EPİLOG — SON VE YENİ BİR BAŞLANGIÇ

Nadir Şehri'nin titanyum kapılarının ardından dışarı süzülen güneş ışığı, vadinin yeşil örtüsünü bir altın denizi gibi parlatıyordu. Aradan geçen üç yıl, Sub-Nadir'in karanlık tünellerinden çıkan halk için sadece sahte neonların unutulduğu değil, toprağın ve gökyüzünün yeniden hatırlandığı bir iyileşme süreci olmuştu.
Ölü kule, arkalarında devasa bir kaya kütlesi gibi duruyordu; ancak artık bir hapishane değil, insanlığın geçmişteki hatalarını hatırlatan sessiz bir anıttı.
Vadinin ortasında kurulan yeni yerleşim yeri "Aether-Vadi", teknolojinin insanı köleleştirmediği, doğayla uyum içinde çalıştığı bir yaşam alanına dönüşmüştü. Eski lejyon askerleri silahlarını bir kenara bırakıp çelik yapıları inşa ederken; Sub-Nadir'in eski sığınmacıları toprağı işliyor, çocukların şen kahkahaları ilk kez yapay havalandırmaların değil, açık gökyüzünün altında yankılanıyordu.
Yüksek bir tepenin üzerinde, ahşap ve taştan yapılmış küçük bir evin bahçesinde Vane duruyordu.
Zırhı tamamen yok olmuştu. Üzerinde sadece pamuklu, sade kıyafetler vardı. Omuriliğindeki mühürler artık cızırdayarak can yakmıyor, sadece derisinin altında menekşe rengi dövmeler gibi huzurla duruyordu. Sol gözü ise doğadaki rün damarlarını ve rüzgârın akışını süzmeye devam eden kadim bir pusula gibi parıldıyordu.
"Yine uzaklara bakıyorsun Komutan," dedi bir ses.
Syra, elinde iki ahşap fincanla evden çıktı. Koyu safir saçları omuzlarına dökülmüş, mor gözlerindeki o hırçın intikam alevi yerini derin, huzurlu bir ışığa bırakmıştı. Vane’in yanına adımladı ve fincanlardan birini ona uzattı.
Vane fincanı alırken Syra’nın belini kavradı ve kızı kendine doğru çekti. "Şehrin siluetine bakıyordum," dedi Vane, sesi derin ve tamamen insansı bir yumuşaklıktaydı. "Bir zamanlar o metal yığınının içinde ruhumun öldüğünü sanıyordum."
"Ruhun ölmedi Vane," dedi Syra, başını adamın çıplak göğsüne yaslayarak. "Sadece uyanmak için bir kıvılcım bekliyordu."
"O kıvılcım sendin Syra."
Tepenin aşağısından Usta Kael’in sesi yükseldi. Yaşlı adam, sibernetik gözünü sökmüş, basit bir tahta bastonla çocuklara eski dünyanın hikâyelerini anlatıyordu. Eski dünya bitmişti, sahte ölümsüzlükler ve buz mavisi mühürler tarihe karışmıştı.
Vane, Syra’nın yüzünü ellerinin arasına aldı. Kızın dudaklarına konan bu son öpücük, soğuk makinelerin çağını kapatan ve gerçek aşkın, özgürlüğün hâkim olduğu yeni bir çağı mühürleyen son noktaydı.
Nadir Şehri söndü, insanlık yeniden doğdu.
SON