Allan Quatermain kitap kapağı

6. bölüm / 27

Bölüm V. — Umslopogaas Söz Veriyor

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 27Şu an: Bölüm V. — Umslopogaas Söz Veriyor

BÖLÜM V.

UMSLOPOGAAS SÖZ VERİYOR
Ertesi sabah kahvaltıda Flossie’yi göremeyince nerede olduğunu sordum.

“Şey,” dedi annesi, “bu sabah kalktığımda kapımın önüne bırakılmış bir not buldum; notta… Ama al, kendin oku,” diyerek şu satırların yazılı olduğu kâğıt parçasını bana uzattı:

“CANIM M—,—Daha gün yeni ağardı; Bay Q—’ın istediği zambak çiçeğini bulmak için tepelere gidiyorum. Beni görmeden dönmemi bekleme. Beyaz eşeği aldım; dadım ve iki oğlan da benimle geliyor. Yanıma yiyecek de aldım; bütün gün dışarıda kalabilirim, çünkü zambağı bulmak için yirmi mil gitmem gerekse bile onu bulmaya kararlıyım.—FLOSSIE.”

“Umarım başına bir şey gelmez,” dedim biraz kaygıyla. “Çiçeğin peşinden zahmet etmesini hiç istememiştim.”

“Ah, Flossie kendi başının çaresine bakar,” dedi annesi. “Issızlığın gerçek bir çocuğu gibi sık sık böyle çıkıp gider.” Tam o sırada içeri giren Bay Mackenzie notu ilk kez gördü; pek endişeli görünüyordu ama bir şey söylemedi.

Kahvaltı bitince onu bir kenara çektim ve kızın peşinden adam gönderip onu geri getirtmenin mümkün olup olmadığını sordum; çünkü hâlâ ortalıkta dolaşan Masailer bulunabilir, kız da onların elinden zarar görebilirdi.

“Korkarım işe yaramaz,” diye karşılık verdi. “Şimdiye kadar on beş mil uzaklaşmış olabilir; hangi yolu tuttuğunu söylemek imkânsız. Şu tepeler var,” dedi ve Tana Nehri’nin akışına neredeyse paralel uzanan, fakat evden yaklaşık beş mil ötede sık çalılıklarla kaplı bir ovaya doğru yavaşça alçalan uzun yükseltileri gösterdi.

Ben de evin üzerindeki büyük ağaca çıkıp dürbünle çevreyi tarayabileceğimizi söyledim. Bay Mackenzie, adamlarına Flossie’nin izini sürmeye çalışmalarını söyledikten sonra bunu yaptık.

Görkemli ağaca tırmanmak, iki ucu sağlamca bağlanmış bir ip merdiven olsa bile, hele karada yaşayan biri için oldukça ürkütücü bir işti; ama Good, bir sokak lambacısı gibi tırmanıp çıktı.

Gövdenin ilk eğreltiotu biçimli dallarını verdiği yüksekliğe varınca, bir daldan ötekine çakılmış tahtalardan yapılma, bir düzine kişiyi alabilecek büyüklükteki platforma hiç güçlük çekmeden geçtik. Manzara ise tek kelimeyle muhteşemdi. Çalılıklar, dürbünün gösterdiği uzaklıklara dek her yönde kilometreler boyunca dalga dalga uzanıyor; yalnızca yer yer ekili alanların daha parlak yeşili ya da göllerin ışıldayan yüzeyiyle kesintiye uğruyordu. Kuzeybatıda Kenya Dağı heybetli başını yükseltiyordu. Tana Nehri’nin, onun eteklerinden başlayıp çok uzaklarda, bizim ötemizden okyanusa doğru gümüş bir yılan gibi kıvrıldığını izleyebiliyorduk. Burası görkemli bir ülkeydi; yalnızca uygar insanın eli değse, son derece verimli bir yer olacaktı.

Ne kadar dikkatle baksak da Flossie’den ve eşeğinden bir iz göremedik; sonunda hayal kırıklığıyla aşağı inmek zorunda kaldık. Verandaya vardığımda Umslopogaas’ı orada oturmuş, yanında hep taşıdığı küçük bileği taşıyla baltasını yavaşça ve hafifçe bilelerken buldum.

“Ne yapıyorsun, Umslopogaas?” diye sordum.

“Kan kokusu alıyorum,” diye karşılık verdi; ondan başka bir şey öğrenemedim.

Öğle yemeğinden sonra yeniden ağaca çıkıp dürbünle çevreyi taradık, ama sonuç alamadık. Aşağı indiğimizde Umslopogaas, çoktan ustura gibi keskinleşmiş olmasına rağmen İnkosi-kaas’ı bilemeye devam ediyordu. Önünde durmuş, korkuyla hayranlığın karıştığı bir ifadeyle ona bakan Alphonse’tu. Umslopogaas gerçekten de ürkütücü görünüyordu: Zulu usulü topuklarının üzerine çömelmiş, son derece vahşi ama bir o kadar da zeki yüzünde yırtıcı bir ifade, öldürücü görünen baltasını durmadan biliyordu.

“Ah, ne canavar, ne korkunç adam!” dedi küçük Fransız aşçı, şaşkınlıkla ellerini kaldırarak. “Şu başındaki deliğe bakın; derisi bebek gibi inip kalkıyor! Kim böyle bir bebeği emzirir?” Bu düşünceye gülmeye başladı.

Umslopogaas bileme işinden başını bir an kaldırdı; kara gözlerinde şeytani bir parıltı belirdi.

“Küçük ‘bufalo düvesi’ ne diyor?” [Umslopogaas, bıyıkları ve kadınsı özellikleri yüzünden ona bu adı takmıştı.] “Dikkatli olsun, yoksa boynuzlarını keserim. Sakın ha, küçük maymun adam, sakın!”

Ne yazık ki ondan korkusu geçmekte olan Alphonse, “ce drôle d’un monsieur noir” diye gülmeyi sürdürdü. Ona susmasını söyleyecektim ki dev gibi Zulu birden verandadan, Alphonse’un durduğu açık alana sıçradı. Yüzüne kindar bir coşku yayılmıştı; baltasını Fransız’ın başının üzerinde döndürmeye başladı.

“Kıpırdama!” diye bağırdım. “Canını önemsiyorsan sakın hareket etme; sana zarar vermeyecek.” Ama Alphonse, neyse ki dehşetten neredeyse taş kesildiği için beni duymamış olmalı.

Ardından şimdiye dek gördüğüm en olağanüstü kılıç, daha doğrusu balta kullanma gösterisi geldi. Önce balta, öfkeli bir uğultuyla Alphonse’un başının üzerinde dönüp durdu; öylesine hızlıydı ki kesintisiz bir çelik şeridi gibi görünüyordu. Her dönüşünde zavallının kafatasına biraz daha yaklaşıyor, sonunda uçarken kafasını sıyırıyordu. Sonra hareket birden değişti; balta, bedeninin ve uzuvlarının üzerinde aşağı yukarı akıyor gibiydi. Aralarındaki mesafe hiçbir zaman bir inçin sekizde birini aşmıyor, ama balta onlara asla dokunmuyordu. Ölümün ansızın gelip çatma tehlikesi yüzünden kıpırdamaması gerektiğini anlamış görünen küçücük adamın öylece donup kalışını; kara renkli celladının üzerine dikilip onu baltanın hızlı parıltılarıyla çepeçevre sarmalayışını görmek olağanüstüydü. Bu gösteri bir dakika, belki daha uzun sürdü. Derken hareket eden parlaklığın Alphonse’un yüzünün kenarından aşağı kaydığını, sonra dışarı doğru savrulup durduğunu gördüm. O anda siyah bir tutam yere düştü: Küçük Fransız’ın kıvrık bıyıklarından birinin ucuydu.

Umslopogaas, İnkosi-kaas’ın sapına yaslandı ve uzun, alçak bir kahkaha attı. Korkuya yenik düşen Alphonse yere çömelirken, biz de insanüstü denecek beceri ve silah ustalığı gösterisi karşısında şaşkınlıkla duruyorduk. “İnkosi-kaas yeterince keskin,” diye bağırdı Umslopogaas. “Şu ‘bufalo düvesi’nin boynuzunu sıyıran darbe, bir adamı başından çenesine dek ikiye ayırırdı. Bunu benden başkası vuramazdı; vursa bile omzunu da alırdı. Bak, küçük düve! Sence benimle alay etmek akıllıca mı? Bir süre ölümün kıl payı uzağında durdun. Bir daha gülme; o kıl payı da kalmayabilir. Söyleyeceğimi söyledim.”

“Bu delice oyunlarla ne demek istiyorsun?” diye öfkeyle sordum Umslopogaas’a. “Herhâlde aklını kaçırdın. Adamı yirmi kez öldürecek gibi oldun.”

“Yine de, Macumazahn, öldürmedim. İnkosi-kaas üç kez havada dönerken içime onun işini bitirip baltayı kafatasında parçalatma isteği düştü; ama yapmadım. Hayır, yalnızca şakaydı. Yine de o ‘düve’ye benim gibilerle alay etmenin doğru olmadığını söyle. Şimdi kalkan yapmaya gidiyorum, çünkü kan kokusu alıyorum, Macumazahn; gerçekten kan kokusu alıyorum. Savaştan önce akbabanın gökyüzünde birden büyüdüğünü görmedin mi? Kan kokusunu alırlar, Macumazahn; benim koku alma duyumsa onlarınkinden keskindir. Aşağıda kurumuş bir öküz derisi var; kalkan yapmaya gidiyorum.”

“Ne huzursuz bir adam bu hizmetkârınız,” dedi bu olağanüstü sahneyi görmüş olan Bay Mackenzie. “Alphonse’u ödünden koparmış; bakın!” dedi ve korkudan beti benzi atmış, titreyerek eve doğru ilerleyen Fransız’ı gösterdi. “Bundan sonra ‘le monsieur noir’ ile alay edeceğini sanmıyorum.”

“Evet,” diye karşılık verdim, “onun gibilerle şakalaşmak tehlikelidir. Öfkelenince şeytan kesilir; yine de kendi sert tarzıyla iyi yüreklidir. Yıllar önce hasta bir çocuğa bir hafta baktığını görmüştüm. Tuhaf bir adamdır ama çelik gibi sağlamdır; tehlike anında yaslanabileceğin güçlü bir destektir.”

“Kan kokusu aldığını söylüyor,” dedi Bay Mackenzie. “Umarım haklı değildir. Küçük kızım için giderek daha çok korkuyorum. Şimdiye dek eve dönmüş olurdu; demek ki çok uzaklara gitmiş. Saat üç buçuk.”

Yanına yiyecek aldığını, olağan koşullarda hava kararana dek dönmemesinin muhtemel olduğunu söyledim; ama ben de çok kaygılıydım ve korkarım bu kaygı yüzümden okunuyordu.

Çok geçmeden Bay Mackenzie’nin Flossie’yi aramaya gönderdiği adamlar döndü. Eşeğin izini birkaç mil takip ettiklerini, sonra taşlık bir yerde izi kaybettiklerini ve bir daha bulamadıklarını söylediler. Yine de ülkenin dört bir yanını aramış, ama sonuç alamamışlardı.

Öğleden sonra ağır ağır, kasvet içinde geçti. Akşama doğru Flossie’den hâlâ haber yoktu; kaygımız iyice arttı. Zavallı annesi korkudan tümüyle bitkin düşmüştü; bunda şaşılacak bir şey yoktu, ama babası soğukkanlılığını olağanüstü iyi korudu. Yapılabilecek her şey yapıldı: Her yöne adamlar gönderildi, silahlar ateşlendi ve büyük ağaçtan sürekli çevre gözetlendi; ama hiçbiri işe yaramadı.

Sonra hava karardı; sarı saçlı küçük Flossie’den hâlâ iz yoktu.

Saat sekizde akşam yemeği yedik. Kederli bir yemekti; Bayan Mackenzie sofraya gelmedi. Biz üçümüz de pek konuşmuyorduk. Çocuğun başına ne geldiğine dair doğal kaygımıza ek olarak, bu sıkıntıyı iyi yürekli ev sahibimizin başına bizim açtığımız düşüncesi de üzerimize çökmüştü. Yemek bitmek üzereyken sofradan kalkmak için bir bahane uydurdum. Dışarı çıkıp durumu düşünmek istiyordum. Verandaya geçtim, pipomu yaktım ve yapının sağ ucundan yaklaşık on iki ayak uzaktaki bir oturağa oturdum. Okurun hatırlayacağı üzere bu nokta, evi ve çiçek bahçesini çevreleyen koruyucu duvarın dar kapılarından birinin tam karşısındaydı. Beş altı dakika kadar orada oturmuştum ki kapının oynadığını duyar gibi oldum. O tarafa baktım, kulak kesildim; ama bir şey seçemeyince yanılmış olduğuma karar verdim. Ay henüz doğmadığından gece karanlığa yakındı.

Bir dakika daha geçti. Derken yuvarlak bir şey taş verandaya yumuşak ama ağır bir gümleme sesiyle düştü; sıçrayıp yuvarlanarak yanımdan geçti. Önce kalkmadım, oturup ne olabileceğini düşündüm. Sonunda bir hayvan olduğuna karar verdim. Tam o sırada aklıma başka bir olasılık geldi ve hemen ayağa fırladım. Şey birkaç adım ötemde hareketsiz yatıyordu. Elimi ona doğru uzattım; kımıldamadı. Belli ki hayvan değildi. Dokundum: Yumuşak, sıcak ve ağırdı. Aceleyle kaldırıp yıldızların solgun ışığına tuttum.

Yeni kesilmiş bir insan başıydı!

İşinin ehli, kolay kolay sarsılmayan yaşlı bir adamım; ama itiraf edeyim, o korkunç manzara midemi bulandırdı. Bu şey oraya nasıl gelmişti? Kimin başıydı? Onu bırakıp küçük kapıya koştum. Hiçbir şey göremiyor, kimseyi duyamıyordum. Dışarıdaki karanlığa çıkmak üzereydim; fakat bunun bıçaklanma tehlikesini göze almak demek olduğunu hatırlayıp geri çekildim, kapıyı kapattım ve sürgüyü çektim. Sonra verandaya döndüm ve çıkarabildiğim en kayıtsız sesle Curtis’i çağırdım. Yine de sesimin beni ele vermiş olmasından korkarım; çünkü Sir Henry’nin yanı sıra Good ile Mackenzie de sofradan kalkıp aceleyle dışarı çıktılar.

“Ne oldu?” diye kaygıyla sordu din görevlisi.

Olanları onlara anlatmak zorunda kaldım.

Kızıl teninin altında Bay Mackenzie’nin rengi ölüm gibi soldu. Giriş kapısının karşısında duruyorduk; içeride ışık yandığından görebiliyordum. Saçlarından tutup başı kavradı ve ışığa tuttu.

“Flossie’ye eşlik eden adamlardan birinin başı,” dedi nefes nefese. “Tanrı’ya şükür, onunki değil!”

Dehşet içinde durup birbirimize baktık. Ne yapmalıydık?

Tam o sırada sürgülediğim kapı çalındı ve bir ses, “Aç, babam, aç!” diye bağırdı.

Kapının sürgüsü açıldı ve içeri dehşete kapılmış bir adam daldı. Dışarı gönderilen gözcülerden biriydi.

“Babam,” diye bağırdı, “Masailer üzerimize geliyor! Kalabalık bir grup tepenin çevresinden dolaşıp aşağıdaki küçük derenin yanındaki eski taş kraal’a doğru ilerliyor. Babam, yüreğini sağlam tut! Aralarında beyaz eşeği gördüm; üstünde de Nilüfer [Flossie] oturuyordu. Bir Elmoran [genç savaşçı] eşeği çekiyordu; yanında da dadısı ağlayarak yürüyordu. Sabah onunla giden adamları göremedim.”

“Çocuk sağ mıydı?” diye boğuk bir sesle sordu Bay Mackenzie.

“Kar gibi bembeyazdı ama iyiydi, babam. Tam yanımdan geçtiler. Saklandığım yerden başımı kaldırıp baktığımda yüzünü gökyüzüne karşı gördüm.”

“Tanrı ona da bize de yardım etsin!” diye inledi din görevlisi.

“Kaç kişiler?” diye sordum.

“İki yüzden fazla; iki yüz elli kişi.”

Bir kez daha birbirimize baktık. Ne yapmalıydık? Tam o sırada duvarın dışından yüksek ve ısrarlı bir ses yükseldi.

“Kapıyı aç, beyaz adam; kapıyı aç! Bir haberci, seninle konuşmak isteyen bir haberci var.” Ses böyle seslendi.

Umslopogaas duvara koştu. Uzun kollarını duvarın üst kenarına uzatıp başını yukarı kaldırdı ve dışarıya baktı.

“Yalnızca bir adam görüyorum,” dedi. “Silahlı; elinde bir sepet taşıyor.”

“Kapıyı açın,” dedim. “Umslopogaas, baltanı al ve kapının yanında dur. Bir adamın geçmesine izin ver. Ardından bir başkası gelirse öldür.”

Kapının sürgüsü çekildi. Duvarın gölgesinde Umslopogaas, baltasını vurmak üzere başının üzerinde kaldırmış bekliyordu. Tam o sırada ay göründü. Bir an duraksandı; sonra içeri, daha önce anlattığım tam savaş donanımına bürünmüş bir Masai Elmoran ağır adımlarla girdi. Elinde büyük bir sepet taşıyordu. Yürürken ay ışığı iri mızrağının üzerinde parlıyordu. Bedence görkemli bir adamdı; otuz beş yaşlarında görünüyordu. Gördüğüm Masailerden hiçbiri altı ayaktan kısa değildi; üstelik çoğu gençti. Karşımıza gelince durdu, sepeti yere koydu ve mızrağının sivri ucunu toprağa saplayıp dimdik durmasını sağladı.

“Konuşalım,” dedi. “Size gönderdiğimiz ilk haberci konuşamadı.” Ay ışığında korkunç görünen, taş döşeli verandada yatan başı gösterdi. “Ama işitecek kulağınız varsa söyleyecek sözüm var. Hediyeler de getirdim.” Sepeti gösterip, düşmanlarla çevrili olmasına rağmen insanın ister istemez hayranlık duyduğu, tarif edilemez derecede küstah ve kendini beğenmiş bir tavırla güldü.

“Söyle bakalım,” dedi Bay Mackenzie.

“Guasa Amboni Masailerinden oluşan bir birliğin ‘Lygonani’siyim [savaş reisi]. Ben ve adamlarım şu üç beyaz adamı takip ettik.” Sir Henry’yi, Good’u ve beni gösterdi. “Ama onlar bizden daha kurnaz çıktı ve buraya kaçtı. Onlarla davamız var; onları öldüreceğiz.”

“Öyle mi, dostum?” diye içimden geçirdim.

“Bu adamları izlerken bu sabah iki siyah adamı, bir siyah kadını, beyaz bir eşeği ve beyaz bir kızı yakaladık. Siyah adamlardan birini öldürdük; başı işte kaldırımda. Öteki kaçtı. Siyah kadını, küçük beyaz kızı ve beyaz eşeği alıp yanımızda getirdik. Kanıtı olarak, kızın taşıdığı bu sepeti getirdim. Bu, kızının sepeti değil mi?”

Bay Mackenzie başını salladı; savaşçı devam etti.

“Güzel! Seninle ve kızınla bir davamız yok; sığırlarına gelince, onlara zarar vermek istemesek de çoktan topladık: iki yüz kırk baş. Her adamın babasına bir hayvan düşüyor.”[6]

[6]
Masai Elmoranları, yani genç savaşçılar, mülk sahibi olamaz. Bu nedenle savaşta ele geçirdikleri bütün ganimet yalnızca babalarına aittir.—A. Q.

Bay Mackenzie büyük bir iç çekti; özenle ve zahmetle yetiştirdiği sürüsüne çok değer veriyordu.

“Öyleyse sığırların dışında serbestçe gidebilirsin; özellikle,” dedi açık yüreklilikle duvara göz atarak, “burayı ele geçirmek güç olur. Ama bu adamlara gelince, durum başka. Onları geceler, günler boyunca izledik; öldürmek zorundayız. Bunu yapmadan kraal’ımıza dönersek bütün kızlar bizimle alay eder. Bu yüzden, ne kadar zahmetli olursa olsun, ölmeleri gerek.”

“Şimdi sana bir teklifim var. Küçük kıza zarar vermeyiz; zarar vermeye kıyamayacak kadar güzel, üstelik yürekli. Bu üç adamdan birini bize ver; bir cana karşılık bir can. Biz de kızı salıverelim, yanındaki siyah kadını da ona katalım. Bu adil bir teklif, beyaz adam. Yalnızca birini istiyoruz, üçünü değil; öteki ikisini öldürmek için başka bir fırsat bulmalıyız. Hangi adamı seçeceğimi bile belirtmiyorum; ama iriyarı olanı tercih ederim,” diyerek Sir Henry’yi gösterdi. “Güçlü görünüyor; ölmesi de daha uzun sürer.”

“Ya adamı vermeyeceğimi söylersem?” dedi Bay Mackenzie.

“Hayır, öyle söyleme, beyaz adam,” diye karşılık verdi Masai. “Yoksa kızın şafakta ölür; yanındaki kadın da başka çocuğun olmadığını söylüyor. Daha büyük olsaydı onu hizmetçi olarak alırdım; ama çok küçük olduğu için kendi elimle öldüreceğim. Evet, şu mızrakla! İstersen gelip görebilirsin. Sana güvenli geçiş izni veriyorum.” Bu şeytan, acımasız şakasına kahkahayla güldü.

Bu sırada, insanın acil durumlarda yaptığı gibi, hızla düşünüyor ve Flossie’yle kendi canımı değiş tokuş etmeye karar veriyordum. Yanlış anlaşılmasından korktuğum için bundan söz etmeye pek gönlüm razı değil. Lütfen kimse bunun kahramanca bir davranış ya da benzeri bir saçmalık olduğunu sanmasın. Bu, yalnızca sağduyu ve adalet meselesiydi. Benim hayatım eskimiş, değersizdi; onunki genç ve kıymetliydi. Onun ölümü, babasıyla annesini de neredeyse öldürürdü; benim ölümümdense kimse pek etkilenmezdi. Hatta birkaç hayır kurumu bu duruma sevinirdi. Sevgili küçük kızın içinde bulunduğu duruma düşmesinin dolaylı sorumlusu bendim. Son olarak, böylesine korkunç bir ölümle yüzleşmeye tatlı, genç bir kızdan çok bir erkek daha uygundu. Yine de bu beylerin beni işkenceyle öldürmelerine izin verecek değildim; buna razı olamayacak kadar korkağın tekiydim, yaradılışım gereği ürkek bir adamdım. Planım, kızın güvenle değiş tokuş edildiğini gördükten sonra kendimi vurmaktı; Yüce Tanrı’nın durumun kendine özgü koşullarını göz önünde bulundurup bu davranışımı bağışlayacağına güveniyordum. Bütün bunlar, hatta daha fazlası, birkaç saniye içinde aklımdan geçti.

“Pekâlâ, Mackenzie,” dedim, “o adama Flossie’nin yerine kendimi vereceğimi söyleyebilirsin; tek şartım, beni öldürmeden önce onun güvenle bu eve getirilmesi.”

“Ne?” dedi Sir Henry ile Good aynı anda. “Buna izin vermeyiz.”

“Hayır, hayır,” dedi Bay Mackenzie. “Hiç kimsenin kanı ellerime bulaşsın istemem. Kızımın bu korkunç ölümle ölmesi Tanrı’nın takdiriyse, O’nun iradesi yerine gelsin. Cesur bir adamsın, Quatermain; hem de soylu bir adamsın (ben öyle sayılmam), ama gitmene izin vermeyeceğim.”

“Başka çare kalmazsa giderim,” dedim kesin bir sesle.

“Bu önemli bir mesele,” dedi Mackenzie, Lygonani’ye dönerek, “iyice düşünmemiz gerek. Cevabımızı şafakta alacaksın.”

“Pekâlâ, beyaz adam,” diye kayıtsızca karşılık verdi vahşi. “Yalnız cevabın gecikirse küçük beyaz goncan asla çiçeğe dönüşemeyecek, hepsi bu; çünkü onu bununla koparacağım.” Mızrağına dokundu. “Gece bize saldırıp bir oyun edeceğini sanmıştım; ama kızla birlikte olan kadından adamlarının kıyıda bulunduğunu, burada ise yalnız yirmi adamın olduğunu öğrendim. Beyaz adam,” diye ekledi gülerek, “boma’nı [kraal’ını] böylesine küçük bir garnizonla korumak akıllıca değil. Neyse, iyi geceler; size de iyi geceler, öteki beyaz adamlar. Gözkapaklarınızı çok geçmeden bir daha açılmamak üzere kapatacağım. Şafakta bana haber getireceksin. Getirmezsen, dediğim gibi olacağını unutma.” Sonra, o zamana kadar arkasında durmuş ve sanki onu gözetip kollamış olan Umslopogaas’a dönerek, “Kapıyı aç, dostum, çabuk,” dedi.

Bu, yaşlı şefin sabrını taşırmaya yetti. Son on dakikadır, mecazi anlamda söylemek gerekirse, dudakları Masai Lygonani’yi görünce adeta sulanıyordu; buna daha fazla dayanamadı. Uzun elini Elmoran’ın omzuna koyup sıktı, öyle bir çevirdi ki onu karşısına aldı. Sonra sert yüzünü Masai’nin tüylerle çevrili kötü suratına birkaç santim kalana kadar yaklaştırdı ve alçak, hırıltılı bir sesle şöyle dedi:

“Beni görüyor musun?”

“Evet, dostum, görüyorum.”

“Peki, şunu görüyor musun?” dedi ve İnkosi-kaas’ı gözlerinin önünde tuttu.

“Evet, oyuncağı görüyorum. Ne olmuş?”

“Seni Masai köpeği, övüngen palavracı, küçük kızları kaçıran seni; şu ‘oyuncakla’ kolunu bacağını doğrarım. Haberci olduğun için şanslısın; yoksa şimdiye çoktan parçalarını çimenlerin üzerine saçmıştım.”

Masai büyük mızrağını sallayıp uzun uzun kahkaha atarak karşılık verdi: “Keşke benimle teke tek karşılaşsaydın; o zaman görürdük.” Hâlâ gülerek yeniden gitmeye koyuldu.

“Benimle teke tek karşılaşacaksın, korkma,” diye karşılık verdi Umslopogaas, yine aynı uğursuz sesle. “Önce nice kişinin yaptığı gibi sen de Chaka’nın soyundan, Amazulu halkından, Nkomabakosi alayının komutanı Umslopogaas’la yüz yüze duracak ve İnkosi-kaas’ın önünde eğileceksin. Evet, gül bakalım, gül! Yarın gece çakallar kaburgalarını ezerken gülecek.”

Lygonani gittikten sonra içimizden biri, Flossie’nin gerçekten onların esiri olduğunu kanıtlamak için getirdiği sepeti açmayı akıl etti. Kapağı kaldırınca içinde, daha önce anlattığım Goya zambağının hem soğanından hem çiçeğinden oluşan, tam açmış ve hiç zarar görmemiş, son derece güzel bir örneği bulundu. Üstelik yağlı bir kâğıt parçasına kurşun kalemle, çocuk el yazısıyla yazılmış bir not da vardı; kâğıt daha önce yiyecek sarmakta kullanılmıştı:

“SEVGİLİ ANNEM VE BABAM,” diye başlıyordu not. “Zambakla eve dönerken Masailer bizi yakaladı. Kaçmaya çalıştım ama başaramadım. Tom’u öldürdüler; öteki adam kaçtı. Dadıyla bana dokunmadılar, ama bizi Bay Quatermain’in adamlarından biriyle değiştireceklerini söylüyorlar. Böyle bir şeyi kabul etmiyorum. Kimsenin benim için canını vermesine izin vermeyin. Gece onlara saldırmaya çalışın; çalıp öldürdükleri üç öküzü yiyip eğlenecekler. Tabancam yanımda. Şafak olmadan yardım gelmezse kendimi vuracağım. Onların beni öldürmesine izin vermeyeceğim. Olur da ölürsem, beni hep hatırlayın sevgili annem ve babam. Çok korkuyorum ama Tanrı’ya güveniyorum. Fark etmeye başladıkları için daha fazla yazmaya cesaret edemiyorum. Hoşça kalın.—FLOSSIE.”

Kâğıdın dışına da şunlar karalanmıştı: “Bay Quatermain’e sevgiler. Sepeti götürecekler, zambağı alacak.”

Güçlü bir adamın aklını başından alabilecek kadar yakın ve korkunç bir tehlike anında cesur küçük kızın yazdığı bu sözleri okuyunca ağladığımı itiraf ediyorum; bir kez daha, onu kurtarmak için canımı verebiliyorsam ölmesine izin vermeyeceğime yüreğimden yemin ettim.

Sonra durumu hevesle, hızla, neredeyse öfkeyle tartışmaya koyulduk. Yine gideceğimi söyledim; Mackenzie yine karşı çıktı. Curtis ile Good da gerçek erkekler gibi, gidersem benimle geleceklerine ve sırt sırta verip benimle öleceklerine yemin ettiler.

“Sabah olmadan önce mutlaka bir şeyler yapmalıyız,” dedim sonunda.

“Öyleyse toplayabildiğimiz kuvvetlerle onlara saldıralım, gerisi şansımıza kalmış,” dedi Sir Henry.

“Evet, evet,” diye homurdandı Umslopogaas Zulu dilinde. “Erkekçe konuştun, İnkubu. Korkacak ne var? İki yüz elli Masai, öyle mi! Biz kaç kişiyiz? Şuradaki şefin [Bay Mackenzie’nin] yirmi adamı var; senin de beş adamın, Macumazahn; beş beyaz adam daha var, yani toplam otuz kişi. Yeter de artar. Şimdi dinle, Macumazahn; sen çok akıllı, savaşta çok deneyimli bir adamsın. Genç kız ne diyor? Bu adamlar yiyip içiyor; bırakın son yemekleri olsun. Şafakta yere sereceğimi umduğum köpek ne demişti? Az olduğumuz için saldırıdan korkmadığını. Adamların kamp kurduğu eski kraal’ı biliyor musun? Bu sabah gördüm; şöyle,” dedi ve yere bir oval çizdi. “İşte büyük giriş; dikenli çalılarla kapatılmış ve dik bir yokuşun başında. İnkubu, seninle ben baltalarımızla burayı, dışarı çıkmaya çalışan yüz kişiye karşı tutarız! Bak, savaş şöyle olacak. Işık öküzlerin boynuzlarında parlamaya başlar başlamaz—daha erken değil, yoksa çok karanlık olur; daha geç de değil, yoksa uyanıp bizi fark ederler—Bougwan on adamla birlikte gizlice kraal’ın dar girişinin bulunduğu arka ucuna dolansın. Oradaki nöbetçiyi ses çıkarmadan öldürsünler ve hazır beklesinler. Sonra İnkubu, sen, ben ve Askari’lerden geniş göğüslü olanı—cesur bir adam—dikenli çalılarla kapatılmış geniş girişe gizlice yaklaşalım. Oradaki nöbetçiyi de öldürelim; sonra savaş baltalarıyla, yolun iki yanına birer kişi, kapıdaki ikisini geçip gelenleri karşılamak için de birkaç adım öteye bir kişi yerleşelim. Hücum tam orada gelecek. Böylece geriye on altı adam kalıyor. Bunları iki gruba ayıralım. Birinin başında sen ol, Macumazahn; ötekinin başında da ‘dua eden adam’ [Bay Mackenzie]. Hepsi tüfekli olsun; biri kraal’ın sağına, öteki soluna ilerlesin. Sen, Macumazahn, bir öküz gibi böğürdüğünde hepsi uyuyan adamlara ateş açsın; küçük kıza isabet ettirmemeye çok dikkat etsinler. Sonra Bougwan’la adamları öteki uçta savaş narası atsın, duvarın üzerinden atlayıp oradaki Masaileri kılıçtan geçirsin. Karınları tok, uykudan sersemlemiş ve tüfek sesleri, düşen adamlar ve Bougwan’ın mızrakları karşısında şaşkına dönmüş askerler ayağa fırlayıp dikenli çalılarla kapatılmış girişe doğru vahşi av hayvanları gibi hücum edecekler. Orada iki yandan gelen kurşunlar içlerini deşecek; İnkubu, Askari ve ben de yarıp geçenleri bekleyeceğiz. Planım bu, Macumazahn. Daha iyi bir planın varsa söyle.”

Sözünü bitirince, planının anlamadıkları kısımlarını ötekilere açıkladım. Hepsi, yaşlı Zulu’nun tasarladığı keskin zekâ ürünü ve ustalıklı plana duydukları hayranlığı dile getirirken bana katıldı. Kendi vahşi üslubuyla, tanıdığım en iyi komutan gerçekten oydu. Biraz tartıştıktan sonra planı olduğu gibi kabul etmeye karar verdik; koşullar altında uygulanabilecek tek plan buydu ve bu umutsuz girişimin başarı şansını en yükseğe çıkarıyordu. Yine de düşmanın ezici üstünlüğü ve niteliği göz önüne alındığında şansımız pek yüksek değildi.

“Ah, yaşlı aslan!” dedim Umslopogaas’a. “Pusu kurmayı da ısırmayı da, nereden yakalayıp nereden tutunacağını da biliyorsun.”

“Evet, evet, Macumazahn,” diye karşılık verdi. “Otuz yıldır savaşçıyım, nice şey gördüm. Güzel bir savaş olacak. Kan kokusu alıyorum; sana söylüyorum, kan kokusu alıyorum.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…