19-) Kararım Bellii

İkisi de bana bakıyordu.
Arda.
Atlas.
Bekliyorlardı.
Kalbim deli gibi atıyordu.
Ama bu sefer…
Kaçmadım.Kaçamazdım bir karar vermek zorundaydım. Gerçi karar belliydi de dışa nasıl vuracaktım.
Gözlerimi Arda’dan çektim.
Atlas’a baktım.
Ve o an…
Her şey netleşti.
“Üzgünüm,” dedim Arda’ya.
Sessizlik.
Arda’nın yüzündeki ifade yavaşça değişti.
“Yani…” dedi, hafif gülümsemeye çalışarak. “Cevap belli o zaman.”dedi arda
Başımı salladım.
“Evet.”
Derin bir nefes aldı.
Kırılmıştı.
Belli oluyordu.
Ama saygı duyuyordu.
“Tamam,” dedi. “Zorlamam.”
Bir an bana baktı.
Sonra Atlas’a.
“İyi bak ona,” dedi.
Ve arkasını dönüp gitti.
Ortam bir anda sessizleşti.
Sadece ben ve Atlas kaldık.
Kalbim hâlâ hızlı.
Sebebi belliydi.
Yavaşça ona döndüm.
O hâlâ bana bakıyordu.
“Ciddi misin?” dedi.
Sesinde ilk defa bu kadar gerçek bir tedirginlik vardı.
Bir adım yaklaştım.
“Evet,” dedim.
“Emin misin?” dedi.
Gözlerimin içine baktı.
Bu sefer test etmiyordu.
Gerçekten soruyordu.
Başımı salladım.
“Bu sefer eminim.”
Bir saniye…
İki saniye…
Sonra derin bir nefes verdi.
Sanki içindeki bütün gerilim bir anda boşaldı.
“İnanamıyorum,” dedi hafifçe gülerek.
Gülümsedim.
“Ben de.”
Bir adım daha yaklaştı.
“Pişman olursan?” dedi.
“Olmam,” dedim.
“Nasıl bu kadar eminsin?”
Gözlerine baktım.
“Çünkü dün gece gittiğinde… içimde bir şey eksildi.”
Bu cümle…
Onu tamamen durdurdu.
Gerçekten.
Hiç konuşmadı.
Sadece bana baktı.
Sonra yavaşça yaklaştı.
“Ben de,” dedi.
Kalbim yine hızlandı.
Ama bu sefer…
Kaçmadım.
Eli yavaşça belime geldi.
Beni kendine çekti.
Bu sefer aramızda mesafe yoktu.
Hiç.
“Artık kaçmayacaksın,” dedi fısıldayarak.
Gülümsedim.
“Sen de karışmayacaksın.”
Hafifçe güldü.
“Zor olacak.”
“Biliyorum.”
Bir an daha baktı bana.
Sonra…
Düşünmeden.
Daha net.
Daha kendinden emin.
Dudakları tekrar dudaklarıma değdi.Daha sonra kendini hemen çekti.
Uzaklaştığında alnını alnıma yasladı.
“Hoş geldin,” dedi.
Kalbim yumuşadı.
“Nereye?” dedim.
Gülümsedi.
“Bana.”

_________________________________
sizce ikiliyi neler bekliyorrrrrr