16-) Geç Kalamam

Kapıya baktım.
Atlas gitmişti.
Ama sanki hâlâ buradaydı.
Derin bir nefes aldım.
Sonra…
Ceketimi aldım.Bencil olamazdım ona geç kaldın dedim şimdi geç kalamazdım.
Kapıyı açıp dışarı çıktığımda gece serindi. Apartmanın merdivenlerinden hızlı hızlı indim.
Kalbim yine hızlanmıştı.
Ama bu sefer…
Koşuyordum.
Onun peşinden.
Kapıyı açıp sokağa çıktım.
Sağa baktım.
Yok.
Sola baktım—
Oradaydı.
Biraz ileride, elleri cebinde yürüyordu.
“Atlas!”
Sesim geceyi yardı resmen.
Durdu.
Ama hemen dönmedi.
Bir adım daha attım.
“Atlas!”
Bu sefer döndü.
Göz göze geldik.
Nefes nefeseydim yanına geldiğimde.
“Niye geldin?” dedi.
Sesi sakindi… ama altında bir şey vardı.
“Çünkü…” dedim, nefesimi toparlamaya çalışarak.
Devamı gelmedi.
Gözlerimin içine baktı.
“Çünkü?” diye tekrarladı.
Yutkundum.
“Çünkü gitmeni istemedim,” dedim sonunda.
Bakışları değişti.
Bir adım yaklaştı.
“Az önce ben de aynısını söyledim,” dedi.
“Farklı,” dedim hemen.
“Nasıl?”
Bir an durdum.
Sonra dürüstçe:
“Ben seni durdurmak için değil… yanında olmak için geldim.”
Sessizlik.
Ama bu sefer…
İyi bir sessizlikti.
Atlas bana baktı.
Uzun uzun.
Sonra hafifçe başını salladı.
Sanki bir şey çözmüş gibi.
“Geç kalmadım o zaman,” dedi.
Kalbim yine hızlandı.
“Bilmiyorum,” dedim, hafifçe gülümseyerek. “Belki de yeni başlıyoruzdur.”
Bir adım daha yaklaştı.
Aramızda neredeyse hiç mesafe kalmadı.
“Peki şimdi?” dedi.
“Şimdi ne?”
“Yarın o çocukla buluşacak mısın?”
Gözlerimin içine bakıyordu.
Ama bu sefer…
Zorlamıyordu.
Bekliyordu.
Bu farkı hissettim.
Derin bir nefes aldım.
“Belki…” dedim yavaşça.
Kaşlarını hafifçe kaldırdı.
“Belki de gelmem,” diye devam ettim.
“Karar veremedin yani.”
Başımı salladım.
“Hayır,” dedim. “Karar verdim aslında.”
Bir saniye durdum.
“Bu sefer kimse için değil… kendim için karar vereceğim.”
Atlas birkaç saniye bana baktı.
Hafifçe gülümsedi.
İlk defa bu kadar gerçek.
“Tamam,” dedi.
“Tamam?”
“Tamam,” dedi tekrar. “Bu sefer karışmıyorum.”
Şaşırdım.
“Gerçekten mi?”
Başını salladı.
“Zor olacak ama… evet.”
Kalbim yumuşadı.
“İyi,” dedim.
“İyi,” dedi o da.
Bir süre öylece durduk.
Sessiz.Rahat bir sessizlikti bu belkide onunlayım diye rahattı.
Sonra Atlas başını hafifçe eğdi.
“Yine de…” dedi.
“Ne?”
Gözlerimin içine baktı.
“Eğer yarın onunla gidersen…” dedi, hafifçe yaklaşarak, “aklında ben olacağım.”
Kalbim hızlandı.
Gülümsememi tutamadım.
“Emin misin?”
Bir adım daha yaklaştı.
“Çok.”