44. BÖLÜM — Defne'nin Utancı

Uygulamada Aç → İçindekiler

Bölümler

Defne arkadaşlarının yanına geldiğinde Ece daha ilk saniyede bir şey olduğunu anladı.
“Defne, yüzün neden kıpkırmızı?”
“Y-yok bir şey.”
Selin hemen yaklaştı.
“Kesin bir şey oldu.”
“Hayır.”
Buse:
“Konuşurken bile kekeliyorsun.”
Defne çantasını açıp kapatmaya başladı.
“Ben… sadece… hava sıcak.”
Ece dışarı baktı.
“Hava buz gibi.”
Defne sustu.
Üçü birden ona baktı.
Sonunda Ece:
“Kaan mı?”
Defne başını eğdi.
“B-ben…”
Selin'in gözleri büyüdü.
“Gerçekten Kaan mı?”
Defne yüzünü ellerinin arasına aldı.
“Evet…”
Ece hemen:
“Ne yaptı?”
Defne iyice kızardı.
“B-beni yanağımdan öptü.”
Üçü birden şaşkınlıkla birbirine baktı.
Buse gülümseyerek:
“Sonunda!”
Defne:
“Ne sonundayı?”
Ece:
“Sen de onu seviyorsun.”
Defne hemen:
“B-ben öyle bir şey demedim!”
Selin:
“Ama yüzün her şeyi söylüyor.”
Defne cevap veremedi.
Tam o sırada telefonu titredi.
Kaan: Hâlâ kızarık mısın?
Defne mesajı okuyunca daha da kızardı.
Ece telefonu görmeye çalıştı.
“Ne yazdı?”
Defne telefonu hemen sakladı.
“Hiçbir şey!”
Ece kahkaha attı.
“Tamam, tamam. Hiçbir şey.”
Defne başını sıraya koydu.
“Ben bittim…”
Ama istemsizce gülümsüyordu.