23-)ev saatii

Dersler bittiğinde beynim tamamen dolmuştu.
Ama asıl sorun…
Akşamdı.
Çünkü Atlas’ı görecektim.
Ve bu sefer yalnız olmayacaktık.
Abim de orada olacaktı.
Eve geldiğimde abim mutfaktaydı. Üstümü değiştirip rahat bir eşofman ve bol bir sweatshirt giydim. Saçlarımı toparlayıp salona geçtim.
“hoşgeldin minik,” dedi abim. “ Atlas gelicek haberin olsun.”
Kalbim gereksiz yere hızlandı.
“Ha… öyle mi,” dedim normal davranmaya çalışarak.
Abim hiçbir şey anlamadı tabii.
Ben su almaya giderken kapı sesi geldi.
Sonra abimin sesi:
“hoşgeldin reis!”
Ve…
Atlas’ın sesi.
“hoşbuldum kral”
Elimdeki bardak bir anda fazla ağır geldi sanki.
Salona çıktığımda önce abim göründü. Sonra arkasından Atlas içeri girdi.
Göz göze geldik.
Sadece bir saniye.
Ama yetti.
Atlas’ın bakışları bir an üzerimde kaldı. Sonra sanki hiçbir şey yokmuş gibi çevirdi.
“Napıyorsun Güneş?” dedi normal bir sesle.
Bu çocuk gerçekten iyi oyuncuydu.
“İyi,” dedim kısa bir şekilde.
Abim koltuğa çöktü.
“Bugün iş yordu beni ya.”
Atlas güldü.
“Sen çalıştın mı ki?”
“Kes sesini.”
İkisi normal şekilde atışırken ben mutfağa kaçtım resmen.
Kalbim yine saçmalıyordu.
Tam dolaptan meyve suyu alırken arkamdan ayak sesi geldi.
Tahmin etmek zor değildi.
“Kaçma huyun var senin,” dedi Atlas alçak sesle.
Arkamı dönmeden konuştum.
“Kaçmıyorum.”
“Hmm.”
Yanıma kadar geldi.
Mutfak küçüktü zaten.
Bu hiç yardımcı olmuyordu.
“Abim içeride,” dedim hemen.
“Biliyorum.”
Ama geri çekilmedi.
Tam tersine tezgâha yaslandı, bana bakmaya devam etti.
“Bugün bütün gün bana bakıp kaçtın.”
Şaşkınlıkla döndüm.
“Sen de baktın.”
Hafifçe gülümsedi.
“Evet.”
Bu kadar rahat söylemesi sinir bozucuydu.
“Atlas biri görecek.”
“Görmez.”
Tam o anda salondan abimin sesi geldi:
“Atlas kola getir lan!”
İkimiz de istemsizce güldük.
Atlas başını geriye attı.
“Romantik anımızın içine etti.”
Dirseğimle hafifçe ittim.
“Git artık.”
Ama gitmeden önce bana biraz daha yaklaştı.
Kalbim yine hızlandı.
“Akşam konuşacağız,” dedi.
“Şu an konuşuyoruz.”
Başını hafifçe eğdi.
“Gerçek konuşacağız.”
Ne demek istediğini soracaktım ki—
Bir anda salona geri döndü.
Sanki hiçbir şey olmamış gibi.
Ben mutfakta birkaç saniye daha kaldım.
Derin nefes almaya çalışarak.
Bu çocuk…
Gerçekten başıma dert olacaktı.
Akşam ilerledikçe abim televizyon açtı, Atlas’la maç izlemeye başladılar. Ben de salonda oturuyordum ama kimseye odaklanamıyordum.
Çünkü ne zaman Atlas’a bakmasam…
Onun bana baktığını hissediyordum.
Ve her yakaladığımda gözünü kaçırmıyordu artık.
Bu daha kötüydü.
Telefonum sessizce titredi.
Başımı eğdim.
Atlas 💬:
Siyah sweatshirtle çok güzelsin.
Kalbim direkt hızlandı.
Refleksle başımı kaldırdım.
Atlas koltukta yayılmış şekilde oturuyordu.
Ama gözleri…
Direkt bendeydi.
Telefon tekrar titredi.
Atlas 💬:
Bakma öyle
abinden dayak yiyeceğim birazdan 😄
İstemeden güldüm.
Abim hemen döndü.
“Niye gülüyorsun tek başına?”
Bir anda ciddileştim.
“Video gördüm.”
Atlas kafasını öne eğip gülmesini sakladı.
Bu çocuk bilerek yapıyordu.
Telefon tekrar titredi.
Atlas 💬:
Çok kötüsün
ama aşırı tatlısın şu an.
Kalbim…
Gerçekten iflah olmuyordu artık.

_________________________________
iyi okumalarrrr🤗