18-) Fırtına Öncesi Sessizlik

Sabah…gözüme vuran güneş ışığıyla falan uyanmadım telefonumun sabahın altısında alarmı bağırmadına uyandım. Yataktan kalkıp vaktim olduğu için duş aldım hemen sonra okul için hazırlandım ve çıktım. Abim evde yoktu erken cıkmıstı galiba. Başım çatlamak üzere.
Hiç uyumamış gibiydim.
Ama yine de okula geldim.Aklıma dün yaşanan şeyler geldi bunları düsünürken
kalbim normal atmayı unutmuş gibiydi.
Her adımda dün geceyi düşündüm.
Atlas’ın bakışlarını.
Sözlerini.
…ve Arda’yı.
Telefonum titredi birden.
Arda💬:
Geldin mi?
Mesajı gördüm.
Ama cevap yazmadım.
Tam o sırada—
“Hey.”
Başımı kaldırdım.
Arda.
Karşımda duruyordu.
Elinde kahve.
Gülümsüyordu.
“Sana demiştim,” dedi. “Kaçamazsın diye.”
İstemeden hafifçe gülümsedim.
“Günaydın.”
“Kahve aldım sana,” dedi uzatarak.
“Sağ ol.”
Yan yana yürümeye başladık.
Ama içimde bir huzursuzluk vardı.
Sanki…
Bir şey olacak gibi.
“Dün biraz garipti,” dedi Arda.
“Evet,” dedim kısa.
Durdu.
Ben de durdum.
Ciddileşti her ne diyecekse hazır değildim.
“Ben lafı uzatmayacağım,” dedi.
Kalbim hızlandı.
“Ben senden hoşlanıyorum.”
Sessizlik.
Gerçekten.
Tam o anda dünya sustu sanki.
Devam etti:
“Uzun zamandır fark ediyorum seni. Dün de… emin oldum.”
Gözlerime baktı.
“Bir şans verir misin?”
Kalbim sıkıştı.
Cevap vermem gerekiyordu.
Ama…
Veremedim.
Çünkü tam o anda—
Telefonum titredi.
Atlas abi😑:
Onun yanında mısın?
Yutkundum.
Arda hâlâ bana bakıyordu.
Bekliyordu.
Atlas yazmaya devam etti.
Atlas abi😑:
Cevap ver.
Kalbim hızlandı.
Ekrana baktım.
Sonra Arda’ya.
Sonra tekrar ekrana.
Atlas abi😑:
Bakıyorum size yazmıştı nerdeydi.
Donakaldım.
Yavaşça başımı kaldırdım.
Ve…
Biraz ileride.
Atlas.
Bize bakıyordu.
Eller cebinde.
Yüzü ifadesiz.
Ama gözleri…
Hiç de öyle değildi.
Kalbim kulaklarımda atıyordu artık.
Arda benim baktığım yöne döndü.
Atlas’ı gördü.
Kaşlarını hafifçe çattı.
“Bu mu?” dedi alçak sesle.
Cevap veremedim.
Veremedim çünkü Atlas yürümeye başlamıştı.
Bize doğru.
Adım adım.
Yavaş.
Ama kararlı.
Telefonum yine titredi.
Atlas ?abi😑:
Şimdi karar ver.
Ekrana baktım.
Sonra Arda’ya.
O hâlâ önümdeydi.
Gerçek.
Sakin.
Bekleyen.
Sonra Atlas’a baktım.
O da gelmişti.
Artık çok yakındı.
Göz göze geldik.
Ve durdu.
Üçümüz…
Aynı anda.
Aynı yerde.
Aynı anda nefes alıyorduk sanki.
Atlas ilk konuşan oldu.
“Cevabını merak ediyorum,” dedi.
Ama kime dediği belliydi.
Bana.
Arda da geri adım atmadı.
“Ben de,” dedi.
Kalbim…
Parçalanacak gibiydi.
İkisi de bana bakıyordu.
Biri huzur.
Biri fırtına.
Ve ben…
Tam ortasındaydım.

___________________________
İyi okumalarrrrrr🤍