Bölümler 27Şu an: Bölüm Iv. — Alphonse ve Annette’si
- 1 Giriş1.715 kelime
- 2 Bölüm I. — Konsolosun Anlattığı3.109 kelime
- 3 İkinci Bölüm. — Kara El2.404 kelime
- 4 Bölüm Iıı. — Misyon İstasyonu2.693 kelime
- 5 Bölüm Iv. — Alphonse ve Annette’si2.311 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 Bölüm V. — Umslopogaas Söz Veriyor3.390 kelime
- 7 Vı. Bölüm — Gece İlerliyor2.304 kelime
- 8 Vıı. Bölüm — Kasvetli ve Büyük Bir Katliam2.838 kelime
- 9 Bölüm Vııı. — Alphonse Açıklıyor2.495 kelime
- 10 Ix. Bölüm. — Bilinmeyene Doğru2.942 kelime
- 11 X. Bölüm — Ateş Gülü3.207 kelime
- 12 Xı. Bölüm — Çatık Kaşlı Şehir3.474 kelime
- 13 Xıı. Bölüm — İki Kız Kardeş Kraliçe3.538 kelime
- 14 Bölüm Xııı. — Zu-vendi Halkı Hakkında2.889 kelime
- 15 Xıv. Bölüm — Çiçek Tapınağı3.756 kelime
- 16 Xv. Bölüm. — Soraıs’in Şarkısı3.165 kelime
- 17 Xvı. Bölüm — Heykelin Önünde2.417 kelime
- 18 Bölüm Xvıı. — Fırtına Kopuyor2.808 kelime
- 19 Bölüm Xvııı. — Savaş! Kanlı Savaş!3.496 kelime
- 20 Xıx. Bölüm — Tuhaf Bir Düğün2.256 kelime
- 21 Xx. Bölüm — Geçit Savaşı3.403 kelime
- 22 Bölüm Xxı. — Kaçın! Kaçın!2.230 kelime
- 23 Xxıı. Bölüm — Umslopogaas Merdiveni Nasıl Tuttu3.042 kelime
- 24 Xxııı. Bölüm — Sözümü Söyledim2.010 kelime
- 25 Xxıv. Bölüm. — Başka Bir Elden1.511 kelime
- 26 George Curtıs’in Notu239 kelime
- 27 Kaynaklar242 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM IV.
ALPHONSE VE ANNETTE’Sİ
Akşam yemeğinden sonra istasyonun bütün müştemilatını ve arazisini iyice gezdik. Burası, Afrika’da gördüğüm bu tür yerlerin hem en başarılısı hem de en güzeli sayılır. Ardından verandaya döndük; Umslopogaas bu fırsattan yararlanıp bütün tüfekleri iyice temizliyordu. Yaptığı ya da yapması istenen tek iş buydu, çünkü bir Zulu şefi olarak elleriyle çalışmak onurunun altındaydı; yine de bu işi gayet iyi yapıyordu. Koca Zulu’yu yerde oturmuş, savaş baltası arkasındaki duvara dayalı halde görmek tuhaf bir manzaraydı. Uzun, soylu görünümlü elleriyle sürgülü tüfeklerin mekanizmalarını nazikçe ve büyük bir özenle temizliyordu. Her tüfeğe bir ad takmıştı. Sir Henry’ye ait çift namlulu dört kalibrelik birine Gök Gürleten adını vermişti; kendime ait, sesi alışılmadık ölçüde keskin çıkan beş yüz Express tüfeğime “kamçı gibi konuşan ufaklık” diyordu. Winchester tekrarlayan tüfeklere “birbirinden ne dediği anlaşılmayacak kadar hızlı konuşan kadınlar”, altı Martini’ye ise “sıradan insanlar” adını vermişti; ötekilere de böyle adlar takmıştı. Her birini temizlerken, sanki birer kişiymişler gibi, kendine özgü mizahıyla onlarla konuşmasını dinlemek çok tuhaftı. Savaş baltasına da aynı şekilde davranıyor, onu yakın bir dostu gibi görüyordu; bazen saatlerce onunla konuşup eski maceralarını baştan sona anlatıyordu. Bu maceraların bazıları dehşet vericiydi. Kara mizahının bir parçası olarak baltasına “Inkosikaas” adını vermişti; bu, Zulu dilinde “kadın şef” demekti. Uzun süre bu adı neden verdiğini anlayamamıştım. Sonunda sordum; balta apaçık dişil olduğu için böyle adlandırdığını söyledi: kadınlara özgü biçimde nesnelerin derinliklerine kadar girip yokluyormuş. Ayrıca güzelliği ve gücü karşısında bütün erkekler yere kapanıp dilsiz kaldığına göre, belli ki bir kadın şefti. Herhangi bir ikilemde kaldığında “Inkosikaas”a danışırdı. Nedenini sorduğumda da, “onca insanın beyninin içine baktığı” için elbette bilge olması gerektiğini söyledi.
Baltayı elime alıp bu heybetli silahı yakından inceledim. Daha önce de söylediğim gibi, bir teber türündeydi. Kocaman bir gergedan boynuzundan yapılmış sapı üç fit üç inç uzunluğunda, yaklaşık bir inç ve çeyrek kalınlığındaydı; ucunda, elin kaymasını önlemek için bırakılmış Malta portakalı büyüklüğünde bir çıkıntı vardı. Bu boynuz sap, böylesine iri olmasına rağmen kamış gibi esnek ve neredeyse kırılmazdı. Yine de işi sağlama almak için, ellerin kavradığı yerler de dâhil olmak üzere sapın birkaç inç arayla bakır telle sarıldığını gördüm. Sapın başa girdiği yerin hemen üstüne küçük çentikler açılmıştı; her çentik, bu silahla savaşta öldürülen bir adamı temsil ediyordu. Baltanın kendisi, Avrupa yapımı olduğu anlaşılan çok güzel çelikten yapılmıştı. Umslopogaas, yıllar önce savaşta öldürdüğü bir şefin elinden aldığı bu silahın nereden geldiğini bilmiyordu. Pek ağır sayılmazdı; başı, tahmin edebildiğim kadarıyla iki buçuk pound geliyordu. Kesici kısmı, yabanıl halkların baltalarında genellikle olduğu gibi dışbükey değil, hafif içbükeydi; ustura gibi keskindi ve en geniş yerinde beş üç çeyrek inç ölçülüyordu. Baltanın arkasından dört inç uzunluğunda sağlam bir sivri uç çıkıyordu. Son iki inçi içi boştu ve bir deri delgisi gibi biçimlendirilmişti; delginin ucundan içeri itilen şeyin yukarıdan dışarı çıkarılabilmesi için bir açıklığı vardı. Bu bakımdan kasap baltasına tıpatıp benziyordu. Sonradan öğrendiğimize göre Umslopogaas dövüşürken çoğunlukla bu delgi ucuyla vuruyor, rakibinin kafatasında düzgün, yuvarlak bir delik açıyordu. Geniş keskin ağzıysa yalnızca dairesel bir savuruşta ya da bazen yakın dövüşte kullanıyordu. Delgiyi daha zarif ve daha sportmence bir alet saydığını düşünüyorum. Düşmanına onunla gagalar gibi vurma alışkanlığı ona “Ağaçkakan” adını kazandırmıştı. Kesin olan şu ki, onun elinde bu silah korkunç derecede etkiliydi.
İşte Umslopogaas’ın baltası Inkosi-kaas buydu: gördüğüm, insanın elinde kullanılan en olağanüstü ve ölümcül silahlardan biriydi; Umslopogaas ona kendi canı kadar değer verirdi. Yemek yerken dışında elinden neredeyse hiç bırakmaz, o zaman da hep bacağının altına koyardı.
Baltasını Umslopogaas’a geri verir vermez Miss Flossie yanıma geldi ve çiçek koleksiyonunu, Afrika zambaklarını ve çiçek açmış çalılarını görmem için beni yanına götürdü. Bazıları çok güzeldi; türlerin çoğunu ben tanımıyordum ve sanırım botanik bilimi de tanımıyordu. Orta Afrika’da keşif gezilerine çıkanların ara sıra rastladıklarını anlattığı ve olağanüstü güzelliğiyle onları hayrete düşüren “Goya” zambağını görüp görmediğini ya da adını duyup duymadığını sordum. Yerlilerin yalnızca on yılda bir açtığını söylediği bu zambak, en kurak topraklarda bile yetişiyordu. Çiçeğinin boyutuna kıyasla soğanı küçüktü; genellikle yaklaşık dört pound geliyordu. Çiçeğin kendisinin güzelliğini ve ihtişamını, kokusunun tarif edilemez tatlılığını nasıl anlatacağımı bilmiyorum; çünkü görünüşünü aklıma kazıyacak koşullarda onu sonradan görmüştüm. Bu çiçeğin yalnızca tek bir açışı olur: Soğanın tepesinden, kalın, etli ve yassı kenarlı bir sap yükselir. Gördüğüm örneğin çapı on dört inçti; biçimi, sıradan bir “longiflorum” çiçeğinin dikey duracak şekilde çevrilmiş hâlini andırıyordu. Önce yeşil kılıfı belirir. Başlangıçta nilüferinkine benzer; çiçek açarken dört parçaya ayrılır ve zarifçe sapına doğru kıvrılır. Ardından çiçeğin kendisi gelir: İçinde kadifemsi, koyu kırmızı renkte başka bir kadehi çevreleyen, göz kamaştırıcı beyaz bir yay; tam ortasından da altın renkli bir dişicik yükselir. Güzellikte ve kokuda bu çiçeğe denk bir şey hiç görmedim. Pek az tanındığına inandığım için, onu uzun uzadıya anlatma iznini kendimde buluyorum. İlk kez ona bakarken, bir çiçekte bile Yaratıcısının heybetinden bir parça bulunduğunu fark ettiğimi çok iyi hatırlıyorum. Miss Flossie, çiçeği iyi tanıdığını ve bahçesinde yetiştirmeye çalıştığını ama başaramadığını söyleyince çok sevindim. Yine de yılın bu zamanında çiçeğin açmış olması gerektiğinden, bana bir örnek bulabileceğini düşündüğünü ekledi.
Sonra, bunca yabanıl insanın arasında ve kendi yaşlarında bir arkadaşı olmadan burada yalnızlık çekip çekmediğini sordum.
“Yalnızlık mı?” dedi. “Yok canım, hiç de değil! Çok mutluyum; hem de günler uzadıkça uzasa yine mutlu olurum. Üstelik kendi arkadaşlarım var. Tıpatıp benim gibi bir sürü beyaz kızın arasında gömülüp gitmekten nefret ederdim; o zaman kimse hangimizin hangisi olduğunu ayırt edemezdi! Bakın,” dedi, başını hafifçe savurarak, “burada ben benim; kilometrelerce ötede yaşayan bütün yerliler beni tanır. Bana ‘Nilüfer’ derler; ne istersem yapmaya da hazırdırlar. Oysa İngiltere’deki küçük kızlar hakkında okuduğum kitaplarda işler böyle değil. Herkes onları baş belası sayıyor, onlar da öğretmenlerinin istediğini yapmak zorunda kalıyor. Ah, öyle bir kafese konup özgürlüğümü kaybetsem, açık hava kadar özgür olamasam kalbim kırılırdı.”
“Hiç öğrenmek istemez misin?” diye sordum.
“Öğreniyorum zaten. Babam bana Latince, Fransızca ve aritmetik öğretiyor.”
“Peki, bunca yabanıl adamın arasında hiç korkmuyor musun?”
“Korkmak mı? Yok canım! Bana hiç karışmazlar. Bembeyaz olduğum ve açık renk saçlarım bulunduğu için beni ‘Ngai’ (Tanrı) sanıyor olabilirler. Bir de şuna bakın,” dedi; elini elbisesinin göğsüne daldırıp çift namlulu, nikel kaplama bir Derringer çıkardı. “Bunu hep dolu taşırım. Biri bana dokunmaya kalkarsa onu vururum. Bir keresinde eşeğimle giderken üzerime atlayan bir leoparı vurdum. Çok korkmuştum ama kulağından vurdum, leopar ölüverdi. Postu yatağımın üzerinde duruyor. Şuraya bakın!” diye devam etti; sesi değişmişti, koluma dokunup uzaktaki bir şeyi gösterdi. “Az önce arkadaşlarım olduğunu söylemiştim; işte onlardan biri.”
Baktım ve ilk kez Kenya Dağı’nın görkemi gözlerimin önünde belirdi. O güne dek dağ hep sislerin ardında kalmıştı; şimdi ise birkaç bin fit boyunca ışıl ışıl güzelliği açığa çıkmıştı. Tabanı hâlâ buhara sarılı olduğundan, göğe neredeyse yirmi bin fit yükselen yüce zirve ya da sütun, yeryüzüyle gökyüzü arasında asılı, bulutlara oturmuş bir peri görüntüsünü andırıyordu. Bu bembeyaz zirvenin ağırbaşlı heybetini ve güzelliğini kalemimin gücüyle anlatmam mümkün değil. Orada dimdik, yalçın yükseliyordu: Tepesi göğün mavisini delen, ışıl ışıl beyaz bir görkem. Küçük kızla birlikte ona bakarken bütün kalbimin anlatılamaz bir duyguyla yükseldiğini hissettim. Batan güneşin ışınları Kenya’nın karlarına vururken, zihnimde de bir anlığına yüce ve harikulade düşünceler beliriverdi. Bay Mackenzie’nin yerlileri dağa “Tanrı’nın Parmağı” der. Bana da bu dağ, ölümsüz huzuru ve bu ateşli dünyanın üstünde bir yerlerde yattığına kuşku bulunmayan duru, yüce sükûneti anlatıyor gibi geldi. Bir yerde bir şiir dizesi duymuştum,
Güzel olan bir şey, sonsuz bir sevinçtir,
şimdi aklıma geldi ve ilk kez ne demek olduğunu bütünüyle anladım. O heybetli, karlarla örtülü yığına —yılların beyaz, eski mezar taşına— bakıp da kendisinin ne denli önemsiz olduğunu hissetmeyen ve Tanrı’yı hangi adla anarsa ansın yüreğinde O’na tapınmayan insan gerçekten alçaktır. Böyle manzaralar ruhun görüntülerine benzer; küçücük bencilliğimizin odasının pencerelerini ardına dek açar, dönen kürelerin çevresinde esen havadan bir soluk içeri alır. Bir süreliğine karanlığımızı da Taht’ın üzerine vuran beyaz ışığın uzak parıltısıyla aydınlatırlar.
Evet, böylesi güzellikler gerçekten sonsuz bir sevinçtir. Küçük Flossie’nin Kenya’dan arkadaşı diye söz ederken ne demek istediğini çok iyi anlayabiliyorum. Yaşlı, yabanıl bir Zulu olan Umslopogaas, havada ışıldayarak asılı duran zirveyi ona gösterdiğimde şöyle demişti: “İnsan ona bin yıl baksa yine de görmekten usanmaz.” Ardından şiirsel düşüncesine bambaşka bir renk kattı: O kendine özgü, tuhaf hayal gücüyle, bir çeşit ezgi tutturup öldüğünde ruhunun sonsuza dek karlı zirvede oturmasını; kasırganın soluğunda ya da şimşeğin parıltısında dik beyaz yamaçlardan aşağı süzülüp “öldürmesini, öldürmesini, öldürmesini” istediğini ekledi.
“Neyi öldüreceksin, seni yaşlı kan izcisi?” diye sordum.
Bu söz onu biraz şaşırttı, ama sonunda şöyle cevap verdi:
“Öteki gölgeleri.”
“Demek öldükten sonra bile cinayet işlemeyi sürdüreceksin?” dedim.
“Ben cinayet işlemem,” diye öfkeyle karşılık verdi. “Ben adil dövüşte öldürürüm. İnsan öldürmek için doğar. Kanı kaynarken öldürmeyen kadın demektir, erkek değil. Öldürmeyen halklar köledir. Ben adil dövüşte öldürdüğümü söylüyorum; beyazların dediği gibi ‘gölgelere karıştığımda’ da adil dövüşte öldürmeyi sürdürmeyi umuyorum. Bir Buşman gibi zehirli oklarıyla cinayet işlemeye kalkarsa, gölgem sonsuza dek lanetlensin, iliklerime kadar buz kessin! Sonra büyük bir ağırbaşlılıkla uzaklaşıp beni gülmekle baş başa bıraktı.
Tam o sırada, ev sahibimizin sabah Masai dostlarımızın yakınlarda olup olmadığını araştırmaya gönderdiği gözcüler geri döndü. Çevrede on beş millik alanı taradıklarını, tek bir Elmoran bile görmediklerini ve bu beylerin peşimizi bırakıp geldikleri yere dönmüş olduklarını düşündüklerini bildirdiler. Bay Mackenzie bunu duyunca rahat bir nefes aldı; biz de öyle yaptık, çünkü Masailerden bir süre yetecek kadar payımızı almıştık. Genel kanı, misyon istasyonuna sağ salim vardığımızı gören Masailerin buranın gücünü bildikleri için peşimizi bırakmaya karar verdikleri yönündeydi. Sonrası, bu görüşün ne kadar yanlış olduğunu gösterecek.
Gözcüler gittikten, Bayan Mackenzie ile Flossie de gece için odalarına çekildikten sonra küçük Fransız Alphonse dışarı çıktı. Çok iyi Fransızca bilen Sir Henry, ona Orta Afrika’ya nasıl geldiğini anlattırdı. Alphonse bunu son derece tuhaf bir dille anlattı; ben de anlatısının büyük kısmını aktarmaya kalkışmayacağım.
“Büyükbabam Muhafız Alayı’nda askerdi ve Napolyon’un emrinde hizmet etti,” diye başladı. “Moskova’dan çekilirken on gün kendi tozluklarını ve bir de silah arkadaşından çaldığı tozlukları yiyerek yaşadı. Sarhoş olurdu; sarhoş öldü. Tabutunun üzerine davul çalar gibi vurduğumu hatırlıyorum. Babama gelince—”
Burada, soyunu sopunu geçip asıl meseleye gelebileceğini söyledik.
“Pekâlâ beyler!” diye karşılık verdi bu sevimli küçük adam, kibarca eğilerek. “Askerlik ilkesinin soydan geçmediğini kanıtlamak istiyordum yalnızca. Büyükbabam muhteşem bir adamdı: Boyu altı fit iki inçti, yapısı da enine genişti; ateş ve tozluk yutardı. Bıyıkları da dillere destandı. Benden geriye bıyıkları kaldı, bir de… başka hiçbir şey.”
“Beyler, ben aşçıyım; Marsilya’da doğdum. Mutlu gençliğimi o sevgili kentte geçirdim. Yıllar yılı Hôtel Continental’de bulaşık yıkadım. Ah, ne altın günlerdi!” diye iç çekti. “Ben Fransızım. Güzelliğe hayran olduğumu söylememe gerek var mı, beyler? Hayır, ben güzelliğe taparım. Beyler, bahçedeki bütün gülleri severiz ama birini koparırız. Ben de birini kopardım; ah, parmağımı dikenine batırdım. Bir oda hizmetçisiydi; adı Annette’ti, bedeni büyüleyici, yüzü bir meleğin yüzü gibiydi; yüreğiyse… ah, bunu itiraf etmem gerekecek!… rugan bir çizme kadar kara ve kaygandı. Umutsuzca âşık oldum, ona taparcasına bağlandım; sonunda umutsuzluğa düştüm. Beni kendinden geçirdi —her anlamda—; bana ilham verdi. Otelde terfi ettikten sonra, Annette’im, sevgili Annette’im bana gülümsediğinde pişirdiğim kadar güzel yemekleri bir daha hiç pişirmedim. Bir daha”—burada erkekçe sesi hıçkırığa dönüştü—“bir daha asla o kadar iyi yemek pişiremeyeceğim.” Sonra gözyaşlarına boğuldu.
“Haydi, neşelen!” dedi Sir Henry Fransızca; sırtına kuvvetlice vurdu. “İnsanın başına ne geleceği belli olmaz. Bugünkü yemeğine bakılırsa iyileşme yolundasın.”
Alphonse ağlamayı kesip sırtını ovuşturmaya başladı. “Mösyö beni teselli etmek istiyor elbette, ama eli ağır. Devam edeyim: Birbirimizi seviyor, sevgimizle mutlu oluyorduk. Küçük yuvalarındaki kuşlar Alphonse’la Annette’ten daha mutlu olamazdı. Sonra o darbe geldi —lanet olsun!— aklıma geldikçe… Müsaade edin de gözyaşımı sileyim, beyler. Benim numaram uğursuzdu; kura bana zorunlu askerliği çıkardı. Annette’in kalbini kazandığım için talih benden intikam alacaktı.”
“Uğursuz gün geldi; gitmem gerekiyordu. Kaçmaya çalıştım ama kaba saba askerler beni yakaladı. Tüfek dipçikleriyle öyle dövdüler ki bıyıklarım acıdan kıvrıldı. İyi halli, keten kumaş tüccarı bir kuzenim vardı; çok çirkindi. Ona iyi numara çıkmıştı ve beni döverlerken bana acıdı. ‘Sana, kuzenim,’ dedim, ‘damarlarında kahraman büyükbabamızın mavi kanı akan sana, Annette’i emanet ediyorum. Ben kanlı savaş meydanında şan ararken ona göz kulak ol.’”
“‘İçin rahat olsun,’ dedi. ‘Göz kulak olurum.’ Sonrası da gösterdi ki oldu!”
“Gittim. Kışlada kara çorba içerek yaşadım. Ben ince ruhlu, doğuştan şair bir adamım; çevremdeki kaba saba dehşet yüzünden korkunç acılar çektim. Bir talim çavuşu vardı; elinde de bir değnek. Ah, o değnek nasıl da kıvrılırdı! Ne yazık ki, onu asla unutamam!”
“Bir sabah haber geldi: Taburum Tonkin’e gönderiliyordu. Talim çavuşu ve öteki kaba saba canavarlar sevindi. Ben… Tonkin’i soruşturdum. Aldığım cevaplar iç açıcı değildi. Tonkin’de insanın karnını yaran yabanıl Çinliler varmış. Sanatçı yaradılışım —çünkü ben aynı zamanda bir sanatçıyım— karnımın yarılacağı düşüncesinden ürktü. Büyük adam kararını çabuk verir. Ben de kararımı verdim: Karnımın yarılmasına izin vermeyecektim. Firar ettim.”
“Yaşlı kılığına girip Marsilya’ya vardım. Kuzenimin evine gittim —şu damarlarında büyükbabamın kahraman kanı akan kuzenimin— ve Annette oradaydı. Kiraz mevsimiydi. İki kirazın sapı birleşikti; sapın her ucunda bir kiraz vardı. Kuzenim kirazlardan birini ağzına, Annette ötekini ağzına aldı. Sonra sapları, göz göze gelene dek birbirlerine doğru çektiler. Ah, bunu söylemek zorunda kaldığım için ne yazık!… Öpüştüler. Sevimli bir oyundu ama beni öfkeye boğdu. Büyükbabamın kahraman kanı içimde kaynamaya başladı. Mutfağa daldım. Yaşlı adamın koltuk değneğiyle kuzenime vurdum. Yere düştü; onu öldürmüştüm. Ah, sanırım gerçekten öldürdüm. Annette çığlık attı. Jandarmalar geldi. Kaçtım. Limana ulaştım, bir gemiye gizlendim. Gemi denize açıldı. Kaptan beni bulup dövdü. Bir fırsatını bulunca yabancı bir limandan polise mektup gönderdi. O kadar iyi yemek pişiriyordum ki beni karaya çıkarmadı. Zanzibar’a kadar ona yemek pişirdim. Paramı isteyince beni tekmeledi. Kahraman büyükbabamın kanı içimde kaynadı; yumruğumu yüzüne sallayıp intikamımı alacağıma yemin ettim. Beni bir kez daha tekmeledi. Zanzibar’da bir telgraf geldi. Telgrafı icat eden adama lanet ettim. Şimdi de bir kez daha lanet ediyorum. Firar, cinayet ve bilmem daha neler yüzünden tutuklanacaktım. Hapisten kaçtım. Kaçtım, aç kaldım. Mösyö Le Curé’nin adamlarıyla karşılaştım. Beni buraya getirdiler. Keder içindeyim. Ama Fransa’ya dönmeyeceğim. Bu korkunç yerlerde hayatımı tehlikeye atmak, Bagne’ı görmeye yeğdir.”
Durakladı. Gülmekten neredeyse boğuluyorduk; yüzümüzü başka yana çevirmek zorunda kaldık.
“Ah! Ağlıyorsunuz, beyler,” dedi. “Hiç şaşmamalı; hikâye çok üzücü.”
“Belki,” dedi Sir Henry, “büyükbabanın kahraman kanı sonunda galip gelir; belki sen de büyük bir adam olursun. Her hâlükârda göreceğiz. Şimdi yatağa gitmeyi öneriyorum. Çok yorgunum; geçen gece o lanet kayada doğru dürüst uyuyamadık.”
Öyle de yaptık. Son maceralarımızın ardından derli toplu odalar ve tertemiz beyaz çarşaflar bize çok tuhaf geldi.
Bölüm etkileşimi
