LOŞ ATÖLYE VE KAN KOKAN ŞÜPHE

Sığınak 0’ın alt katlarındaki nemli atölye, havada asılı kalan yağ, pas ve yanık kablo kokusuyla doluydu. Kael’in adamları dışarıdaki ağır demir kapıyı üzerlerine kilitlediğinde, içeride sadece cılız bir turuncu fenerin ışığı ile duvar boyunca uzanan güç tüplerinin hafif humurtusu kaldı.
Vane, atölyenin ortasındaki paslı tezgahın yanına ilerledi. Göğsündeki biyo-zırhın ağır hidrolik kilitlerini gevşetip göğüs plakasını tamamen açtı. Göğüs kafesinin üzerindeki deriye işlenmiş nöro-mühürler, sistem bağlantısı kesildiği için artık buz mavisi değil, soluk bir gri tonda titriyordu. Yaralarından sızan kan, zırhın iç metal yüzeyine yapışmıştı.
Syra, köşedeki kırık taburenin üzerinden bir bezi alıp tezgahtaki alkol şişesine bastırdı. Adımları sessizdi; Aether rünleri parmak uçlarında artık bir alev gibi patlamıyor, sadece derisinin altında menekşe rengi kılcal damarlar gibi hafifçe atıyordu.
"Otur," dedi Syra. Sesi, tüneldeki o bağıran, öfkeli tonundan uzaktı.
Vane duraksamadan paslı tezgahın kenarına ilişti. Sırtı dikti, bakışları ise atölyenin karanlık köşelerine kilitlenmişti. Syra ıslak bezi Vane’in göğsündeki açık yaraya bastırdığında, Vane’in çenesi kasıldı ama tek bir ses bile çıkarmadı.
"Zırhın dokunla bütünleşmiş," dedi Syra, bezi adamın yaralı derisinin üzerinde yavaşça gezdirirken. "Lejyon sizin üzerinizde sadece metal kullanmamış Vane. Sizi organik birer silaha dönüştürmüşler."
"Sistem, zırhın verimliliğini artırmak için omurilik entegrasyonunu zorunlu kılıyordu," dedi Vane. Sesi pürüzlüydü. Sol gözündeki kararmış kristal merceğe dokundu. "Bana duyguların sadece hücresel bir tepki olduğunu, acının ise sadece nöronal bir uyarı devresi olduğunu öğrettiler."
"Ve sen de inandın mı?" Syra başını kaldırdı. Mor gözleri, Vane’in doğal gri gözleriyle aynı hizadaydı. Aralarındaki mesafe o kadar azdı ki, Syra’nın koyu safir saçlarının kokusu Vane’in ciğerlerine doluyordu.
"Gördüğüm veriler öyleydi," dedi Vane. Bakışları kızın yüzündeki küçük yaraya kaydı. Elini yavaşça kaldırıp Syra’nın şakaklarına düşen bir tutam saçı geriye itti. Biyo-zırhlı ağır parmakları, kızın sıcak cildine dokunduğunda iki taraf da bir an için nefesini tuttu. "Ama veri tabloları senin canının yandığını göstermiyordu."
Syra’nın parmaklarındaki menekşe rünler hafifçe parladı ama bu kez bir saldırı için değil, Vane’in dokunuşuna karşılık vermek ister gibi ısındı. Syra elindeki bezi düşürdü, avucunu Vane’in açık göğsündeki nöro-mühürlerin tam üzerine koydu.
"Benim canım yıllardır yanıyor Vane," dedi fısıltıyla. "Ailemi kaybettiğim gün, Aether büyüsü derime kazındığı gün yandı. Ama sen... sen o zırhın içinde canlı canlı gömülmüşsün."
Vane, Syra’nın bileğini yakaladı. Fakat bu kez onu bastırmak ya da engellemek için değil; kızın elinin sıcaklığını göğsünde tutmak için sıkıyordu. "Eğer bu zırh bir hapishaneyse," dedi Vane, sesi derin ve kısıktı, "anahtarını bulmama az kaldı."
Syra öne doğru hafifçe eğildi. Aralarındaki o yakıcı, tehlikeli çekim salondaki tüm soğukluğu silip süpürüyordu. İki can düşmanı, iki farklı dünya, tek bir nefes mesafesinde birbirine kilitlenmişti.
Tam o sırada, atölyenin demir kapısı dışarıdan ağır bir darbeyle sarsıldı.
Kötü bir kehanet gibi yükselen mekanik bir siren sesi, Sığınak 0’ın tüm sokaklarında yankılanmaya başladı. Kael’in adamlarının çığlıkları ve lazer çatışmalarının sesleri duvarları titretti.
Vane anında Syra’nın bileğini bıraktı, tezgahtan doğrulup göğüs plakasını kilitledi. Göğsündeki soğuma sıvıları hızla devreye girdi.
"Bu ses ne?" diye sordu Syra, Aether bıçağını çekerek.
"Synapse Lejyonu'nun takip sinyali," dedi Vane. Yüzündeki o insanımsı ifade saliseler içinde silindi, yerini yeniden bir komutanın keskinliğine bıraktı. "Sol gözümdeki mercek kararmış olabilir ama zırhın ana veri kartı hâlâ sinyal saçıyor. Bizi buldular Syra."
Demir kapı bir patlamayla içeriye doğru çökerken, dumanların arasından gece mavisi zırhlarıyla Synapse Lejyonu’nun elit infaz birimleri belirdi.