Yeniden

Aynı şehir.

Aynı gökyüzü.

Ama bu sefer…

Hiçbir şey eskisi gibi değildi.

---

Bir hafta geçmişti.

O karşılaşmadan sonra.

---

Ne tamamen uzaklaşabildiler…

Ne de tamamen yakınlaşabildiler.

---

Ama yine de…

Birbirlerinden kopamadılar.

---

Küçük adımlar attılar.

---

Bir kahve.

Sessiz geçen bir yürüyüş.

---

Bazen konuşmadan saatler.

---

Ama garip bir şekilde…

Bu sessizlik artık acıtmıyordu.

---

Çünkü bu sefer…

Gitmiyorlardı.

---

…

---

Bir akşam.

---

Yağmur yağıyordu.

---

Yeji cam kenarında duruyordu.

---

Hyunjin mutfaktan geldi.

Elinde iki bardak.

---

Birini uzattı.

---

“Teşekkür ederim,” dedi Yeji.

---

Ellerinin değdiği o kısa an…

İkisini de durdurdu.

---

Bir yılın mesafesi…

Tek bir dokunuşta geri geldi.

---

Ama bu sefer…

Kaçmadılar.

---

Hyunjin yavaşça sordu:

---

“Yanımda kalır mısın?”

---

Basit bir soru.

Ama içinde…

Bir yılın ağırlığı vardı.

---

Yeji gözlerini ona çevirdi.

---

Korku hâlâ vardı.

---

Ama bu sefer…

Onun yanında kalmak…

Daha az korkutucuydu.

---

Çok hafif başını salladı.

---

“Kalırım.”

---

İşte o an…

Her şey değişti.

---

Hyunjin derin bir nefes aldı.

Sanki bir yıldır tutuyormuş gibi.

---

Yavaşça yaklaştı.

---

Bu sefer durmadı.

---

Yeji de geri çekilmedi.

---

Ve sonunda…

Sarılmış oldular.

---

Sessiz.

Sıkı.

Gerçek.

---

Bu sarılma…

Bir özür değildi.

---

Bir söz değildi.

---

Ama ikisinin de ihtiyacı olan şeydi:

---

“Buradayım.”

---

…

---

Günler geçti.

---

Hayat…

Yavaş yavaş akmaya başladı.

---

Normal şeyler.

---

Birlikte yemek yapmak.

Gece film izlemek.

---

Küçük tartışmalar.

Küçük gülüşler.

---

Ve en önemlisi…

Gitmeyen bir “kalış”.

---

…

---

Bir sabah.

---

Yeji erken uyandı.

---

Hava sakindi.

---

Yatağın diğer tarafına baktı.

---

Hyunjin uyuyordu.

---

Yüzü huzurluydu.

---

Uzun zamandır ilk kez.

---

Yeji hafifçe gülümsedi.

---

Sonra ayağa kalktı.

---

Aynanın karşısına geçti.

---

Kendine baktı.

---

Bir süre.

---

Sonra elini karnına götürdü.

---

Alışkanlık.

---

Ama bu sefer…

Farklıydı.

---

Hiçbir şey hissetmedi.

---

Ne ağrı.

Ne değişim.

---

Hiçbir belirti yoktu.

---

Her şey…

Normaldi.

---

Ama bilmediği bir şey vardı:

---

Hayatı…

Yine değişiyordu.

---

Sessizce.

---

Fark edilmeden.

---

…

---

Hyunjin uyandı.

---

Yeji mutfaktaydı.

---

Onu izledi.

---

Gülümseyerek.

---

“Günaydın.”

---

Yeji döndü.

---

“Günaydın.”

---

Sesi sakindi.

---

Hafif.

---

Bu…

Uzun zamandır eksik olan şeydi.

---

Hyunjin yaklaştı.

---

Alnına hafifçe dokundu.

---

“İyi misin?”

---

Yeji başını salladı.

---

“İyiyim.”

---

Ve bu sefer…

Gerçekti.

---

Ama eksikti.

---

Çünkü bazı hikâyeler…

En büyük değişimleri sessiz yaşar.

---

Ve Yeji…

Henüz bilmiyordu.

---

İçinde…

Yeni bir başlangıç daha taşıdığını.

---

Bu sefer farklıydı.

---

Daha sessiz.

Daha sakin.

---

Ama belki de…

Daha güçlü.

---

Ve bu sefer…

Hiç kimse bilmiyordu.

---

Yeji bile.