

Hayatım boyunca güzel kadınlar gördüm; güzel bir yüz karşısında artık kendimden geçecek yaşta değilim. Ama o sırada karşımızda beliren kız kardeş kraliçelerin güzelliğini anlatmaya kalkınca dilim tutuluyor. İkisi de gençti, belki yirmi beş yaşındaydılar; ikisi de uzun boylu ve kusursuz yapılıydı. Benzerlikleri bundan ibaretti. Nyleptha göz kamaştırıcı bir beyaz tenliydi. Halkının geleneğine göre sağ kolu ve göğsü açıktı; beyaz, altın işlemeli kafının, yani togasının yanında kar gibi parlıyordu. Tatlı yüzüne gelince, onu görüp de unutabilecek pek az erkek çıkar, diyebilirim. Saçları gerçek bir altın tacı andırıyordu; biçimli başının üstünde kısa bukleler halinde toplanmış, fildişi alnını yarı yarıya örtmüştü. Alnının altından, derin ve görkemli gri gözleri şefkatli bir heybetle ışıldıyordu. Yüzünün diğer çizgilerini anlatmaya kalkışamam; yalnız ağzı son derece tatlıydı, Kupidon’un yayı gibi kavisliydi. Bütün yüzüne tarifi imkânsız bir şefkat yayılmıştı; pembe bir bulutun üzerine düşmüş gümüş bir dokunuş gibi, narin bir mizahın gölgesi bu ifadeyi aydınlatıyordu.

Hiç mücevher takmıyordu; ama boynunda, kolunda ve dizinde, bu kez yılan biçiminde yapılmış, her zamanki altın torkları vardı. Elbisesi son derece ince, bembeyaz ketendendi; tanıdık güneş simgeleriyle bol bol altın işlemesi yapılmıştı.

İkiz kardeşi Sorais’in güzelliği bambaşka ve daha koyu tonlardaydı. Saçları Nyleptha’nınki gibi dalgalı ama kömür karasıydı; omuzlarına kütleler halinde dökülüyordu. Zeytin tenliydi; gözleri iri, koyu ve parlaktı. Dudakları dolgun, bana kalırsa biraz da zalim görünüyordu. Sessiz, hatta soğuk yüzü, nedense insana dinlenme halindeki bir tutkuyu düşündürüyor; dinginliğini bozacak bir şey olsa nasıl bir görünüme bürüneceğini ister istemez merak ettiriyordu. Bana derin denizi hatırlatıyordu: En mavi günlerde bile gücünün belirgin damgasını yitirmeyen, mırıltılı uykusunda dahi fırtınanın ruhunu taşıyan denizi. Hatları ve kıvrımları bakımından, tıpkı kız kardeşi gibi neredeyse kusursuz bir vücudu vardı; yalnız biraz daha dolgun yapılıydı. Elbisesi ise bütünüyle aynıydı.

Bu güzel çift, sarayın derin ve dikkatli sessizliği içinde kendi tahtlarına doğru süzülürken, kendi kendime onların gerçekten de krallık anlayışıma uyduklarını itiraf etmeliydim. Her bakımdan hükümdardılar: biçimleriyle, zarafetleriyle, kraliçelere özgü ağırbaşlılıklarıyla ve çevrelerindeki tören alayının barbarca ihtişamıyla. Ama bana kalırsa, güçlerini duyurup dikbaşlı insanların sadakatini kazanmak için muhafızlara ya da altına ihtiyaçları yoktu. O parlak gözlerden bir bakış, o tatlı dudaklardan bir gülümseme yeterdi; gençlerin damarlarında kan aktığı sürece böyle kadınların emirleri uğruna ölüme gidecek tebaaları hiç eksik olmazdı.

Ama her şeyden önce kadındılar, sonra kraliçe; bu yüzden meraksız olmaları beklenemezdi. Yerlerine geçerken ikisinin de göz ucuyla bize baktığını gördüm. Gözleri üzerimden kayıp geçti; önemsiz, kır saçlı bir ihtiyarın kişiliğinde ilgilerini çekecek bir şey bulmamışlardı. Sonra yaşlı Umslopogaas’ın sert görünüşüne açıkça şaşırarak baktılar; o da selam verircesine baltasını kaldırdı. Ardından Good’un gösterişli giysileri dikkatlerini çekti; bakışları bir an, çiçeğin üzerine konan vızıldayan bir güve gibi onun üzerinde durdu. Sonra Sir Henry Curtis’in durduğu yere kaydı: Pencereden süzülen güneş ışığı sarı saçlarıyla sivri sakalını aydınlatıyor, heybetli gövdesinin çizgilerini kasvetli sayılabilecek salonun alacakaranlığına karşı belirginleştiriyordu. Başını kaldırdı; Nyleptha’nın duru bakışlarıyla göz göze geldiler. Böylece gördüğüm en güzel kadınla en yakışıklı erkek ilk kez birbirlerine baktılar. Nedenini bilmiyorum ama Nyleptha’nın tenine hızla yayılan kızıllığı gördüm; sabah göğüne yayılan pembe ışıklar gibi. Güzel göğsüyle biçimli kolu, kuğu boynu kızardı; yuvarlak yanakları gül yaprakları gibi al al oldu. Sonra kızıl dalga geldiği yere çekildi; geriye solgun ve titreyen Nyleptha kaldı.

Sir Henry’ye baktım. Onun da yüzü gözlerine kadar kızarmıştı.

“Vay canına!” diye geçirdim içimden. “Hanımlar sahneye çıktı; şimdi olay örgüsünün gelişmesini bekleyebiliriz.” İç çekip başımı salladım; bir kadının güzelliğinin, yıkıma yol açan ve ortalığı viran eden bir yıldırım gibi olduğunu biliyordum. Düşüncelerimi toparladığımda iki kraliçe de tahtlarına oturmuştu; bütün bunlar yaklaşık altı saniyede olup bitmişti. Görünmeyen trompetler yeniden çaldı, ardından saray halkı oturdu. Kraliçe Sorais de bize oturmamızı işaret etti.

Sonra kalabalığın arasına çekilmiş olan rehberimiz öne çıktı; bu, bizi kıyıya çeken yaşlı adamdı. Elinden, önce gördüğümüz, sonra da su aygırından kurtardığımız kızı tutuyordu. Eğilerek selam verdikten sonra kraliçelere seslendi; belli ki bizi nerede ve nasıl bulduğunu anlatıyordu. O anlatırken yüzlerine yansıyan şaşkınlığı izlemek çok eğlenceliydi; bu şaşkınlığa az da olsa korku karışmıştı. Gölün kıyısına nasıl ulaştığımızı, üzerinde yüzerken nasıl bulunduğumuzu anlayamadıkları açıktı; varlığımızı doğaüstü nedenlere bağlamaya yatkındılar. Rehberin kıza sık sık danışmasından çıkardığıma göre anlatı, su aygırlarını vurduğumuz noktaya geldi. O su aygırlarıyla ilgili bir tuhaflık olduğunu hemen anladık: Beyaz cüppeli rahiplerden oluşan küçük grup ve hatta saray mensupları, anlatıyı sık sık öfkeyle kesiyor; rehberimiz tüfeklerimizi hayvanları öldüren şey olarak gösterdiğindeyse iki kraliçe hayretle dinliyordu. Durumu açıklığa kavuşturmak için şunu hemen belirteyim: Zu-Vendi halkı güneşe tapardı; su aygırıysa nedendir bilinmez, onlar için kutsaldı. Bu, hayvanları hiç öldürmedikleri anlamına gelmiyordu. Yılın belli bir mevsiminde, özellikle ülkenin yukarı kesimlerindeki büyük göllerde koruma altında tutulan binlercesini keser, derilerini asker zırhı yapımında kullanırlardı. Ama bu, hayvanları güneşe adanmış saymalarına engel değildi.[12]
Talihsizlik bu ya, vurduğumuz su aygırları limanın ağzında tutulan, evcilleştirilmiş bir aileye aitti. Onlarla ilgilenmek rahiplere düşüyordu; rahipler hayvanları her gün besliyordu. Onları vurduğumuzda fazla uysal olduklarından kuşkulanmıştım; sonradan anladığımıza göre bunun nedeni buydu. Böylece gösteriş yapmaya çalışırken çok ağır bir kutsala saygısızlık etmiş olduk.

[12]
Bay Quatermain, hayvanlara tapan halkların taptıkları hayvanları her yıl kurban etmesinin yaygın olduğunu bilmiyor gibi görünüyor. Bkz. Herodotos, II. 45.—Editör.

Rehberimiz anlatısını bitirince, uzun sakallı ve yuvarlak takkeli yaşlı adam ayağa kalktı. Daha önce görünüşünü anlatmıştım; söylediğim gibi ülkenin Başrahibiydi ve Agon adıyla tanınıyordu. Tutkulu bir nutka başladı. Soğuk gri gözünü bize dikerken yüzü hoşuma gitmedi. Tanrısının incinmiş yüceliği adına hepimizin diri diri yakılarak kurban edilmesini istediğini bilseydim, yüzünü daha da az beğenirdim.

Sözünü bitirince Kraliçe Sorais, yumuşak ve ezgili bir sesle ona hitap etti. Agon’un karşı çıkış belirten hareketlerinden, meseleye öteki yönden bakmasını sağlamaya çalıştığı anlaşılıyordu. Sonra Nyleptha akıcı bir dille konuştu. Biz zavallıların hayatı için yalvardığını bilmiyorduk. Sonunda dönüp, orta yaşlı, asker yapılı, uzun düz kılıç taşıyan, kara sakallı bir adama seslendi. Sonradan adının Nasta olduğunu ve ülkedeki en büyük soylu olduğunu öğrendiğimiz bu adamdan anlaşılan destek istiyordu. Sir Henry’nin gözüne yakalanınca Nyleptha’nın al al kızardığını görmüştüm; bu adamın da olayı fark ettiğini, üstelik bundan son derece rahatsız olduğunu anlamıştım: dudağını ısırmış, elini kılıcının kabzasında sıkmıştı. Sonradan, Nyleptha’yla evlenmek isteyen biri olduğunu öğrendik; bu da tepkisini açıklıyordu. Böyle olunca Nyleptha destek için başvurabileceği en kötü kişiyi seçmişti. Nasta ağır ağır, kalın bir sesle konuştu ve görünüşe göre Başrahip Agon’un söylediklerinin tümünü doğruladı. O konuşurken Sorais dirseğini dizine koyup çenesini eline dayadı; adamı çözdüğünü ve ona karşı koymaya kararlı olduğunu gösterircesine dudaklarında bastırılmış bir gülümsemeyle baktı. Nyleptha ise çok öfkelendi; yanağı kızardı, gözleri çaktı ve gerçekten de güzelleşti. Sonunda Agon’a döndü ve bir tür koşullu onay verir gibi konuştu; Agon sözleri üzerine eğilerek selam verdi. Nyleptha, söylediklerini vurgulamak istercesine ellerini oynatırken Sorais çenesini elinde tutup gülümsemeyi sürdürdü. Sonra Nyleptha birden işaret verdi, trompetler yeniden çaldı ve herkes salondan çıkmak üzere ayağa kalktı. Yalnız biz ve kalmaları için işaret ettiği muhafızlar yerimizde kaldık.

Herkes gidince öne eğildi ve tatlı tatlı gülümseyerek, kimi işaretlerle kimi ünlemlerle, nereden geldiğimizi çok merak ettiğini anlattı. Bunu nasıl açıklayacağımızı bilemiyorduk; sonunda aklıma bir fikir geldi. Cebimde büyük cep defterimle bir kalem vardı. Defteri çıkarıp küçük bir göl çizdim; ardından elimden geldiğince yer altındaki nehri ve öteki uçtaki gölü resmettim. Bitirince tahtın basamaklarına ilerleyip çizimi ona verdim. Hemen anladı, sevinçle ellerini çırptı. Sonra tahtından inip resmi kız kardeşi Sorais’e götürdü; onun da anladığı belliydi. Ardından kalemi elimden aldı, merakla inceledi ve birbirinden hoş küçük çizimler yapmaya koyuldu. İlkinde kendisini iki elini de hoş geldiniz der gibi uzatırken, Sir Henry’ye şaşırtıcı ölçüde benzeyen bir adamı da bu elleri tutarken çizmişti. Sonra suda can çekişerek yuvarlanan sevimli bir su aygırı resmi yaptı; kıyıdaysa Başrahip Agon olduğunu kolayca anladığımız biri, dehşet içinde ellerini havaya kaldırıyordu. Ardından korkunç, alev alev yanan bir fırının ve aynı kişinin, Agon’un, bizi çatallı bir sopayla içine dürttüğü son derece ürkütücü bir resim geldi. Bu resim beni dehşete düşürdü; ama başını tatlı tatlı sallayıp dördüncü çizime başlayınca biraz rahatladım: yine Sir Henry’ye şaşırtıcı ölçüde benzeyen bir adam ve onu korumak istercesine birer kollarını boynuna dolamış, öteki ellerinde kılıç tutan iki kadın. Kadınlardan Sorais’i ve Nyleptha’yı tanıdım. Bütün bu çizimleri dikkatle inceleyerek hepimizi, özellikle de Curtis’i süzen Sorais, başını sallayıp onayladı.

Sonunda Nyleptha, doğan güneşi çizerek gitmesi gerektiğini ve ertesi sabah buluşacağımızı anlattı. Sir Henry öyle hayal kırıklığına uğramış görünüyordu ki Nyleptha bunu fark etti; sanırım onu avutmak için elini öpsün diye uzattı. Sir Henry de dindar bir coşkuyla öptü. Bu sırada bütün görüşme boyunca dürbününü Sorais’ten ayırmayan Good, onun elini öpme ödülünü aldı; Sorais bunu yaparken gözlerini Sir Henry’ye dikmişti. Bu olanlara karışmadığımı söyleyebilirim: ikisi de öpmem için elini uzatmadı.

Sonra Nyleptha döndü ve görünüşünden ve adamın sık sık eğilerek selam vermesinden anladığım kadarıyla muhafız birliğinin komutanı olan adama seslendi; ona çok kesin ve dikkatle düşünülmüş emirler verdi. Ardından biraz cilveli bir baş selamı ve gülümsemeyle salondan çıktı; Sorais ve muhafızların çoğu da peşinden gitti.

Kraliçeler gidince Nyleptha’nın seslendiği subay öne çıktı. Bize derin saygı göstererek çeşitli geçitlerden geçirdi ve büyük, merkezi bir odaya açılan gösterişli dairelere götürdü. Alacakaranlık çökmüştü; oda pirinçten sallanan lambalarla aydınlatılıyor, zengin halılarla döşeniyor ve sedirlerle donatılıyordu. Ortadaki masaya bol bol yiyecek, meyve ve, dahası, çiçek konmuştu. Eski görünümlü, mühürlü toprak testilerde nefis şarap vardı; içmek içinse zarifçe işlenmiş altın ve fildişi kadehler sunulmuştu. Bize hizmet etmek üzere kadınlı erkekli hizmetkârlar da oradaydı. Biz yemek yerken, dairenin dışındaki bir girintiden

“Gümüş lavta sesleniyordu

Trompetin haşmetli sesleri arasında;”

ve genel olarak kendimizi, alevlere atılmamızı isteyen o iğrenç Başrahibin hayali dışında hiçbir şeyin huzurunu bozmadığı, yeryüzünde bir cennette bulduk. Ama işlerden öylesine bitkindik ki bu görkemli yemek boyunca gözlerimizi açık tutmakta zorlandık. Yemek biter bitmez uyumak istediğimizi belli ettik. Baskına uğrama ihtimaline karşı ek bir önlem olarak Umslopogaas’ı baltasıyla birlikte ana odada bıraktık; o, kaldığımız dairelere açılan perdeli kapıların yakınında uyuyacaktı. Good’la ben bir dairede, Sir Henry’yle Alphonse ötekinde kalıyordu. Üzerimizden zırh gömlekleri dışında giysilerimizi çıkardık; onları üzerimizde tutmanın daha güvenli olacağını düşünüyorduk. Sonra alçak, lüks sedirlere uzanıp ipek işlemeli örtüleri üzerimize çektik.

İki dakika içinde tam uykuya dalıyordum ki Good’un sesiyle irkildim.

“Quatermain,” dedi, “hiç böyle gözler gördün mü?”

“Gözler!” diye terslendim. “Ne gözü?”

“Kraliçenin gözleri işte! Sorais’in, yani—en azından adının böyle olduğunu sanıyorum.”

“Bilmem,” diye esnedim. “Pek dikkat etmedim; herhâlde güzel gözlerdir.” Sonra yine uykuya daldım.

Beş dakika kadar geçti; bir kez daha uyandırıldım.

“Quatermain,” dedi aynı ses.

“Ne var?” diye sabırsızca karşılık verdim. “Şimdi ne oldu?”

“Ayak bileğini fark ettin mi? Şu biçimine—”

Artık dayanamadım. Yatağımın yanında, giydiğim yumuşak deri ayakkabılar duruyordu. Kendimi tutamayıp onları aldım ve doğruca Good’un kafasına fırlattım; hedefi buldu.

Sonra haklıların uykusuna daldım; hem de öyle ağır uyudum ki. Good uyudu mu, yoksa Sorais’in güzelliklerini zihninde gözden geçirmeyi sürdürdü mü, bilmiyorum; üstelik umurumda da değil.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…