BÖLÜM 6 — Kızlar Grubu

Pazartesi sabahı Defne üniversitenin bahçesine girdiğinde telefonuna peş peşe mesajlar gelmeye başladı.

Ece: Neredesin?

Buse: Kantindeyiz.

Selin: Beş dakikadır seni bekliyoruz.

Defne gülerek telefonunu cebine koydu.

“Geliyorum!”

Kantine girdiğinde üç kız da aynı masada oturuyordu.

Ece onu görür görmez elini kaldırdı.

“Sonunda!”

Defne çantasını sandalyeye bıraktı.

“Abartmayın, daha ders başlamadı.”

Selin başını iki yana salladı.

“Senin zaman kavramın yok.”

Buse gülerek:

“Dün de mesajlarıma üç saat sonra cevap verdin.”

Defne oturdu.

“Evde olay vardı.”

Ece hemen yaklaştı.

“Ne olayı?”

“Abim ve arkadaşları.”

Selin'in gözleri büyüdü.

“Yine mi o dört kişi?”

Defne iç çekti.

“Evet.”

Ece kahvesinden bir yudum aldı.

“Senin abinin arkadaşları sanki evin demirbaşı.”

“Gerçekten öyleler.”

Buse merakla sordu:

“Şu Kaan da vardı, değil mi?”

Defne başını kaldırdı.

“Evet.”

Selin hemen araya girdi.

“Sen şu çocuğu hiç sevmiyorsun.”

“Hiç.”

“Niye?”

“Çünkü sinir bozucu.”

Ece güldü.

“Ne yaptı?”

Defne düşünmeye başladı.

“Her şeyi.”

Selin kahkaha attı.

“Bu açıklama çok mantıklı.”

Defne:

“Gerçekten öyle. Ne söylesem tersini söylüyor.”

Buse:

“Belki sen de ona ters cevap veriyorsundur.”

Defne kaşlarını kaldırdı.

“Ben mi?”

Üçü birden aynı anda:

“Evet.”

Defne birkaç saniye sessiz kaldı.

“Tamam, biraz.”

Selin masaya eğildi.

“Peki diğerleri nasıl?”

Defne hemen anlatmaya başladı.

“Arda çok konuşuyor. Emir daha sakin. Mert zaten benim abim.”

Ece:

“Kaan?”

Defne gözlerini devirdi.

“Kaan da… Kaan.”

Selin kahkaha attı.

“Bu çocuk hakkında söyleyecek hiçbir şey bulamadın.”

“Çünkü söylemek istemiyorum.”

Ece gülümseyerek:

“Tamam, tamam. Konuyu kapattık.”

Defne rahat bir nefes aldı.

“Sonunda.”

---

Dersler başladığında kızlar sınıfa geçti.

Defne çantasından defterini çıkarırken Ece yanına eğildi.

“Bu arada cuma günü bize geliyorsun.”

Defne:

“Neden?”

“Film gecesi.”

Selin:

“Ve hayır diyemezsin.”

Buse:

“Kesinlikle.”

Defne gülümsedi.

“Tamam.”

“Anlaştık.”

Ders boyunca kızlar birbirlerine küçük notlar yazıp durdu.

Defne uzun zamandır ilk kez abisinin arkadaş grubundan bağımsız, sadece kendi arkadaşlarıyla vakit geçiriyordu.

Bu ona iyi gelmişti.

---

Ders çıkışı dört kız okulun kapısına doğru yürürken Defne'nin telefonu çaldı.

Mert arıyordu.

“Efendim abi?”

“Çıkınca beni bekle.”

“Niye?”

“İşim var. Seni alacağım.”

Defne durdu.

“Gerek yok. Kızlarla çıkıyorum.”

Mert:

“Ne zaman?”

“Şimdi.”

“Ben geliyorum.”

Defne gözlerini devirdi.

“Abi, çocuk değilim.”

“Biliyorum.”

“O zaman?”

“Yine de geliyorum.”

Telefon kapandı.

Selin:

“Abin mi?”

“Evet.”

Ece:

“Bizi de tanıştırırsın.”

Defne gülerek:

“Zaten tanıyorsunuz.”

Tam o sırada okulun önünde siyah bir araba durdu.

Mert camı açtı.

“Defne!”

Defne kızlara döndü.

“Ben gidiyorum.”

Ece el salladı.

“Görüşürüz!”

Defne arabaya bindi.

Arka koltukta Arda ve Emir vardı.

Ön koltukta ise Kaan oturuyordu.

Defne kapıyı kapattı.

Kaan ona kısa bir bakış attı.

“Geç kaldın.”

Defne hemen karşılık verdi.

“Ben sana mı kaldım?”

Arda kahkaha attı.

“İşte yine başladılar.”

Defne arka koltuğa geçti.

“Ben bugün çok mutluydum.”

Kaan önüne döndü.

“Beş dakikada bozdun.”

Defne:

“Sen bozuyorsun.”

Mert direksiyondan seslendi.

“İkiniz de susun.”

Defne kollarını bağladı.

Kaan da camdan dışarı bakmaya başladı.

Arabanın içinde birkaç saniyelik sessizlik oldu.

Sonra Arda:

“Bu arada Defne, arkadaşların bayağı eğlenceliymiş.”

Defne şaşırdı.

“Sen nereden biliyorsun?”

“Okulun önünde gördüm.”

Defne'nin kaşları çatıldı.

“Sen beni mi izliyordun?”

Arda güldü.

“Hayır, Mert'i bekliyordum.”

Emir:

“Arda'nın açıklaması gittikçe kötüleşiyor.”

Herkes güldü.

Kaan ise hiçbir şey söylemedi.

Defne de camdan dışarı baktı.

İki ayrı hayatı vardı sanki.

Bir tarafta Ece, Buse ve Selin'le kahkahalarla geçen üniversite günleri...

Diğer tarafta Mert ve onun hiç bitmeyen dört kişilik arkadaş grubu.

Ve Defne henüz bilmiyordu.

Bu iki dünyanın yakında birbirine karışacağını.