24. bölüm · Abimin Arkadaşı(Bu Mesaj Sana Değildii!?)

24-) özlemek

. keskeyıldızolsam

Uygulamada Aç → İçindekiler
Bölümler
1 1-)Akşam Üstü 2 2-) Ufak bir yemek sadece!? 3 3-) Sokak Lambaları Beni İzliyor:)) 4 4-) Mesaj 5 5-) Çay Meselesi 6 6-) Mangal 7 7-) İtiraf Mıdır? 8 8-) Kıskançlık 9 9-) İnat 10 10-)Uzaklaşmak 11 11-)Gitme 12 12-) Farkındasın 13 13-)😝😝 14 14-)Karar Ver 15 15-)Vazgeçmiyorum 16 16-) Geç Kalamam 17 17-) Gece date galibaaa 18 18-) Fırtına Öncesi Sessizlik 19 19-) Kararım Bellii 20 20-) Seni seçtim 21 21-) 22 22-) 23 23-)ev saatii 24 24-) özlemek 25 25-) iyikiler güzeldir 26 26-) tanımaya çalışmak 27 27-) tek başına 28 28-) farklı hisler

Akşam biraz daha ilerlediğinde abim televizyonun sesini açtı.Atlas çoktan gitmişti maâlesef.Salonun ışığı loştu, ev her zamanki gibi sakindi.
Bu ev hep böyleydi zaten.
Sadece ben ve abim.
Annem başka şehirde yaşıyordu. Bazen yanımıza geliyordu ama çoğu zaman bu evde yalnızdık. Babamla ilgili konuysa evde pek açılmazdı zaten.
Abim bana hem abi hem biraz ebeveyn gibi davranıyordu bazen.
Bu yüzden…
Atlas konusu biraz tehlikeliydi.
“Acıktın mı?” diye sordu abim gözünü televizyondan ayırmadan.
Koltuğun köşesinde dizlerimi kendime çekmiş oturuyordum.
“Biraz.”
“Pizza söyliyim mi?”
“Olur.”
Telefonunu alıp sipariş vermeye başladı. Ben de mutfağa gidip su doldurdum.
Ev sessizdi.
Ama benim kafam hiç sessiz değildi.
Telefonum titredi.
Kalbim yine aynı şeyi yaptı.
Hızlandı.
Atlas 💬:
İyi misinn, nasılsınn?
İstemeden gülümsedim.
Siz 💬:
İyiyimm
Atlas 💬:
Abin ne yapıyor?
Kaşlarımı kaldırdım.
Siz 💬:
Maç izliyor 😄
Niye?
Atlas 💬:
Şu an seni göresim geldi.
Bu çocuk…
Gerçekten normal konuşamıyordu.
Tezgâha yaslandım.
Siz 💬:
Az önce gördün zaten.
Atlas 💬:
Yetmedi dedim ya.
Dudaklarımı birbirine bastırdım gülmemek için.
Tam o sırada abim mutfağa girdi.
“Kimle konuşuyorsun?”
Telefonu hemen aşağı indirdim.
“Arkadaş.”
Şüpheyle baktı.
“Şu sırıtılan arkadaş mı?”
“Abi ya.”
Gülerek dolabı açtı.
“Tamam tamam.”
Ama anlamış gibi bakmıştı.
Bu hiç iyi değildi.
Abim tekrar salona geçince derin nefes verdim.
Telefon yine titredi.
Atlas 💬:
Yakalandın mı 😄
Siz 💬:
Az kalsın.
Atlas 💬:
Korktun mu?
Düşündüm.
Sonra dürüstçe yazdım.
Siz 💬:
Biraz.
Bu sefer cevap geç geldi.
Atlas 💬:
Seni zor durumda bırakmak istemiyorum.
Mesajı okuyunca içim yumuşadı.
Çünkü ilk defa sadece kıskanç ya da inatçı değildi.
Düşünüyordu.
Beni.
Siz 💬:
Biliyorum.
Bir süre yazmadı.
Sonra:
Atlas 💬:
Bugün nasıldı peki?
Gerçekten.
Yatağıma geçip oturdum. Kapıyı hafifçe kapattım.
Ekrana baktım.
Ne yazacağımı düşündüm.
Sonra…
Siz 💬:
Garipti.
Ama güzel garipti.
Hemen cevap geldi.
Atlas 💬:
Benim için de.
Telefonu elimde tutarken istemsizce gülümsedim.
Bu his yeni geliyordu bana.
Birine alışmak.
Birini merak etmek.
Ve gün içinde yaşanan her şeyi gece onunla konuşmak istemek.
Kapım hafifçe tıklandı.
Abim.
“Küçük, pizza geldi.”
Telefonu hızlıca kilitledim.
“Geliyorum.”
Kapıya yöneldim ama tam çıkmadan önce telefon tekrar titredi.
Son mesaj:
Atlas 💬:
Bu arada…
Seni seçtiğin anı unutamıyorum.
Kalbim yine hızlandı.
Ve ben…
Galiba onun sesine, mesajlarına, varlığına fazla alışmaya başlıyordum.