30. bölüm · Abimin Arkadaşı
29. BÖLÜM — Mert'in Sessiz Takibi
Yemekten sonra büyükler salonda sohbet etmeye devam ederken Defne mutfakta tabakları toplamaya yardım ediyordu.
Kaan da birkaç tabağı alıp mutfağa getirdi.
Defne ona baktı.
“Sen bırak, ben yerleştiririm.”
“Ben de yardım edeyim.”
“Gerek yok.”
“Birlikte yaparız.”
Defne omuz silkti.
“Tamam.”
İkisi yan yana tabakları yerleştirmeye başladı.
Defne bir tabağı dolaba koyarken Kaan:
“Bugün çok sessizsin.”
“Ben mi?”
“Evet.”
“Senin yanında eskisi kadar konuşmuyorum artık.”
Kaan:
“Neden?”
Defne ona baktı.
“Bilmiyorum.”
Kaan birkaç saniye sustu.
“Belki de artık tartışacak şey bulamıyoruz.”
Defne gülümsedi.
“Buluruz.”
“Mesela?”
“Sen çok sinir bozucusun.”
Kaan güldü.
“Bu sayılmaz.”
“Sayılır.”
Tam o sırada kapının yanında Mert belirdi.
İkisi de onu fark etmedi.
Mert birkaç saniye onları izledi.
Defne'nin yüzündeki gülümsemeyi…
Kaan'ın onunla konuşurkenki rahat hâlini…
Sonra sessizce geri çekildi.
Salona döndüğünde annesi ona baktı.
“Niye mutfaktan geldin?”
Mert:
“Hiç.”
Defne biraz sonra salona geldi.
Mert ona baktı.
“Defne.”
“Efendim?”
“Sen Kaan'la mutfakta ne yapıyordun?”
“Tabakları yerleştiriyorduk.”
“İkiniz mi?”
“Evet.”
Mert başını salladı.
“Tamam.”
Defne gözlerini kıstı.
“Abi, yine şüpheleniyorsun.”
“Ben bir şey demedim.”
“Yüzünden belli.”
Mert gülümseyerek:
“Ben sadece gözlemliyorum.”
Defne:
“Sen gerçekten dedektif olmalıymışsın.”
Mert:
“Gerekirse olurum.”
Defne güldü.
Tam o sırada Kaan salona girdi.
Mert ona baktı.
Kaan:
“Ne oldu?”
Mert:
“Hiç.”
Kaan:
“Niye öyle bakıyorsun?”
Mert:
“Bir şey yok.”
Defne araya girdi.
“Bak, şimdi sana da başladı.”
Kaan gülerek:
“Anladım.”
Mert ikisine bakıp başını iki yana salladı.
Bu ikisi gerçekten bir şey saklıyor olabilir miydi?
Henüz emin değildi.
Ama şüpheleri artık kolay kolay geçmeyecekti.