9. Bölüm (Kurban Bayramı Özel Bölüm)

AYLAR SONRA...
♪ İstanbul Beyefendisi - Yaşlı Amca / Derinden - Barış Diri ♪
Sınav bitti, kağıtları getirin.” dedi Rana hoca. Çalışmama rağmen zorlu bir sınav olmuştu. Bıkkın bir yüz ifadesiyle kağıdımı ona götürdüm. “Birilerinin sınavı kötü geçmiş galiba Gökçe.” dedi gözlüklerini düzeltirken. Rana hoca hem annemin hem de Esin teyzenin lise arkadaşıydı. Çok sık görüşmeseler bile ben öğretmenim olduğu için neredeyse her gün görüyordum. “Çokta kötü geçmedi hocam.” dedim zorlukla gülümseyerek. Çantasını alıp ayağa kalkarken omzuma dokundu. “Gökçe. Kendini bu sıralar derse veremiyorsun gibi. Bir sorun mu var?” İç çektim. “Klasik meseleler hocam. Okul, ev, arkadaşlıklar, aile…” Sınıftan çıktık.
“Hayal’i de son günlerde böyle gördüm. Aranız mı bozuk?” diye devam etti. Bu kadın bizi nasıl bu kadar iyi tanıyor?
“Onunla bir alakası yok.” diyerek çantamı omzuma attım. “Peki canım. Annene selam söyle.” diyerek yanımdan uzaklaştı. Hem sınavın kötü geçmesinden hem de yaşadığım onca şeyden dolayı somurtarak evin yolunu tuttum. Haftaya Kurban Bayramı'ydı ve on beş günlük bir tatile gitmiştik. Okul neredeyse bitmişti ve mezun olmak için can atıyordum. Bu sırada telefonum çaldı. Arayan kişi şaşırtmadı. Giray
"Efendim kuzen." dedim oflayarak.
"Kuzen acil eve gel Trabzon’a gidiyoruz." dedi tahminimce koşuştururken. Trabzon’da dedemlerin yazlığı vardı. Uzun süredir gitmemiştik ama bu bayramı orda geçiricez gibi görünüyordu.
"Şaka yapmıyorsun dimi?" diye sordum bir yandan hızlanırken.
"Hayır yapmıyorum. Detayları eve gelince anlatırım." dedi ve... yüzüme kapattı. Göz devirerek eve doğru koşmaya devam ettim.
***
"Ne demek siz gelmiyorsunuz?" diye sordum hayretle anneme. İç çekerek gülümsedi bavulumu kapatmama yardım ederken. "Bu sene de torunlar olarak vakit gelirseniz ölmezsin Gökçe." dedi ayağa kalkarken.
"Torunlar olarak vakit geçirin derken? Anne farkındaysan on beş gün boyunca dört erkeğin arasında kalıcam. Bunlar benim dışarı çıkmama bile izin vermez." Annem göz devirdi. "Abartma Gökçe. Eğer çok sıkılırsan anneannen sana örgü örmeyi öğretebilir. Gerçi sen o kadar sabırlı değilsin ama." dedi gülerek.
"Peki, ama benim canımı sıkıcak bişey yaparlarsa anneanne dokunulmazlığımı kullanırım ona göre."
***
Otogara gelmiştik. Otobüsten dikkatlice indim. Bavulumu Giray’a postaladığım için elimde sadece telefonum vardı. Trabzon’un o mis kokusunu özlemiştim. Bizi buradan diğer kuzemlerimiz alıcaktı ve direk eve geçicektik. Annemler dört kız kardeşti. Ailemizdeki beş torunun en küçüğüydüm. Aynı zamanda tek kızı.
“Kuzenler!” diyen sesini duydum Ömer’in. Arkamı döndüğümde Giray çoktan yanlarına gitmişti. Ve karşınızda… Rüzgar, Çınar ve Ömer üçlüsü. Yavaş adımlarla sallana sallana yanlarına gittim. Rüzgar abi ve Ömer kardeşti. Aralarında üç yaş vardı. Ömer abi yirmi üç, Rüzgar abi yirmi altı yaşındaydı. Çınar abi ise bizim gibi tek çocuktu ve yirmi beş yaşındaydı. Çınar abi bana dönerek “Kimler varmış burda.” dedi. Rüzgar abi “Kocaman olmuş bu ya Giray.” dedi. Giray sırıttı. Göz devirdim.
“Hadi yeter bu kadar selamlaşma eve gidelim.” dedim. “Noldu prenses utandın mı?” dedi Rüzgar abi yanağımdan makas alarak. “Hayır canım, ne utanması. Sadece.. sadece… yol yorgunuyuz biz hadi gidelim.” diyerek arabanın anahtarını kaptım. Arabaya doğru yürürken kıkırdadıklarını duymak zor değildi. “Hazır ol Gökçe.” dedim kendi kendime. “Hazır ol çünkü bu on beş gün senin için zor geçicek…”
***
Anneannemlerin evi çok görkemliydi. İki katlıydı. Mükemmel bir çardağı vardı. Her yer çiçeklerle süslenmişti. Balkonu aşhaptandı ve adeta bir ağaç ev gibi hissettiriyordu. Bahçenin yolundaki taşlara basarak kapıya geldim. Ahşap kapıya üç kere tıklattım. Kapıyı anneannem açtı. “Allah’ım kimlerde gelmiş.” dedi anneannem beni öperek. “Maşallah maşallah benim uşaklarıma.”
“Dedem içeride mi anneanne?” diye sordu Ömer. Anneannem gülümseyerek başını salladı ve içeri geçmemiz için geri çekildi. En önde ben olmak üzere hepimiz sırayla içeri geçtik. Salona geldiğimizde koltukta oturan dedemi gördük. “Selamünaleyküm yavrularum. Hoşgeldinuz.” dedi dedem tespihini köşeye bırakırken. “Aleykümselam dedecim.” dedim elini öperken. “Oy güzel gözlü, güzel gamzeli Gökçe’m.” dedi dedem. Ailenin en küçük ve tek kız torunu olduğum için dedemin en gözde torunu bendim. “Dedecim bizde geldik.” dedi Giray sırıtarak. “Hemen de kıskanur yahu. Gel bakalum sende uşağum.” dedi dedem Giray’a karşı kollarını açarak. Giray sallana salana gelerek dedeme sarıldı. “Çocuklara sofra hazırla Necla Hanım. Yoldan geldiler acıkmışlardur.” dedi dedem anneanneme bakarak.
“Dede o dışardaki kuzu sizin mi?” diye sordum heyecenla. Dışarıda siyah benekli, çok tatlı bie kuzu görmüştüm. “Evet bizim Gökçe’cim.” dedi dedem hafifçe sırıtarak. “Bence ona çok bağlanma Gökçe. Yarın akşam onu yicez çünkü.” dedi Çınar abim acımasızca. O anda beynime dank etti. “Nasıl yani?” dedim ani bir dönüşle. “Kurbanlık değil mi o dede?” dedi Ömer sırıtarak. Dedem hafifçe bana dönerek başını salladı. Hayat bitti. Yavaşça koltuğa çömdüm. “Ben buraya neden geldim ki?” dedim.
Tam o sırada kapı çaldı. “Birini mi bekliyorduk?” diye sordu Rüzgar abim. Anneannem hayır anlamında başını salladı. “Köyden biridir herhalde.” dedi. Bu fikri onaylamıştım. Burda herkes aynı aileden gibi olduğunu için çat kapı misafirlikler normaldi. Anneannem ellerini peçeteye silerek kapıyı açtı. Gülümseyen yüzü bir anda düştü. Soğuk bakışlarına uzun bir gölge düştü. “Kimmiş Necla.” dedi karşımızdaki koltukta oturan dedem. Anneannem cevap vermedi. Kısaçık saçlarını geriye savurarak “Git.” dedi karşısındaki adama. “Kimmiş ya bu adam.” dedi Giray kapıya yönelerek. Tam o sırada anneannem kapıyı adamın yüzüne kapamaya çalıştı ama adam kapıyı eliyle itti. “Hop hop noluyo.” dedi Giray anneannemi geriye çekerek. “Hayırdır kardeşim. Kime bakmıştı-“ Sözü yarıda kesildi, sanki adamı tanımıştı. “Hayırdur kimmiş yahu bu adam.” dedi dedem kapuya yönelerek. Kapıdaki adamı görür görmez “Şimdi sırası değil.” dedi. En sonunda kapıdaki adam konuştu. “Ne demek sırası değil Erdoğan babacım. Eski kayınvaildem ve kayınpederime bayram ziyaretine gelemez miyim?”
Sesini duyar duymaz kapıya koştum. Kuzenlerim de peşimden geldi. Evet, tahmin ettiğim adamdı. Bayramımı zehir edicek, yakın bir zamanda kendisiyle tanıştığımız, nefret ettiğim, çocukluğumda hep eksikliğini hissettiğim, bu köyde büyüyen ve annemle de bu sayede tanışan kim var ki? Cevap;Babam. O şeytani yüzünü görür görmez bedenim irkildi. “Senin ne işin ver burada?” diye sordum titreyen sesimle. “Köydeki bütün evlere bayram ziyaretine gidiyordum. Gelmişken size de uğrayayım dedim kızım.” dedi. Kızım derken? Bu adam kendini ne sanıyordu?
“Seninle laf dalaşına girmeyeceğim. Git buradan.” dedim sakinliğimi koruyarak. “Kızımı almadan hiç bir yere gitmeyeceğim.” dedi üstüme yürüyerek. “Hop hop hayırdır?” dedi Rüzgar abim babamı ensesinden çekerek. O sıeada arkadan başka köylülerin geldiğini gördüm. Tahminimce bunlar babaannem ve diğer dedem olabilirdi. Dedem ve anneannem onların eve girmesini engellemek için dışarı çıktılar.
“Bu adamı tatlı dille halledemeyeceğiz gibi duruyo Rüzgar.” dedi Çınar abi acı bir gülümsemeyle. Babamın kolunu yakalayarak anında çevirdi. “Bu ona az bile.” dedi Giray sakinlikle. Yumruğunu hafifçe sıktı. Giray yapma ortalık karışıcak. Artık çok geçti. Giray babamın tişörtünden tutarak karnına bir yumruk savurdu. “Devam edim sevgili abim ve canım kuzenlerim. Canımız olan teyzemize ve en değerli kuzenimize yaptıklarından sonra bu ona az kalır gibi.” dedi Ömer dişlerinin arasından nefes vererek.
Evin dışındaki köy ahalisini gördükçe ağlamamı durduramıyordum. Babamın artık tanınamaz halde olduğunu görünce dayanamayıp kaçtım. Köyülülerin arasından hızlıca sıyrıldım ve köyümüzdeki çeşmeye doğru koşmaya başladım. Köyümüzde bir tane çeşme vardı ve küçüklüğümüzden beri burada oyun oynamayı, vakit geçirmeyi çok severdik. Çeşmenin kenarına oturdum ve hıçkırarak ağlamaya başladım. Neden böyle oluyor. diye düşündüm. Neden gerçeklerden kaçamıyorum.
Aradan ne kadar zaman geçtiğini bilmiyordum. Omzumda bir el hissettim. Arkama baktığımda dördünü birden gördüm. Giray ve Rüzgar abi yanıma oturdu. Hiçbirimiz konuşmadık. Başımı Giray'ın omzuna yasladım. Aynı anda dördü birden bana sarıldılar. İyi ki varsınız. dedim. İyi ki benim kuzenlerimsiniz...

*Yıl:2011*
*Yer:Öztürk Köyü Çeşmesi*
(GÖKÇE'NİN ANLATIMINDAN)
"Ya gıdıklama artık Rüzgar abi." dedim gülerek.
"Noldu bıdık çok mu gıdıklandın?" dedi Rüzgar abi ellerini cebine atarken.
"Abi! Ödevime yardım eder misin?" dedi Ömer arkadan.
"Çınar yardım eder. Dimi Çınar'cım." Rüzgar abi yanıt olarak.
"Hayır ben Gökçe'yle oynayacağım." dedi Çınar abi yanımıza koşarak.
"Gökçe! Annemler bizi çağırıyor." diye sesldendi Giray arkadan.
"Hadi atla fıstık. Uçak kalkıyor!" dedi Rüzgar abi beni sırtına alarak.
"Hepinizi çok seviyorum!!" diye bağırdım gülerek.