22-)

Gün boyunca aklım onda kaldı.
Ama derslere de odaklanmam gerekiyordu.
Çocuk gelişimi dersindeydik.
Hocamız çocukların duygusal ihtiyaçlarından bahsediyordu.
“Çocuklar güvenli bağ kurduklarında daha sağlıklı gelişirler,” dedi.
Defterime yazarken bir an durdum.
Güven.
Bağ.
İstemeden Atlas geldi aklıma.
Saçma.
Ama gerçek.
Teneffüste telefonum titredi.
Atlas 💬:
Neredesin?
Siz 💬:
Sınıfta.
Atlas 💬:
Çık.
Kalbim hızlandı.
Siz 💬:
Niye?
Atlas 💬:
Gel hadi.
Kısa.
Net.
Yerimden kalktım.
Koridora çıktım.
Etrafıma baktım.
Yoktu.
Tam geri dönecekken—
Elimden hafifçe tutuldu.
İrkilerek döndüm.
Atlas.
Beni merdiven boşluğuna çekti.
Sessiz.
Kimsenin olmadığı bir yer.
Kalbim hızlandı.
“Ne yapıyorsun—”
Cümlem yarım kaldı.
Çünkü bana çok yakındı.
“Özledim,” dedi.
Gözlerim büyüdü.
“Daha sabah gördük.”
“Yetmedi.”
Bu çocuk…
Gerçekten zorlaştırıyordu.
Ama geri çekilmedim.
“Burası okul,” dedim.
“Farkındayım.”
Ama yine de yaklaşmaya devam etti.
Nefesim hızlandı.
“Atlas…”
“Hmm?”
“Biri görür.”
Bir saniye durdu.
Sonra hafifçe geri çekildi.
Ama tamamen değil.
“Akşam abinin yanında olacağım,” dedi.
Şaşırdım.
“İşte mi?”
Başını salladı.
“Evet.”
Kalbim tekrar hızlandı.
Bu daha tehlikeliydi.
“Orada nasıl davranacaksın?” dedim.
Gülümsedi.
“Hiçbir şey olmamış gibi.”
Bir an durdu.
Sonra ekledi:
“Ama sadece onun yanında.”