Allan Quatermain kitap kapağı

4. bölüm / 27

Bölüm Iıı. — Misyon İstasyonu

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 27Şu an: Bölüm Iıı. — Misyon İstasyonu

BÖLÜM III.

MİSYON İSTASYONU
Halatımızın kalanını öteki kanoya bağladık; şafağı beklerken bizi esirgeyen bu kurtuluşa sevindik. Gerçekten de kurtuluşumuz kendi dikkatimizi ya da becerimizi değil, Tanrı’nın özel inayetini gösteriyor gibiydi. Sonunda şafak söktü. Kanom açısından ortaya çıkardığı manzara korkunç olsa da gün ışığını gördüğüme ender rastlanan bir minnet duydum. Küçük teknenin dibinde talihsiz askari yatıyordu; göğsüne sime’si, yani kılıcı saplanmıştı ve kesik el kabzayı kavrıyordu. Bu manzaraya dayanamadım. Öteki kanonun çapa niyetine kullandığımız taşını yukarı çekip öldürülen adama bağladık ve onu suya bıraktık. Geride yalnızca bir kabarcık izi bırakarak dibe battı. Ah! Sıramız geldiğinde çoğumuz da onun gibi, var olduğumuzu göstermek için geride yalnızca kabarcıklar bırakırız; onlar da kısa sürede patlar. Katilinin elini dereye attık; el yavaşça dibe çöktü. Kabzası fildişinden, üzeri altın kakmalı olan kılıcı —belli ki Arap işiydi— aldım ve av bıçağı olarak kullandım; çok da işe yaradı.

Bir adamı benim kanoma aktardıktan sonra bir kez daha yola koyulduk. Keyfimiz kaçmış, geleceğe dair kendimizi hiç rahat hissetmiyorduk; yine de gece olmadan “Highlands” istasyonuna varmayı umut ediyorduk. İşleri daha da kötüleştirmek istercesine, güneş doğduktan bir saat geçmeden bardaktan boşanırcasına yağmur başladı; iliklerimize kadar ıslandık, kanoları ara sıra boşaltmamız gerekti. Yağmur rüzgârı bastırdığı için yelkenleri kullanamadık; küreklerimizle elimizden geleni yaparak ilerlemek zorunda kaldık.

Saat on birde nehrin sol kıyısında açık bir alanda durduk. Yağmur biraz hafifleyince ateş yakmayı, balık tutup kızartmayı başardık. Av hayvanı aramak için çevrede dolaşmaya cesaret edemedik. Saat ikide yanımıza kızarmış balık alarak yeniden yola çıktık; az sonra yağmur eskisinden de şiddetli başladı. Ayrıca nehirdeki sayısız kaya, sığlıklar ve akıntının güçlenmesi ilerlemeyi son derece zorlaştırıyordu. Çok geçmeden, Rahip Mackenzie’nin konuksever çatısına o gece ulaşamayacağımız anlaşıldı; bu ihtimal de keyfimizi artırmıyordu. Ne kadar uğraşsak da saatte ortalama bir milden fazla yol alamıyorduk. Öğleden sonra saat beşte hepimiz bitkin düşmüştük ve istasyondan hâlâ en az on mil uzakta olduğumuzu hesapladık. Bunun üzerine geceyi olabildiğince iyi geçirmek için hazırlıklara koyulduk. Başımıza gelenlerden sonra karaya çıkmaya kesinlikle cesaret edemiyorduk; özellikle de Tana kıyıları, beş bin Masaiyi gizleyebilecek sık çalılıklarla kaplıydı. Önce, kanolarda bir geceyi daha geçireceğimizi düşündüm. Neyse ki nehrin hemen hemen ortasında, yaklaşık on beş mil kare büyüklüğünde, kayalık küçük bir adacık gördük. Oraya kürek çektik, kanoları bağlayıp karaya çıktık ve koşullar elverdiğince rahat etmeye çalıştık; doğrusu koşullar pek elvermiyordu. Hava da berbatlığını sürdürdü. Yağmur çarşaf gibi yağıyor, iliklerimize kadar üşümemize yol açıyor ve ateş yakmamızı bütünüyle engelliyordu. Yine de bu yağmurun içimizi rahatlatan bir yanı vardı: askerimiz, Masaileri yağmurda saldırıya hiçbir şeyin razı edemeyeceğini söylüyordu; ıslak havada dolaşmaktan nefret ediyorlardı. Good’un öne sürdüğü gibi, belki de yıkanma düşüncesinden hoşlanmıyorlardı. Umslopogaas dışında hepimiz tatsız, soğuk ve sırılsıklam balık yedik; o da çoğu Zulu gibi balığa dayanamazdı. Kalan birkaç şişe brandiden birer yudum aldık. Ardından, Sheba’nın Göğsü’ndeki karda yolculuğumuz sırasında biz üç beyaz adamın soğuktan neredeyse öldüğü bir gece dışında, sanırım hayatımın en çetin gecesi başladı. Gece hiç bitmeyecek gibiydi. Birkaç kez iki askarinin soğuk, ıslaklık ve açıkta kalma yüzünden öleceğinden korktum. Zamanında verilen brendi olmasaydı öleceklerinden eminim; çünkü Afrika halkları açıkta kalmaya pek dayanamaz, önce felç olur, sonra ölürler. Demir gibi yaşlı savaşçı Umslopogaas’ın bile soğuğu derinden hissettiğini görebiliyordum. Durmadan inleyip yazgılarına yakınan Wakwafilerin aksine o tek kelime şikâyet etmedi. İşleri daha da kötüleştirmek istercesine, gece saat bir sularında baykuşun uğursuz ötüşünü yeniden duyduk ve hemen başka bir saldırıya karşı hazırlanmamız gerekti. Gerçi saldırıya uğrasaydık etkili bir direniş gösterebileceğimizi sanmıyorum. Ama bu kez ya öten gerçek bir baykuştu ya da Masailer saldırı düzenleyemeyecek kadar perişandı. Zaten çalılık bozkırda saldırıya pek nadiren, hatta belki hiç girişmezlerdi. Her neyse, onlardan hiçbir iz görmedik.

Sonunda şafak, hayaletimsi sis halkalarına bürünmüş halde suyun üzerinden süzülerek geldi; gün ağarınca yağmur dindi. Ardından görkemli güneş çıktı, sisleri dağıtıp soğuk havayı ısıttı. Uyuşmuş ve bitkin halde ayağa kalktık, parlak güneş ışınlarının altına geçip durduk ve onlara kavuştuğumuza şükrettik. Yaşam koşulları insanları soğuğa ve açıkta kalmaya yatkın kılıyorsa, ilkel halkların güneşe neden tapmaya başladığını anlayabiliyorum.

Yarım saat sonra iyi bir rüzgârın yardımıyla yeniden düzgün bir hızla ilerliyorduk. Güneşle birlikte keyfimiz de yerine gelmişti; önceki gün neredeyse bizi ezen güçlüklerle tehlikelere artık gülmeye hazırdık.

Böylece neşeyle ilerledik; saat on bire doğru, her zamanki gibi durup dinlenmeyi ve yiyecek bir şeyler vurmayı düşündüğümüz sırada, nehrin keskin bir kıvrımı karşımıza heybetli görünümlü, çevresini veranda saran Avrupalı bir ev çıkardı. Ev, bir tepenin üzerinde harika bir yere kurulmuştu; çevresinde yüksek bir taş duvar, dış tarafındaysa bir hendek vardı. Evin hemen yanında yükselip onu gölgeleyen devasa bir çam ağacı duruyordu. Son iki gündür dürbünle tepesini görüyorduk ama misyon istasyonunun yerini işaret ettiğini elbette bilmiyorduk. Evi ilk ben gördüm ve içimden gelen güçlü bir sevinç çığlığı attım. Yerliler de dahil, ötekiler coşkuyla bana katıldı. Artık durup dinlenmeyi düşünen yoktu. Evin oldukça yakında görünmesine karşın nehirden ulaşmak hâlâ uzun sürüyordu; bu yüzden bütün gücümüzle ilerledik. Saat bire doğru, yapının yükseldiği yamacın eteğine vardık. Kanoları kıyıya yanaştırıp karaya çıktık. Tam onları kıyıya çekiyorduk ki sıradan İngiliz giysilerine benzeyen kıyafetler giymiş üç kişinin ağaçlıklı bir koruluktan hızla bize doğru indiğini gördük.

“Bir beyefendi, bir hanımefendi ve küçük bir kız,” diye haykırdı Good. Üçlüyü gözlüğünden süzdü. “Medenileşmiş bir tavırla, medenileşmiş bir bahçenin içinden geçip bu yerde bizi karşılamaya geliyorlar. Yemin ederim, şimdiye kadar gördüğümüz en tuhaf şey bu!”

Good haklıydı: Manzara gerçekten tuhaf ve yersiz görünüyordu; gerçek bir olaydan çok, bir düşten ya da İtalyan operasından alınmış bir sahne gibiydi. Bize geniş İskoç ağzıyla seslendiklerini duyunca gerçek dışılık hissi daha da arttı; ama bu konuşmayı burada yeniden canlandıramam.

“Nasıl buldunuz, beyler?” dedi Mackenzie; saçları kırlaşmış, köşeli yüzlü, iyi kalpli ve yanakları kırmızı bir adamdı. “Umarım hepiniz iyisinizdir. Yerlilerim bir saat kadar önce nehirden yukarı gelen, içlerinde beyaz adamlar bulunan iki kano gördüklerini söylediler; biz de sizi karşılamak için aşağı indik.”

“İnanın, yeniden beyaz bir yüz göreceğimize çok sevindik,” diye söze karıştı hanımefendi; çekici ve zarif görünümlü biriydi.

Karşılık olarak şapkalarımızı çıkardık ve kendimizi tanıtmaya koyulduk.

“Şimdi,” dedi Mackenzie, “hepiniz aç ve yorgun olmalısınız. Öyleyse buyurun beyler, buyurun; sizi gördüğümüze gerçekten çok sevindik. Bizi ziyaret eden son beyaz adam Alphonse’tu—onu birazdan göreceksiniz—ve o da bir yıl önce gelmişti.”

Bu sırada tepenin yamacından yukarı çıkıyorduk. Alt kesimleri, kimi yerde ayva çitleriyle, kimi yerde de kaba taş duvarlarla çevrilerek Kafir bahçelerine bölünmüştü; bahçeler şimdi mısır, balkabağı, patates ve benzeri ürünlerle doluydu. Bahçelerin köşelerinde, Mackenzie’nin misyonundaki yerlilerin oturduğu, düzgün, mantar biçimli kulübeler kümelenmişti. Biz yürürken kadınları ve çocukları karşılamaya akın akın dışarı çıktı. Bahçelerin ortasından, üzerinde ilerlediğimiz yol geçiyordu. Yolun iki yanı sıra portakal ağaçları uzanıyordu. Bu ağaçlar daha yalnızca on yıl önce dikilmişti ama Kenya Dağı’nın aşağı yamaçlarındaki bu güzel iklimde —dağın eteği kıyı düzeyinden yaklaşık bin beş yüz metre yüksekteydi— çoktan görkemli boyutlara ulaşmış, altın sarısı meyvelerle dolup taşmışlardı. Yokuşun dikliği yüzünden çeyrek mil kadar süren zorlu bir tırmanışın ardından, meyvelerle kaplı görkemli bir ayva çitine vardık. Mackenzie’nin söylediğine göre çit, özel bahçesini, evini, kilisesini, müştemilatını ve aslında tepenin bütün zirvesini içine alan yaklaşık on altı dönümlük bir alanı çevreliyordu. Ne bahçeydi ama! Güzel bir bahçeyi hep sevmişimdir; Mackenzie’ninkini görünce sevinçten ellerimi havaya kaldırabilirdim. Önce sıra sıra, aşılı Avrupa meyve ağaçları vardı. Tepenin iklimi öylesine ılımandı ki İngiliz sebzelerinin, ağaçlarının ve çiçeklerinin neredeyse hepsi gürbüzce yetişiyordu. Buna, sıcak iklimlerde genellikle odunlaşıp meyve vermeyi inatla reddeden birkaç elma çeşidi de dahildi. Ardından çilekler, domatesler —ne domateslerdi ama!— kavunlar, salatalıklar; kısacası her çeşit sebze ve meyve geliyordu.

“Doğrusu, bahçe dediğin böyle olur!” dedim; hayranlığımın içine az da olsa kıskançlık karışmıştı.

“Evet,” diye karşılık verdi misyoner, “gerçekten çok güzel bir bahçe ve emeğimin karşılığını fazlasıyla verdi. Ama bunu iklime borçluyum. Toprağa bir şeftali çekirdeği dikseniz dördüncü yıl meyve verir; bir gül çeliği de bir yılda çiçek açar. Burası harika bir iklime sahip.”

Tam o sırada, yaklaşık üç metre genişliğinde, suyla dolu bir hendeğe vardık. Hendeğin öte yanında, üzerinde mazgallar bulunan, yaklaşık iki buçuk metre yüksekliğinde bir taş duvar vardı. Duvarın harçla tutturulmuş üst kenarına keskin çakmaktaşı parçaları bolca yerleştirilmişti.

“İşte,” dedi Mackenzie, hendeği ve duvarı göstererek, “benim başyapıtım. Gerçi evin öteki yanındaki kilise de buna dahil. Hendeği kazıp duvarı yapmak benimle yirmi yerlinin iki yılını aldı. Ama bitene kadar kendimi hiç güvende hissetmedim. Şimdi Afrika’daki bütün vahşilere meydan okuyabilirim; hendeği dolduran pınar duvarın içinde ve yaz kış tepenin zirvesinde kaynayıp duruyor. Evde de her zaman dört aylık erzak bulunduruyorum.”

Bir tahta köprüden ve duvardaki daracık bir açıklıktan geçerek, Bayan Mackenzie’nin kendi alanı dediği yere, yani güzelliğini anlatmaya gerçekten gücümün yetmeyeceği çiçek bahçesine girdik. İngiltere’den gönderilen tohumlardan ya da çeliklerden yetiştirilmiş gülleri, gardenyaları ve kamelyaları sanırım daha önce hiç böyle görmemiştim. Bir köşede, çoğunu Mackenzie’nin küçük kızı Bayan Flossie’nin çevredeki yöreden topladığı soğanlı bitkilerden oluşan bir koleksiyona ayrılmış bölüm vardı; bazıları olağanüstü güzeldi. Bahçenin ortasında, verandanın tam karşısında, yerden berrak bir su fışkırıyor, özenle yapılmış taş bir havuza dökülüyordu. Taşan su, bir giderden dış duvarın çevresindeki hendeğe akıyordu. Hendek de bir su deposu görevi görüyor, buradan alınan su bahçelerin tümünü sulamaya yetiyordu. Evin kendisi, sağlamca yapılmış, tek katlı bir binaydı; çatısı taş levhalarla kaplı, önünde gösterişli bir verandası vardı. Kare biçimli binanın üç yanı kapalıydı; dördüncü yanını ise evden ayrı duran mutfaklar oluşturuyordu. Sıcak bir ülkede bu çok iyi bir düzenlemeydi. Böylece oluşan avlunun ortasında, bu güzel yerde şimdiye dek gördüğümüz belki de en şaşırtıcı şey duruyordu: Afrika’nın bu bölgesindeki yüksek yaylalarda kendiliğinden yetişen bir tür kozalaklı ağaca ait tek bir ağaç. Mackenzie’nin söylediğine göre elli mil çevreden görülebilen bu görkemli ağacı, yolculuğumuzun son kırk milinde biz de görmüştük. Boyu neredeyse üç yüz fitti; yerden bir yarda yükseklikte ölçülen gövdesinin çapı yaklaşık on altı fitti. Gövde, ilk yetmiş fit boyunca tek bir dalı olmayan, güzelce incelen kahverengi bir sütun gibi yükseliyordu. Sonra, yerden bakıldığında dev eğrelti otu yapraklarını andıran koyu yeşil görkemli dallar gövdeden yatay biçimde uzanıyor; evin ve çiçek bahçesinin üzerine yayılarak ikisine de hoş bir gölge sağlıyordu. Üstelik dallar o kadar yüksekteydi ki ışığın ve havanın geçişini engellemiyordu.

“Ne güzel ağaç!” diye haykırdı Sir Henry.

“Evet, haklısınız; güzel bir ağaç. Bildiğim kadarıyla çevredeki bütün ülkede bunun bir eşi daha yok,” diye karşılık verdi Mackenzie. “Ben ona gözetleme kulesi diyorum. Gördüğünüz gibi en alçak dalına bir ip merdiven bağladım. On beş mil kadar ötede olup biteni görmek istersem dürbünümü alıp yukarı çıkmam yeterli. Ama aç olmalısınız; yemeğin de hazır olduğuna eminim. Buyurun dostlarım. Burası gösterişsiz bir yer ama bu vahşi yöre için yeterince iyi. Hem size bir şey söyleyeyim: Fransız aşçımız var.” Bizi verandaya doğru götürdü.

Ardından giderken bu sözle ne demek istediğini merak ediyordum ki evden verandaya açılan kapıda birden şık, ufak tefek bir adam belirdi. Üzerinde temiz, mavi pamuklu bir takım, ayağında tabaklanmış deriden ayakkabılar vardı. Telaşlı tavrıyla ve yukarı doğru kıvrılan, uçları tıpkı bir çift bufalo boynuzu gibi sivrilen olağanüstü iri siyah bıyıklarıyla dikkat çekiyordu.

“Madam, akşam yemeği hazırr. Beyler, saygılarımı sunarım,” dedi. Ardından, arkamızdan ağır ağır gelip savaş baltasıyla oynayan Umslopogaas’ı fark edince şaşkınlıkla ellerini havaya kaldırdı. “Ah, ne adam ama!” diye haykırdı Fransızca. “Ne korkunç bir vahşi! Şu kocaman baltasına ve başındaki o koca çukura bir bakın.”

“Peki,” dedi Mackenzie, “ne anlatıyorsun Alphonse?”

“Ne anlatıyormuşum!” diye karşılık verdi küçük Fransız. Gözleri, genel görünüşüyle onu büyüleyen Umslopogaas’tan ayrılmıyordu. “İşte ondan söz ediyorum,” diye ekledi ve kabaca onu işaret etti, “şu siyah beyefendiden.”

Bunun üzerine herkes gülmeye başladı. Söz konusu kişinin kendisi olduğunu anlayan Umslopogaas ise öfkeyle kaşlarını çattı; kişisel özgürlüğüne en ufak bir müdahaleden son derece hoşlanmazdı.

“Hay Allah!” dedi Alphonse. “Öfkeleniyor, yüzünü buruşturuyor. Havasını sevmedim. Ben kaçıyorum.” Ve epey hızlıca sıvıştı.

Mackenzie de bizim kahkaha tufanımıza içtenlikle katıldı. “Alphonse tuhaf bir tiptir,” dedi. “Bir ara size hikâyesini anlatırım. Şimdilik yemeklerinin tadına bakalım.”

“Bir şey sorabilir miyim?” dedi Sir Henry, olağanüstü güzel bir akşam yemeğini bitirdikten sonra. “Böyle ücra bir yerde Fransız bir aşçınız nasıl oldu?”

“Aa,” diye cevap verdi Bayan Mackenzie, “yaklaşık bir yıl önce kendi isteğiyle buraya geldi ve hizmetimize girmesini istedi. Fransa’da başını belaya sokmuş, oradan Zanzibar’a kaçmış. Orada Fransız hükümetinin iadesi için başvuruda bulunduğunu öğrenince ülkenin içlerine doğru kaçmış. Neredeyse açlıktan ölmek üzereyken, bize her yıl erzak getiren adamlarımızın kervanına rastlamış ve buraya getirilmiş. Hikâyesini ona anlattırmalısınız.”

Yemekten sonra pipolarımızı yaktık; Sir Henry de ev sahibimize buraya kadar yaptığımız yolculuğu anlatmaya koyuldu. Mackenzie dinlerken yüzü gittikçe ciddileşti.

“Belli ki o alçak Masailer peşinizden geliyor,” dedi. “Bu eve sağ salim ulaşmış olmanıza çok sevindim. Burada size saldırmaya cesaret edeceklerini sanmıyorum. Ne var ki adamlarımın neredeyse hepsi fildişi ve erzakla kıyıya indi. Kervanda iki yüz kişi var; bu yüzden saldırıya uğrarsak savunma için elimde yirmiden fazla adam olmayacak. Yine de birkaç emir vereyim.” Bahçenin dışında oyalanan siyah bir adamı çağırdı, pencereye gidip ona bir Svahili lehçesinde seslendi. Adam dinledi, selam verip uzaklaştı.

“Başınıza böyle bir felaket açmamayı bütün kalbimle diliyorum,” dedim, yeniden yerine oturduğunda kaygıyla. “O kana susamış haydutları kapınıza getirmektense yolumuza devam edip şansımızı deneriz.”

“Böyle bir şey yapmayacaksınız. Masailer gelirse gelir; mesele kapanır. Onları epey sıcak karşılayabileceğimizi düşünüyorum. Dünyadaki bütün Masailer gelse de hiç kimseyi kapımdan çevirmem.”

“Bu bana bir şeyi hatırlattı,” dedim. “Lamu’daki konsolos, sizden bir mektup aldığını söylemişti. Mektupta, buraya gelen bir adamın iç bölgelerde beyaz bir halka rastladığını bildirdiğini yazmışsınız. Sizce anlattıklarında doğruluk payı var mı? Soruyorum, çünkü hayatımda bir iki kez, uzak kuzeyden gelen yerlilerden böyle bir ırkın varlığına ilişkin söylentiler duydum.”

Mackenzie cevap vermek yerine odadan çıktı ve yanında son derece tuhaf bir kılıçla geri döndü. Uzundu; çok kalın ve ağır olan kılıcın bütün ağzı, keskin kenarından çeyrek inç kalana dek, yumuşak tahtayı dekupaj testeresiyle işler gibi bezemeli bir desenle oyulmuştu. Ancak çeliğe açılan delikler kılıcın sağlamlığını zedelemeyecek şekilde düzenlenmişti. Bu başlı başına yeterince şaşırtıcıydı. Daha da şaşırtıcı olansa, kılıç ağzının içinden oyulmuş boşlukların bütün kenarlarının altınla çok güzel biçimde kakılmış olmasıydı; altın, anlayamadığım bir yöntemle çeliğe kaynatılmış gibiydi.[5]

[5]
Yukarıdakini gördüğümden beri bu kılıçlardan yüzlercesini inceledim, ancak altın levhaların oyma desenin içine nasıl kakıldığını bir türlü çözemedim. Zu-Vendi’de bunları yapan zırh ustaları, sırrı açıklamayacaklarına yemin ediyorlar.—A. Q.

“İşte,” dedi Mackenzie, “hiç böyle bir kılıç gördünüz mü?”

Hepimiz kılıcı inceledik ve başımızı iki yana salladık.

“Size bunu göstermek için getirdim; çünkü beyaz halkı gördüğünü söyleyen adam bunu yanında getirmişti. Ayrıca, yoksa yalan diye geçiştireceğim anlattıklarına az çok inandırıcılık katıyor. Bakın, bu konuda bildiğim her şeyi anlatayım; gerçi pek fazla bir şey bilmiyorum. Bir öğleden sonra, gün batımından az önce verandada oturuyordum. Yoksul, perişan, açlıktan bir deri bir kemik kalmış bir adam aksayarak yanıma geldi ve önümde çömeldi. Nereden geldiğini, ne istediğini sordum. Bunun üzerine, kuzeyde uzaklarda yaşayan bir kabileden olduğunu anlatan uzun ve dağınık bir hikâyeye başladı. Kabilesinin başka bir kabile tarafından yok edildiğini, kendisiyle birkaç sağ kalanın da Laga adlı bir gölün ötesine, daha kuzeye sürüldüğünü anlattı. Oradan da dağların içlerinde bulunan başka bir göle ulaşmış; bu göle ‘dipsiz göl’ diyormuş. Karısı ve erkek kardeşi burada bulaşıcı bir hastalıktan —muhtemelen çiçek hastalığından— ölmüş. Bunun üzerine halk onu köylerinden kovup ıssızlığa sürmüş. Dağlarda on gün boyunca perişan halde dolaştıktan sonra sık bir diken ormanına girmiş. Bir gün avlanan bazı beyaz adamlar onu orada bulup, bütün halkın beyaz olduğu ve taş evlerde yaşadığı bir yere götürmüşler. Bir hafta boyunca bir evde kapalı tutulmuş. Sonra bir gece, ‘şifacı’ olduğunu anladığı beyaz sakallı bir adam gelip onu muayene etmiş. Ardından adamı diken ormanının içinden geçirip ıssızlığın sınırına kadar götürmüşler; ona yiyecek ve bu kılıcı vermişler —en azından kendi anlattığı buydu— sonra da salıvermişler.”

“Peki,” dedi Sir Henry, nefesini tutmuş, büyük bir ilgiyle dinlerken, “sonra ne yapmış?”

“Ah! Anlattığına göre sayısız sıkıntı ve zorluk çekmiş; haftalarca köklerle, yemişlerle ve yakalayıp öldürebildiği şeylerle yaşamış. Ama bir şekilde hayatta kalmış, sonunda yavaş yavaş güneye inip buraya ulaşmış. Yolculuğunun ayrıntılarını hiç öğrenemedim; ertesi gün geri gelmesini söyleyip geceyi geçirmesi için reislerimden birine ona göz kulak olmasını söylemiştim. Köy reisi onu götürdü. Ne var ki zavallı adamın uyuzu o kadar kötüydü ki köy reisinin karısı hastalığı kapmaktan korkup onu kulübeye almadı; ona bir battaniye verip dışarıda yatmasını söylediler. Tam o sıralarda buralarda bir aslan dolaşıyordu. Ne yazık ki bu talihsiz gezginin kokusunu aldı, üzerine atılıp başını neredeyse koparacak kadar ısırdı; kulübedekiler de olaydan hiç haberdar olmadı. Böylece o da, beyaz halkın hikâyesi de sona erdi. Anlattıklarında doğruluk payı var mı, yok mu, size söyleyemem. Siz ne düşünüyorsunuz, Bay Quatermain?”

Başımı iki yana sallayıp cevap verdim: “Bilmiyorum. Bu büyük kıtanın içlerinde öyle çok tuhaf şey gizli ki anlattıklarının tümüyle asılsız olduğunu ileri sürmeye cesaret edemem. Her hâlükârda, öğrenmek için yola çıkacağız. Lekakisera’ya, oradan da sağ salim ulaşabilirsek Laga Gölü’ne gitmeye niyetliyiz. Ötede beyaz halk varsa onları bulmak için elimizden geleni yapacağız.”

“Siz gerçekten gözü pek insanlarsınız,” dedi Mackenzie gülümseyerek; sonra konu kapandı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…